Muzeum Architektury - Wystawa czasowa / Wystawa stała - zdjęcie Muzeum Architektury - Wystawa czasowa / Wystawa stała - zdjęcie Muzeum Architektury - Wystawa czasowa / Wystawa stała - zdjęcie Muzeum Architektury - Wystawa czasowa / Wystawa stała - zdjęcie Muzeum Architektury - Wystawa czasowa / Wystawa stała - zdjęcie Muzeum Architektury - Wystawa czasowa / Wystawa stała - zdjęcie

Muzeum Architektury - Wystawa czasowa / Wystawa stała

Uwaga: Bilet kupiony na daną godzinę upoważnia do wstępu do muzeum od godziny, na którą został kupiony bilet w godzinach otwarcia muzeum.* Ostatnie wejście jest możliwe godzinę przed jego zamknięciem. Bilety wstępu na wystawy stałe upoważniają do wstępu na wystawy czasowe.

WYSTAWY CZASOWE:

Architektura powstaje zwykle gdzieś pomiędzy tym, kim jesteśmy a tym, kim chcielibyśmy być. Być może właśnie dlatego najciekawsze zjawiska w architekturze rodzą się tuż po wielkich przełomach, na fali entuzjazmu i spektakularnych projekcji przyszłości. Wiek dwudziesty obfitował w tego rodzaju wydarzenia. Architektura — rozumiana zarówno jako tworzenie środowiska dla codzienności, jak i widziana jako wielkoskalowa scenografia, mająca być budulcem narodowej tożsamości — za każdym razem odgrywała ogromną rolę w kreowaniu współczesności. Setna rocznica odzyskania niepodległości prowokuje do przyjrzenia się trzem węzłowym momentom dwudziestowiecznej historii Polski. Lata 1918, 1945 i 1989 przyniosły ogromne zmiany na każdej z możliwych do prześledzenia płaszczyzn. Chociaż budynki nowych władz, domy nowego społeczeństwa i świątynie nowej sztuki powstające w tych trzech okresach polskiej historii różniły się fundamentalnie, łączyło je jedno — wiara w możliwość zbudowania nowego świata, w opozycji do tego, co minione. Przyglądając się momentom następującym tuż po przełomach, obserwując nie tylko zrealizowane budynki, ale także śledząc plany tych, które nigdy nie powstały i badając towarzyszący im przekaz medialny – zarysowany zostanie obraz dążeń i przemian polskiej architektury ostatniego stulecia.

WYSTAWY STAŁE;

LAPIDARIUM I SALA ROMAŃSKA - wystawa stała

W gotyckich krużgankach dawnego klasztoru Bernardynów oraz w przylegającej do nich Sali Romańskiej eksponowane są detale architektoniczne dokumentujące przemiany stylowe zachodzące w architekturze Wrocławia na przestrzeni siedmiu stuleci, od XII do XVIII wieku. Prezentowane obiekty powstały na Dolnym Śląsku, głównie we Wrocławiu. Część z nich pochodzi z budowli zniszczonych podczas II wojny światowej, inne odnaleziono podczas badań archeologicznych. Mimo że trafiły do zbiorów muzeum w sposób nieco przypadkowy, pozwalają prześledzić zmiany zachodzące w śląskiej rzeźbie architektonicznej od XII do XVIII wieku.

Najważniejszym z prezentowanych obiektów jest z pewnością tympanon Jaksy z opactwa Benedyktynów na Ołbinie. Zabytek ten, pochodzący z lat ok. 1160 – 1163, jest najstarszym w Polsce i jednym z najstarszych w Europie Środkowej tympanonem fundacyjnym, a przy tym należy do najcenniejszych zabytków rzeźby romańskiej w kraju.

Do ciekawszych eksponatów gotyckich należą elementy portali wrocławskich kamienic. Na uwagę zasługuje zwłaszcza czternastowieczny tympanon z Veraikonem z portalu domu przy ul. Ofiar Oświęcimskich 16 oraz figura Archanioła Gabriela, będąca częścią sceny Zwiastowania w jego ościeżu. Z fazy późnego gotyku pochodzi nadproże (ok. 1500) z domu przy ul. Odrzańskiej 6, gdzie w średniowieczu mieściła się karczma cechu rzeźników, oraz portal o dwuramiennym łuku z budynku wrocławskiego szpitala Ducha Świętego. O kunszcie średniowiecznych kamieniarzy świadczą też zworniki z zamku w Grodźcu (warsztat Wendela Roskopfa, 1522–1524).

Kolekcja gotyckiej rzeźby architektonicznej obejmuje także kilka detali wystroju wrocławskich świątyń, wśród nich maswerk i wspornik z figurą anioła (fragment lektorium) z kościoła Najświętszej Marii Panny na Piasku z lat ok. 1350–1360. Podobnie datowany jest inny wspornik z aniołem, pochodzący prawdopodobnie z dawnego kościoła Franciszkanów pw. św. Jakuba. W XV w. powstały wspornik z wizerunkiem św. Pawła z niezachowanego kościoła Ducha Świętego, portal z kościoła św. Agnieszki i zworniki z kościoła św. Bernardyna. Unikatowym obiektem w zbiorach muzeum jest drewniana gotycka rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego (II poł. XV w.), która do lat 70. XX w. zdobiła narożnik szpitala Bożego Grobu we Wrocławiu. Obecnie w jej miejscu znajduje się kamienna kopia.

Na ekspozycję kamieniarki nowożytnej składają się różnorodne detale architektoniczne, dokumentujące przemiany stylowe architektury Wrocławia od renesansu, przez manieryzm i barok, po klasycyzm. Niektóre pochodzą z obiektów niezachowanych w dawnej postaci, a bardzo ważnych dla dziejów architektury Wrocławia. Należą do nich m.in. wczesnorenesansowy fryz podokienny z herbami Jenkwiczów i Hirschów z domu przy ul. Łaciarskiej 2, renesansowe nadproże portalu kamienicy przy ul. Wita Stwosza 14, manierystyczne konsole z sieni rynkowego domu „Pod Złotą Palmą” czy fragment filara z płaskorzeźbą z domu przy ul. Łaciarskiej 11. Spośród zabytków osiemnastowiecznych wyróżnia się fragment barokowej balustrady z 1727 roku, pochodzący z chóru wrocławskiej katedry. Inne detale (kapitele, fragmenty portali, kolumienki) pozostają anonimowe – nieznani są ich autorzy i miejsce pochodzenia. Mimo to stanowią ważne świadectwo dawnej architektury oraz umiejętności wrocławskich rzemieślników.

SALA ROMAŃSKA - Prezentowane relikty opactwa Benedyktynów (od około 1190 roku – Norbertanów) pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny i św. Wincentego na wrocławskim Ołbinie, ufundowanego w drugiej ćwierci XII wieku przez śląskiego możnowładcę, palatyna Piotra Włosta, powstały w czasach rozkwitu romańskiej architektury monumentalnej na Dolnym Śląsku. Klasztor został zburzony w 1529 roku z nakazu rady miejskiej Wrocławia, a materiały z jego rozbiórki wykorzystano w innych budynkach na terenie miasta. Pierwotny wygląd opactwa można zrekonstruować na podstawie dawnych rysunków, grafik i opisów, a także wyników badań archeologicznych. Poza zabudowaniami klasztornymi zgrupowanymi wokół kilku dziedzińców zespół obejmował trzy świątynie: kościoły pod wezwaniem św. Archanioła Michała oraz Wszystkich Świętych, a także trójnawową bazylikę pod wezwaniem NMP i św. Wincentego, która stanowiła dominantę całego założenia.

Wyobrażenie o rozmiarach budowli, będącej jedną z największych świątyń na terenie ówczesnej Polski, dają potężne głowice kostkowe, z których trzy można oglądać na wystawie. Budynki opactwa na Ołbinie miały bogatą dekorację rzeźbiarską. Prezentowane detale, a zwłaszcza tympanon Jaksy eksponowany w lapidarium w krużganku północnym, należą do najcenniejszych zabytków rzeźby romańskiej w Polsce.

Piotr Włost i jego żona Maria ufundowali także we Wrocławiu opactwo Kanoników Regularnych pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny na Piasku. Dwunastowieczna świątynia uległa zniszczeniu w trakcie budowy w XIV wieku nowego gotyckiego kościoła. Pozostałością po niej jest prezentowana zdwojona baza, która pierwotnie stanowiła podstawę konstrukcji empory przeznaczonej dla fundatora.

ARCHTEKTONICZNE RZEMIOSŁIO ARTYSTYCZNE OD XII DO XX WIEKU - wystawa stała

Na wystawie obejrzeć można wytwory szklarstwa i witrażownictwa, kaflarstwa i sztukatorstwa, rzemiosł kowalskich i ślusarskich, odlewnictwa, wyroby stolarskie i kamieniarskie, a także drewniane stropy i malarstwo plafonowe. Chronologiczny układ eksponatów pozwala prześledzić różnorodność form i przemiany stylowe zachodzące przez wieki, od wczesnego średniowiecza aż do 1 połowy XX w. Obiekty pochodzą nie tylko z terenu Śląska, ale także z innych regionów Polski i Europy.

Nagroda - Wystawa od 17 lat cieszy się niesłabnącym powodzeniem wśród zwiedzających. W 1998 roku została wyróżniona SYBILLĄ – ministerialną nagrodą na Wydarzenie Muzealne Roku. Dzięki uzyskanej w 2015 roku dotacji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego udalo się zmodernizować ekspozycję, częściowo ją przearanżować i wzbogacić o nowe eksponaty, m.in. piec w stylu art deco i dwa średniowieczne witraże.

Przewodnik - Bogato ilustrowany przewodnik po wystawie autorstwa jej kuratorek - Agnieszki Goli, Beaty Fekecz-Tomaszewskiej i Magdy Ławickiej - podzielony został na trzy części, charakteryzujące kolejno rozwój architektonicznego rzemiosła artystycznego od średniowiecza, na przestrzeni XVI i XVIII wieku, aż do początku wieku XX. Każda z części zawiera obszerny tekst poświęcony najważniejszym zagadnieniom społecznym, religijnym i kulturowym, które stanowią tło dla przemian w sztuce rzemieślniczej, oraz szczegółowe omówienie najcenniejszych obiektów znajdujących się na wystawie stałej w Muzeum Architektury we Wrocławiu.

Zwiastuny

Muzeum Architektury

Muzeum Architektury we Wrocławiu jest jedyną instytucją muzealną w Polsce poświęconą w całości historii architektury oraz architekturze współczesnej. Muzeum realizuje programy i wydarzenia adresowane do architektów, historyków i szerokiej publiczności. Przygotowuje wystawy poświęcone architekturze, a także sztuce użytkowej, malarstwu i grafice. Większości wystaw towarzyszą publikacje w formie opracowań naukowych, katalogów lub folderów. Muzeum współpracuje z władzami miasta przy ochronie i rewitalizacji architektonicznego dziedzictwa Wrocławia.

Godziny otwarcia:

Poniedziałek: nieczynne

Wtorek: 10:00-17.00

Środa: 10:00-17.00 - wstęp wolny

Czwartek: 12:00-19:00

Piątek: 12:00-19:00

Sobota: 10:00-17:00

Niedziela: 10:00-17:00

Adres i dojazd

ul. Bernardyńska 5
50-156 Wrocław

http://ma.wroc.pl

Widzowie, którym podobało się to wydarzenie, byli również na:

9,0
Średnia ocena

14.09 / 19:00

+ inne terminy

Gatunek: Tragikomedia
9,0
Średnia ocena

21.09 / 19:00

+ inne terminy

Gatunek: Komedia
7,4
Średnia ocena

26.09 / 19:00

+ inne terminy

Gatunek: Taneczny
Kup bilet
× 1 osoba obecnie przegląda tę ofertę.