Leśni. Apokryf - zdjęcie Leśni. Apokryf - zdjęcie Leśni. Apokryf - zdjęcie Leśni. Apokryf - zdjęcie Leśni. Apokryf - zdjęcie Leśni. Apokryf - zdjęcie Leśni. Apokryf - zdjęcie

Leśni. Apokryf

Dramaturgia tekstów, które autor Kartoteki pisał na scenę i dla kina, nie miała mocnej struktury, nie skupiała się na konfliktach, budowaniu postaci. Czasem kolejne wątki czy obrazy łączyła postać bohatera. Czasem te formy opisywano wręcz jako „kolażowe”. Spektakl Leśni. Apokryf ma podobną strukturę, która przez kolejne „obrazy” nawiązuje do Do piachu i tworzy pejzaż intelektualny, jaki znamy z partyzanckich tekstów Różewicza. Odbija się w nim szereg postulatów poety, który uparcie odrzucał metaforę, był przeciwny estetyzacji i budowaniu mitów, także tych związanych z obrazem polskiego żołnierza. Bo bohaterowie byli prawdziwi.

Apokryf to tekst niekanoniczny. Nieuznany, nienatchniony i niezgodny z doktryną. Jego autentyczność jest dyskusyjna. Często jest to tekst „wydobyty z ukrycia”, ujawniony, ale skazany na funkcjonowanie na marginesie kanonu, a czasem stojący wobec niego w opozycji. Partyzanckie teksty Tadeusza Różewicza (dramat Do piachu, ale także opowiadania ze zbiorów Echa leśne, Opadły liście z drzew i Przerwany egzamin) mają taki status. Daleko im do literatury heroicznej czy patriotycznej. Ciekawe, że to właśnie ich prostota wydaje się niektórym okrutna.

Dlaczego uważamy, że warto wejść z dialog z partyzanckimi utworami poety? Kilka argumentów już padło: nie zgadzamy się na wybiórcze traktowanie jego tekstów. Nie zgadzamy się na pomijanie tych, które w danej sytuacji politycznej czy społecznej wydają się komuś niewygodne. Sytuację partyzantów odbieramy jako uniwersalną, nawet wtedy, kiedy dotyczy sporów w teatrze. Zadajemy kłam opinii, że „idiom Różewicza stał się nieproduktywny i wypadł z literackiego obiegu”. Ale jest coś jeszcze, coś bardziej osobistego: Różewicz opisał moralny i cywilizacyjny kataklizm, jakim była wojna.

W spektaklu występują między innymi Michał Opaliński jako Ułan, Michał Mrozek jako Grzmot, Piotr Downar-Zapolski jako Kwiatek, Dariusz Maj jako Sfinks, Grzegorz Borowski jako Smukły, Igor Kujawski jako Komendant, Krzysztof Brzazgoń jako Gustaw, Tomasz Lulek jako Konar, Edwin Petrykat jako Niemiec; Wąsik.

Czas trwania: 95 minut
Źródło zdjęcia: Zdjęcia z prób: Tobiasz Papuczys

Realizacja

Spektakl na podstawie partyzanckich opowiadań Tadeusza Różewicza

reżyseria MARTA STREKER

dramaturgia AGNIESZKA WOLNY-HAMKAŁO

scenografia ANNA TRZPIS-McLEAN

kostiumy JULIA KOSMYNKA

muzyka SEBASTIAN ŁADYŻYŃSKI

światło/wideo MICHAŁ JANKOWSKI

asystent reżysera RAFAŁ KACZMAREK

inspicjent i sufler IWONA RÓLCZYŃSKA

Licencjodawca – Stowarzyszenie Autorów ZAiKS, Warszawa

Teatr Polski - Adres i dojazd

http://www.teatrpolski.wroc.pl/

Kup bilet
× 1 osoba obecnie przegląda tę ofertę.