Warszawska Opera Kameralna

Warszawska Opera Kameralna jest instytucją muzyczną o ponad 50-letniej historii. Została założona w 1961 roku przez Stefana Sutkowskiego, późniejszego wieloletniego dyrektora naczelnego i artystycznego, Joannę i Jana Kulmów, Zofię Wierchowicz, Andrzeja Sadowskiego i Juliusza Borzyma. Pierwszą premierą sceniczną tego Zespołu była La serva padrona G. B. Pergolesiego, wykonana 4 września 1961 r. Repertuar Opery Kameralnej cechuje ogromna różnorodność muzycznych stylów i form prezentowanych dzieł: od średniowiecznych misteriów, poprzez opery wczesnego i późnego baroku, opery klasyczne, XVIII-wieczne pantomimy, opery Rossiniego, Donizettiego, po sceniczne dzieła współczesne, spośród których kilka powstało na zamówienie Warszawskiej Opery Kameralnej. Artyści Opery z powodzeniem wykonują również muzykę kameralną, oratoryjną i symfoniczną różnych epok.

Od 15 października 1986 roku Warszawska Opera Kameralna występuje we własnym teatrze mieszczącym się w zabytkowym budynku z 1775 roku przy al. Solidarności 76b. Siedziba Opery, o kameralnym wnętrzu z doskonałą akustyką, wpisana jest do rejestru zabytków Warszawy

Warszawska Opera Kameralna jest organizatorem wielu festiwali, m. in. Festiwalu Mozartowskiego, Festiwalu Oper Barokowych, Festiwalu Claudia Monteverdiego, Festiwalu Gioacchina Rossiniego czy Festiwalu Polskich Oper Współczesnych.

Leszek Możdżer i Musicae Antiquae Collegium Varsoviense

Koncert

Wszechstronność i nieograniczone horyzonty stylistyczne, muzyczna elastyczność i elokwencja  sprawiają, że jednoznaczne określenie Leszka Możdżera, wpisanie w konkretny nurt muzyki, ot formalne zaszufladkowanie jest niemożliwe.
Dla jednych współtwórca nurtu w polskim jazzie, zwanego yassem, będącego pięknym wykwitem naszego nonkonformizmu muzycznego ostatnich dwóch dekad XX wieku, filar legendarnej formacji Miłość. Dla innych uczestnik rozmaitych muzycznych projektów u boku gigantów jazzu, rocka i muzyki klasycznej, którymi potwierdza swoją wszechstronność. Dla kolejnych, Leszek Możdżer to natchniony improwizator, człowiek, który z jednakową swobodę dokonuje rekompozycji dzieł Fryderyka Chopina, George’a Gershwina, co tworzy własne dźwiękowe krajobrazy.
Ostatnim, bardzo ważnym etapem artysty są poszukiwania w obrębie tzw. stroju naturalnego czyli a=432 Hz. I nie jest to tylko powierzchowne zmierzanie z nurtem mód, ale wnikliwe, poparte wręcz naukowym podejściem potraktowanie kwestii. Owocem tego jest wybitny album nagrany z orkiestrą Holland Baroque „Earth Particles”, gdzie kompozytorska wizja Możdżera otrzymuje oprawę w postaci orkiestry instrumentów dawnych. Jak mówi sam twórca, wyzwanie było duże – historyczne instrumenty, inny rodzaj gry, techniki oraz inny strój - łagodniejszy, bardziej przyjazny dla ucha i dający poczucie ukojenia. W oprawie orkiestry Musiace Antiquae Collegium Varsoviense muzyka ta zabrzmi w sposób, w jaki kompozytor tworzył ją pierwotnie. Czeka nas uczta muzyczna, wejście do świata emocji i zaklętego w nutach i dźwiękach piękna, czyli to, co uczyniło z Możdzera gwiazdę światowego formatu.

Szczegóły

Wiedeńskie Koło Kwintowe

Koncert

WIEDEŃSKIE KOŁO KWINTOWE – koncert kameralny

Program koncertu:

Kwartet smyczkowy D-dur KV 155
Allegro
Andante
Molto Allegro

Kwartet smyczkowy G-dur KV 156
Presto
Adagio
Tempo di Menuetto

Kwartet smyczkowy C-dur KV 157
Allegro
Andante
Presto

Kwartet smyczkowy F-dur KV 158
Allegro
Andante un poco Alegretto
Tempo di Minuetto

Kwartet smyczkowy B-dur KV 159

Andante
Allegro
Rondo.Allegro grazioso

Szczegóły

Berlin Piano Trio

Koncert

Berlin Piano Trio

Znakomity berliński zespół przywozi na Festiwal Mozartowski niezwykle ciekawy program łączący epoki i style. W jeden wieczór spojone zostały dzieła romantyzmu, klasycyzmu oraz neoklasyczno-romantyczna refleksja w dwudziestowiecznej kameralistyce. Właściwie wszystkie kompozycje, które zostaną zaprezentowane wykonywane są nieczęsto na estradach koncertowych. Z tym większą ciekawością powinny zostać przyjęte przez melomanów. W dyskretnej formie tria fortepianowego (skrzypce, wiolonczela i fortepian), tkwią bowiem wielkie możliwości wyrazowe.

Program:

Dvoŕak – Trio fortepianowe Nr 4 Op. 90 „Dumky”
przerwa

A. Mozart – Trio fortepianowe E – Dur KV 542
Szostakowicz – Trio fortepianowe Nr 2 Op. 67



Trio E-dur KV 542 powstało latem 1788 roku, czyli w czasie gdy Mozart komponował trzy swoje najsłynniejsze symfonie. W muzyce Mozarta dominuje wyjątkowa stabilizacja i harmonia formy. Wyważone emocje, polot i mozartowska inwencja melodyczna łączą się harmonijną całość. Rolę przywódczą pełni rzecz jasna fortepian, choć jak to zawsze w przypadku Mozarta każdy z instrumentów ma ważną przypisaną sobie rolę. Zarówno delikatne frazy jak żywsze fragmenty muzyki pokazują nam całe bogactwo mozartowskiego geniuszu.

Trio fortepianowe op. 90 nr 4 Antonina Dvoraka, powstało sto lat po kompozycji Mozarta czyli w roku 1890 i przynosi całkowicie inny, najzupełniej romantyczny klimat emocjonalny. Muzyka pełna jest dynamicznych spiętrzeń, kolorystyka zestawień smyczkowych fraz z delikatnymi figuracjami fortepianu i liryka kantyleny przeciwstawiana jest tanecznej słowiańskiej motoryce. W drugiej części pojawia się motyw kołomyjki od której prawdopodobnie trio to nosi nazwę „Dumka”. Dzieło rozwija taneczne i marszowe elementy w scherzu, w rapsodycznym finale natomiast pojawią się elementy melodyki cygańskiej i żydowskiej, a kontrastowanie emocji w muzyce pozostaje główna zasadą całej kompozycji.

Dymitr Szostakowicz w swoim triu op. 67 nr 2 w sposób nadzwyczajnie prosty i sugestywny powraca do historii muzyki, poprzez nadrzędną rolę polifonii. Jest to stylistyka bliska preludiom i fugom fortepianowym. Jednocześnie piękna słowiańska, wylewna i pełna melancholii melodyka wprowadza klimat bliski muzyce neoromantyzmu. Liryka i polifonia kontrastowane są specyficznym rodzajem ostrej ironii i groteski. Kompozytor uzyskuje taki efekt poprzez ostre zestawianie melodyki kantylenowej „łamanej” przez ostre rytmy, trywialne odniesienia tonalne czy uproszczone krótkie motywy. Taki element groteski widoczny jest szczególnie wyraźnie w scherzu. Dzieło powstało w roku 1944 a więc w okresie niezwykle trudnym w życiu kompozytora, podczas zmagań wojennych. Kompozycja pod tym względem odpowiada wojennym dziełom symfonicznym: VII Symfonii „Leningradzkiej” i tragicznej w wymowie VIII Symfonii c-moll.

Szczegóły

Mozart na smyczki i organy

Koncert

Muzyka kościelna XVIII wieku wytworzyła specjalne formy o charakterze stricte utylitarnym. Jedną z takich niezwykle popularnych form muzycznych była sonata kościelna, której początki datuje się już w I poł. wieku XVII. Sonata da chiesa miała specyficzne przeznaczenie i intencjonalnie byłą powiązana z katolicką liturgią. Czteroczęściowe, niezbyt długie sonaty wypełniały te miejsca celebracji kościelnych, w których zalecane było zachowanie dyskretnego akompaniamentu dla czynności liturgicznych. Takim naturalnym miejscem dla wykorzystania sonat kościelnych były dłuższe momenty ciszy, w których celebrans odmawiał modlitwy (np. w czasie Ofiarowania lub po Podniesieniu).

W dawnej liturgii rzymskiej chwile takie stawały się dla muzyków szczególnie ważnymi momentami, w których mogli wykazać się kunsztem wykonawczym. Dla kompozytorów były to szczególnie inspirujące elementy mszy, ponieważ przy zachowaniu pewnych zasad co go powagi muzyki (czego nie zawsze przestrzegano) muzyka mogła rozbrzmiewać własna inwencją, nie powiązaną z tekstem liturgii.

W wieku XVIII owe kościelne sonaty stopniowo skracały się i przekształcały swoje formy. Młody Mozart, jako muzyk arcybiskupa Salzburga oprócz komponowania dzieł wokalno-instrumentalnych, wypełniał swoją funkcję również poprzez dostarczanie muzyki instrumentalnej. Sonaty kościelne Mozarta nie są już formami barokowymi, posiadają najczęściej zarys allegra sonatowego, a ich charakter odbiega nierzadko od powszechnego pojęcia religijności w muzyce. Sonaty kościelne Mozarta tchną świeżością pomysłów, inwencją melodyczną, żywością i liryką jednocześnie. W kontraście do tych dzieł Adagio i Fuga na kwartet smyczkowy KV 546 to kompozycja powstała wskutek zetknięcia z muzyką Jana Sebastiana Bacha. Poznanie dzieł bachowskich spowodowało u Mozarta kryzys twórczy, jedyny jaki przeszedł. Kontakt z genialną polifonią mistrza z Lipska zaowocował powstaniem dzieł „neobarokowych” w spuściźnie Mozarta. Adagio i fuga c-moll jest już wyrazem końca tego kryzysu twórczego. Mozart przejął od Bacha to co było mu potrzebne do rozwinięcia własnego języka muzycznego. Program :

Wolfgang Amadeus Mozart:

Sonaty kościelne na dwoje skrzypiec, organy i wiolonczelę :

Sonata F-dur KV 224
Sonata Es-dur KV 67



Adagio i fuga Es-dur KV 405 na kwartet smyczkowy



Sonaty na dwoje skrzypiec, organy i wiolonczelę :

Sonata F-dur KV 244
Sonata D-dur KV 245



Adagio i fuga c-moll KV 405 na kwartet smyczkowy



Andante F-dur KV 616 na organy



Adagio i fuga c-moll KV 546 na kwartet smyczkowy


Sonaty kościelne na dwoje skrzypiec, organy i wiolonczelę :

Sonata G-dur KV 274
Sonata C-dur KV 328
Sonata C-dur KV 336

Szczegóły

Meccore String Quartet

Koncert

Kwartet smyczkowy to szczególnie ukochana przez klasyków wiedeńskich forma muzyki kameralnej. Idealna równowaga i proporcje brzmieniowe kwartetu smyczkowego stanowiły przez lata niewyczerpane źródło inspiracji dla kompozytorów II poł. wieku XVIII. Obsada złożona z dwojga skrzypiec, altówki i wiolonczeli jest sama w sobie synonimem klasycyzmu. W brzmieniu takiego zespołu zawarte zostały wielkie możliwości kształtowania barw i emocji.

Zarówno w muzyce Mozarta jak i Haydna pojęcia harmonii, równowagi i proporcji mają znaczenie zasadnicze. Ich realizacja w formie kwartetowej u obu mistrzów kształtowała się jednak nieco inaczej. Haydn uważany był już przez sobie współczesnych (w tym przez samego Mozarta) za niedoścignionego kompozytora kwartetów smyczkowych, Rzeczywiście w jego dziełach widoczne jest zarówno spore zaangażowanie emocjonalne jak stałe równoważenie tychże emocji poprzez rzetelną pracę kompozytorską. Motywy i tematy przekształcane są w stałej pracy wariacyjnej. Haydn niejako bawi się własnymi pomysłami muzycznymi, prowadzi słuchacz najczęściej od prostych melodii ku bardziej skomplikowanym fragmentom kompozycji. Nigdy jednak nie doprowadza do znużenia odbiorcy i zawsze dbając o jasną, klarowną formę dzieła. Kwartety Mozarta częściowo ulegały wpływom Haydna, obaj muzycy zresztą wspólnie grywali w kwartecie i darzyli się niekłamanym szacunkiem. Co prawda wczesne dzieła obu kompozytorów podążają niejako wspólnym torem determinowane przez czas, w którym powstawały. Styl galant tak bliski muzyce młodego Mozarta oraz nieco starszego Hadyna dawał kompozytorom możliwość zachowania umiaru, elegancji i wytworności, wiązanej jeszcze z epoką rokoko.

W pewnym kontraście do Mozarta I Haydna pozostaje muzyka Smetany, którego pierwszy kwartet smyczkowy jest najbardziej typowym przykładem romantyzmu muzycznego. Dynamiczne frazy, nasycone brzmienia. Dramatyczne spięcia harmoniczne, konflikt i romantyczna egzaltacja. Kompozytor równoważy wzorem klasyków ten typ emocjonalności poprzez głębokie liryczne wyczucie melodyki, słowiańską melodyjność i pewien rodzaj szczerej wylewności.

Meccore String Quartet poprowadzi słuchaczy w świat kwartetu smyczkowego, od niemal początków tej formy do jej romantycznego apogeum. Koncert, w którym emocje tylko rosną i oplatają słuchacza dając mu poczucie uczestniczenia w żywej muzyce.

Program:

W.A. Mozart – kwartet smyczkowy C – dur KV 157
J.Haydn – kwartet smyczkowy D – dur op. 20 nr 4


B. Smetana – kwartet smyczkowy e-moll nr 1 “Z mojego życia”

Szczegóły

Orkiestra Kameralna Amadeus. Serenady i Divertimenta.

Koncert

Serenady i divertimenta smyczkowe Mozarta to specyficzne formy. Ich przeznaczeniem była najczęściej jakaś forma zabawy i to nierzadko w przestrzeni parku, prywatnego ogrodu czy pałacowej altany. Ten utylitarny charakter nie wpłynął w muzyce Mozarta na jej jakość. Można wręcz stwierdzić, że fakt iż miały być muzyką lekką i łatwą skłonił Mozarta do jeszcze większej finezyjności.

Serenada i Divertimento to szczególnie lubiana forma muzyki użytkowej w wieku XVIII. Kompozycje te miały dość swobodną budowę, czasem przypominały symfonię, niektóre bardziej rozbudowane mogły mieć charakter suity. Większość tych dzieł rozpoczynało klasyczne allegro sonatowe, które było głównym elementem kształtującym charakter i nastrój kompozycji. O ile symfonie czy uwertury miały swoje ustalone prawidła, według których były komponowane, o tyle divertimenta i serenady skłaniały się ku większej swobodzie. W dziełach takich pożytkowano zarówno formy taneczne, jak menuet, wolne, kantylenowe części, wariacje czy szczególnie chętnie wykorzystywane formy rondowe, z powracającym refrenem.

Obsada takich dzieł mogła ograniczać się do jednego rodzaju instrumentów (np. smyczków bądź zespołu instrumentów dętych). W wyjątkowych wypadkach dołączane były instrumenty perkusyjne (Serenada Notturna), dla podkreślenia szczególnych efektów akustycznych czy wykonawczych.

Serenady na smyczki Mozarta są jednymi z najbardziej znanych i ulubionych przez publiczność. Ich szczególne cechy to świeżość inwencji, znakomite wykorzystanie zespołu smyczków oraz doskonałe proporcje dzieła. Serenada „Eine kleine Nachtmusik” stała się synonimem dzieła klasycznego, jest to kompozycja-symbol, choć sama w sobie nie stanowi szczególnego przykładu geniusz Mozarta. Jednak jej popularność jest tak ogromna, że można uznać ją za muzyczną wizytówkę klasycyzmu.


Program:
W. A. Mozart – Serenada D-dur, KV 239 „Serenata Notturna”
W. A. Mozart – Divertimento D-dur KV 136,
W. A. Mozart – Divertimento B-dur KV 137,
W. A. Mozart – Divertimento F-dur KV 138,
W. A. Mozart – Serenada na orkiestrę smyczkową G-dur nr 13, KV 525 (Eine kleine Nachtmusik)

Szczegóły

Elbląska Orkiestra Kameralna

Koncert

Program koncertu wypełnią dwa dzieła mozartowskie oraz dwie kompozycje zawierające w sobie pewne reinterpretacje historyzmu muzycznego z epok późniejszych. Symfonia koncertująca to specyficzna forma, odzwierciedlająca jeszcze dalekie powiązania z muzyką baroku (concerto grosso), jednak w mozartowskim świecie wypełniona jest już zupełnie nową treścią. Z kolei divertimento poprzez swą lekką konstrukcję wywodzi się z muzyki użytkowej. Dwa pozostałe utwory to już romantyczne i dwudziestowieczne spojrzenie w przeszłość muzyczną.

Symfonia koncertująca na skrzypce i altówkę to jeden z najpiękniejszych utworów instrumentalnych Mozarta. W dziele tym zawarł kompozytor nie tylko szlachetność i klasyczne proporcje ale wprowadził zupełnie nowy typ dyskursu muzycznego pomiędzy instrumentami. Utwór charakteryzuje się plastycznymi tematami, ich rozwinięcie zawsze postępuje naturalnie, partie solowe choć wymagające, nie są przesadnie wirtuozowskie. Dzieło pozostaje symfonią, a więc zgodnym współbrzmieniem wielu warstw instrumentalnych. Divertimento F-dur jest znaną kompozycją i charakteryzuje się lekkością formy oraz włoską żywiołowością w układzie tematów muzycznych. Obie kompozycje uzupełniają pod względem charakteru: symfonia jest ważka i poważna, divertimento bliższe jakby klimatowi buffa.

Inny świat emocji dźwiękowych prezentuje kompozycja Mozart a’la Haydn Alfreda Schnitke z roku 1977. Dalekie echa klasyczno-romantycznych efektów dźwiękowych, niejako wyrwane z kontekstu historycznego frazy, pasaże przypominające obiegowe figury z muzyki klasycyzmu. Te wszystkie polistylistyczne elementy współtworzą nieco szalony świat muzyczny. Jest to poniekąd zabawa pewnymi konwencjami, przedstawianymi czasem w nieco przekrzywionej formie. Takie zabiegi znamionują całą twórczość estońskiego kompozytora.

Symfonia D-dur Felixa Mendessohna to dzieło dość wczesne bo pochodzące z roku 1821. Kompozycja jest rodzajem pastiszu w stylu późno-barokowym z elementami klasycyzmu. W całym dziele dominuje polifonia w stylu bachowsko-haendlowskim. A tematy kształtowane są na sposób klasyczny, choć nadal w polifonicznej aurze. Dzieło jest niewątpliwym efektem fascynacji jaką wykazywał młody Mendessohn muzyką dawną. Był on chyba po Mozarcie pierwszym, kolejnym muzykiem który uległ czarowi muzyki baroku, i przez całe życie pozostawał pod przemożnym wpływem dzieł Bacha i Haendla.

Elbląska Orkiestra Kameralna prowadzi słuchaczy w różne światy muzyczne, poczynając od Mozarta który jest głównym punktem odniesienia w programie koncertu. Schnitke i Mendelssohn to dwaj kompozytorzy którzy osiemnastowieczną muzykę przekształcają, i tworzą z niej nową, indywidualnie nakreśloną jakość brzmieniową.

Program:

Wolfgang Amadeusz Mozart – Symfonia koncertująca Es-dur KV 364
Wolfgang Amadeusz Mozart – Divertimento F-dur KV 138
Alfred Schnittke – Moz-Art à la Haydn
Symfonia na orkiestrę smyczkową nr 2 d-dur F. Mendelssohna

Szczegóły

Requiem - Wolfgang Amadeusz Mozart

Koncert

Requiem d-moll KV 626 na solistów, chór i orkiestrę.

Koncert, na który zawsze czeka publiczność Festiwalu Mozartowskiego. Od trzech dekad w szczelnie wypełnionym Kościele seminaryjnym, wracają te wspaniałe frazy…

Mozartowskie Requiem, czyli arcydzieło kryjące się pod numerem 626 w katalogu dzieł Mozarta Ludwiga Rittera von Köchla, to jedna z najbardziej owianych tajemnicą kompozycji w historii muzyki. Ostatnie „dziecko” tego kompozytora należy do pereł kultury ale i stało się kanwą licznych legend, dość wspomnieć kinematografię, gdzie tworzenie „Requiem” przez Mozarta rozsławił film Miloša Formana „Amadeusz”. W tym nagrodzonym kilkoma Oscarami filmie reżyser przedstawił dzieje powstawania „Requiem”. W realnym życiu było jednak trochę inaczej, niż to pokazał w swoim genialnym filmie czeski reżyser. Jedno jest najważniejsze, film jak i sama jego historia rozbudziły wyobraźnię i zainteresowanie muzyka mistrza Wolfganga nawet u tych, którzy od muzyki klasycznej stronili.

Przez wiele lat, nie wiedząc, na czyj pogrzeb została zamówiona wielka msza żałobna, snuto domysły. Co więcej, nie dowiedział się tego nigdy nawet sam kompozytor. Mozart, który w tamtym czasie prowadził życie, dzisiaj nazwalibyśmy je niesportowym, mimo zamówienia i zapłaty „z góry”, nie od razu przystąpił do pracy. W pewnym sensie nie miał na to zbyt wiele czasu, bowiem równolegle tworzył opery: „Czarodziejski flet” i „Łaskawość Tytusa”. Gdy wreszcie zabrał się do komponowania mszy, podupadł na zdrowiu. Złożony chorobą, w ostatnich dniach swojego życia podyktował swojemu przyjacielowi Franzowi Xaverowi Süssmayerowi kolejne frazy „Requiem”. Między jawą a gorączkową maligną komponował w przekonaniu, że to msza żałobna za jego duszę. Umarł 4 grudnia 1791 r. mając 35 lat, w trakcie dyktowania ósmego taktu przepięknej „Lacrimosy”. Süssmayer dokończył szkice przyjaciela. Oryginalne mozartowskie frazy: „Dies Irae”, „Confutatis” czy „Tuba Mirum”, podobnie jak „Lacrimosa”, dowodzą dzisiaj geniuszu kompozytora. Natomiast demoniczne „Sanctus”, melancholijne „Benedictus” i dotykające romantycznej nuty „Agnus Dei” to już dzieło Süssmayera. Tutaj kontynuator osiągnął poziom godny jego własnego mistrza. Mierząc jakość warsztatu Süssmayera powagą i poziomem fraz, samo Agnus Dei stawia go gronie mistrzów.

My dzisiaj już znamy więcej szczegółów. Zleceniodawcą arcydzieła, co wyszło na jaw dwa lata po śmierci Mozarta, okazał się muzyczny amator, który zwykł zamawiać i przywłaszczać cudze kompozycje. Wydawał je pod swoim nazwiskiem, hrabiego Franciszka Walsegga zu Stuppacha. Jego postać była tak samo tragiczna, jak los „Requiem”. Wiele lat wcześniej zmarła nagle jego żona. „Requiem” miało być pełnym żalu wspomnieniem po ukochanej.

Koncert poprowadzi jeden z najwybitniejszych kapelmistrzów, specjalista od muzyki Baroku i Klasycyzmu, Benjamin Bayl.

Szczegóły

DON GIOVANNI KAMERALNIE

Niezwykły repertuar przygotowali muzycy orkiestry MACV grający na instrumentach dętych. W programie koncertu wilanowskiego znalazły obszerne fragmenty opery Don Giovanni w transkrypcji na oktet dęty. Autorem opracowania jest Josef Triebensee (1772-1846), oboista i kompozytor, który jako młody człowiek uczestniczył w premierzeCzarodziejskiego fletu w roku 1791, poznał więc Mozarta i grał pod jego dyrekcją. Muzyk ten dokonał rzeczy niezwykłej, otóż przełożył na zespół instrumentów dętych wybrane kompozycje ze wspomnianej opery.

Takie transkrypcje w wieku XIX nie były niczym nadzwyczajnym, starano się bowiem przybliżać słuchaczom najpiękniejsze fragmenty większych dzieł w sytuacji, w której nie można było pokazać pełnej produkcji scenicznej na przykład ze względów finansowych. Z drugiej strony wszelkie opracowania miały łatwą tendencję do upowszechniania dzieła w różnych środowiskach.

Opracowanie Josefa Triebensee zostało przygotowane na obsadę ośmiu instrumentów: oboju, dwóch klarnetów, dwóch fagotów, dwóch rogów i kontrabasu. Autor opracował nie tylko epizody instrumentalne ale nade wszystko arie, ansamble i finały. Program koncertu przeniesie zatem słuchaczy w świat opery Don Giovanni ale bez słów czy didaskaliów. Słuchacze mogą skoncentrować swoją uwagę na wyjątkowości i pięknie samej muzyki Mozarta.


Program ((fragmenty opery w opracowaniu na oktet dęty przez Josepha Triebensee):

Uwertura
Introduzione. Notte e giorno faticar
Ah chi mi dice mai
Madamina, il catalogo è questo
Giovinette che fate all’amore
La ci darem la mano
Non ti fidar, o misera
Dalla sua pace
Fin ch’han dal vino
Batti, batti o bel Masetto
Finale
Eh via buffone
Ah taci, ingiusto core
Deh vieni alle finestra
Meta di voi qua vadano
Vedrai, carino
Per queste tue manine
Mi tradi quell’ alma ingrata
Non mi dir, bell’ idol mio
Finale

Szczegóły

Arte Dei Suonatori

Koncert

Program:

Józef Elsner – Kwartet fortepianowy Es-dur op. 15
Maria Szymanowska – Fantazja
Miniatury, Franciszek Lessel – Trio E-dur op.5
Wolfgang Amadeusz Mozart – Kwartet fortepianowy g – moll KV478

Szczegóły