TR Warszawa

Poszukiwanie nowego języka teatralnego wyrażającego ducha współczesności, a jednocześnie odnajdywanie rezonujących w tej współczesności ponadczasowych i uniwersalnych tematów oraz archetypów ludzkich postaw i zachowań, ukształtowało odrębną stylistykę TR Warszawa, który od 1998 r. pozostaje pod artystyczną dyrekcją Grzegorza Jarzyny. Scena przy Marszałkowskiej 8 należy do grona najciekawszych teatrów w Polsce i jest jedną z najbardziej cenionych i rozpoznawalnych marek na międzynarodowej scenie teatralnej. Nie tylko wyznacza kierunki ekspresji artystycznej, ale jest też kuźnią talentów, z której wywodzi się wielu wybitnych aktorów i twórców teatralnych średniego i młodego pokolenia. TR Warszawa w swoich działaniach jest otwarty na eksperyment i artystyczne ryzyko. Konfrontuje widzów ze zjawiskami, które niesie zmieniająca się rzeczywistość po to, by dać narzędzia do ich interpretacji, zanim jeszcze staną się przedmiotem społecznego dyskursu. Oddaje dynamikę i napięcia współczesnego społeczeństwa, często antycypując nadchodzące zmiany czy trendy.

TR Warszawa jako pierwszy w Polsce stworzył w teatrze przestrzeń dla otwartych prób czytanych nowej dramaturgii, koncertów, odczytów, wystaw, debat, przeglądów filmowych, akcji artystycznych i edukacji muzycznej, stając się wzorem teatru otwartego, którego aktywność wykracza daleko poza działalność tradycyjnego teatru repertuarowego i poszerza artystyczny czy społeczny kontekst wystawianych przedstawień.

Strach

Dramat

Spektakl Małgorzaty Wdowik i zespołu czerpie inspiracje z klasycznego kina grozy, jednocześnie kreując własny, niepowtarzalny świat, w którym pierwotne lęki spotykają się z najnowszymi technologiami. Dzięki nowatorskiemu użyciu dźwięku widz może zanurzyć się w świecie sennego koszmaru wykreowanego na scenie.

„Strach” to próba dotarcia do źródeł naszych własnych lęków. Twórcy szukają ich w opowieściach ludowych i popkulturowych, we wspomnieniach rodzinnych i doświadczeniach politycznych. Budują z nich rzeczywistość między fantazją a snem, w której najważniejsza staje się walka o swój strach. Jeśli wiesz, że gdzieś tam mieszka przerażające COŚ, to nie dajesz się oszukiwać. Kontrolujesz zamiast być kontrolowanym. Sam decydujesz, kto rządzi strachem. Nie bój się bać!

Szczegóły spektaklu

Rewolucja, której nie było

Dramat

Punktem wyjścia do pracy nad spektaklem "Rewolucja, której nie było" jest protest osób z niepełnosprawnościami i ich rodziców (RON), który rozpoczął się w sejmie 18 kwietnia i potrwał do 27 maja 2018 roku.

"Jako teatr, który bardzo czujnie, uważnie i krytycznie obserwuje polską rzeczywistość społeczną i polityczną związaną z osobami z niepełnosprawnościami, nie mogliśmy zostawić bez komentarza czterdziestodniowej okupacji sejmu. Taki gest nie może zostać przez nas zignorowany. Miał on swoją wagę, siłę i ciężar! Chcemy jeszcze raz przywołać to wydarzenie i stworzyć w teatrze okazję do wspólnego wejścia w pole napięć społecznych" (Justyna Sobczyk, reżyserka)

Spektakl "Rewolucja, której nie było" nie jest rekonstrukcją wydarzeń, a raczej grą ze znaczeniami i emocjami, które towarzyszyły protestowi w sejmie. Protest, który wiosną obserwowała cała Polska, zostawił po sobie nie tylko rozczarowanie i bolesne świadectwo marginalizacji potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Pozostały po nim także archiwalia – transparenty, listy i pocztówki pisane do protestujących oraz przez nich samych. Skorzystają z nich aktorzy „Rewolucji, której nie było”, ze sceny pytając o to, co wydarzyło się w sejmie, o wizerunek osób z niepełnosprawnościami w Polsce, a w końcu także o to, czy środowisko osób z niepełnosprawnościami może się zintegrować we wspólnej sprawie. Teatralna rewolucja da widzom i aktorom szansę sprawdzenia, czy społeczne przekonanie, że osoby z niepełnosprawnościami mają zrezygnować z rozwoju w obszarze zawodowym, ograniczyć swe potrzeby do minimum socjalnego, a swoje życie prywatne do przebywania w mieszkaniach i specjalistycznych ośrodkach – jest zgodne z ich potrzebą?

„Rewolucja, której nie było” to spektakl, którego motorem jest napięcie między odgórnie ustanowioną normą i odstępstwem od niej; między niewypowiedzianymi głośno kryteriami moralnymi i wykrzyczanymi ze sceny osobistymi potrzebami i opiniami aktorów. To teatr, który bada przestrzeń pomiędzy tym, co jawne, a tym, co (jeszcze) ukryte.

TEATR 21

Teatr 21 zrodził się w 2005 r. z warsztatów w Zespole Społecznych Szkół Specjalnych „Dać Szansę” w Warszawie. Aktorami są przede wszystkim uczniowie oraz absolwenci szkoły - osoby z zespołem Downa i autyzmem. Ich dawna zabawa w teatr zmieniła się w pracę, za którą otrzymują wynagrodzenie. Spektakle Teatru 21 można było oglądać w warszawskich teatrach (Dramatyczny, Studio, Powszechny, Nowy, Baj, Soho), Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN oraz Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego. Grupa występowała również na festiwalach w kraju (Wrocław, Poznań, Węgajty, Gdańsk, Kalisz, Łódź, Kielce, Białystok, Pszczyna, Lublin) i za granicą (Praga, Neratov, Berlin, Helsinki, Freiburg). Z Teatrem 21 współpracują artyści, edukatorzy i badacze działający na co dzień w instytucjach kultury w całej Polsce. Grupę prowadzi Justyna Sobczyk.

Szczegóły spektaklu

Inni ludzie

Dramat

Scenariusz powstającego w TR Warszawa spektaklu "Inni ludzie" w reżyserii Grzegorza Jarzyny oparty jest na hiphopowym poemacie Doroty Masłowskiej, jednej z najważniejszych polskich pisarek młodego pokolenia, znanej z bestsellerów "Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną" i "Paw królowej" oraz głośnego dramatu "Między nami dobrze jest", na podstawie którego w TR Warszawa powstał koprodukowany przez Schaubühne Berlin spektakl w reżyserii Grzegorza Jarzyny (prem. 2009 rok). Nad realizacją "Innych ludzi" pracuje kolektyw, w skład którego wchodzą m. in. aktorzy z zespołu TR Warszawa, kompozytorzy, artyści warszawskiej sceny hip-hopu, graficy, animatorzy, artyści wizualni i twórcy wideo.

Miejscem akcji, a zarazem bohaterem tej miejskiej antyballady jest Warszawa; pogrążona w smogu metropolia, napędzana narkotykami i alkoholem. Miasto, które przyciąga karierowiczów i nieudaczników, artystów i pracowników korporacji, studentów i dealerów, obiecując złudne szczęście i podrabiany sukces. "Inni ludzie" to próba portretu późnego kapitalizmu i problemów przez niego wywołanych: nierówności ekonomicznych i społecznych, frustracji młodego pokolenia, rosnącego nacjonalizmu. To opowieść o dysfunkcjonalnej, podzielonej wspólnocie, którą rozsadzają od środka uprzedzenia i nienawiść.

Czy umiemy przekroczyć klasowe bariery?
Czy jesteśmy w stanie przebić informacyjną bańkę i zrozumieć Innych – tych, którzy myślą inaczej, mają inny system wartości, inny język i gust?
Czy łączy nas coś więcej poza dostępem do Internetu?

Szczegóły spektaklu

Rechnitz. Opera - Anioł Zagłady

Opera

Dlatego ta historia nie może być prawdziwa, mówi badacz historii, który wziął się za rektoskopię historii, a przynajmniej postanowił się wziąć, i jak gdyby wejrzał w historię od drugiego końca. (...) Proszę przyjść jutro, może wtedy! Wtedy może państwo usłyszą: Oto jak kończy się świat Oto jak kończy się świat Oto jak kończy się świat Nie z hukiem lecz ze skomleniem. Specjalnie dla państwa lada moment zacznie się historia, lada chwila zacznie się od nowa. Historia zawsze tylko stroi swoje instrumenty, ale rzadko na nich gra. Ale dziś jest ten dzień, kiedy z nami zagra. Jesteśmy jej instrumentami. Jesteśmy teraz nastrojeni. Zestrajamy się z historią. Nasze zeznania powinny grać i powinny być ze sobą zgrane.
[Elfriede Jelinek, Rechnitz (Anioł Zagłady)]

Scenariusz opery oparty jest na dramacie austriackiej pisarki Elfriede Jelinek, laureatki nagrody Nobla. Tekst odwołuje się do dramatycznych wydarzeń, które miały miejsce na zamku baronowej Margit von Batthyány w austriackiej miejscowości Rechnitz w marcu 1945 roku. Według zeznań świadków, podczas wydanego przez baronową przyjęcia, goście Margit von Batthyány – oficerowie lokalnego SS i Gestapo – wzięli udział w masakrze dwustu żydowskich przymusowych robotników, przywiezionych z Węgier. Zbiorowej mogiły zamordowanych robotników nigdy nie odnaleziono, a opieszale prowadzone śledztwo umożliwiło ucieczkę głównym oprawcom. Tekst Jelinek rozpisany jest na głosy pięciu Posłańców, którzy przedstawiają własne wersje wydarzeń. Spektakl nie będzie rekonstrukcją tego, co stało się 70 lat temu w Rechnitz. RECHNITZ. OPERA (Anioł Zagłady) to próba zrozumienia mechanizmów działania zbiorowej pamięci. Głównym tematem spektaklu jest język jako instrument manipulacji, kłamstw i przemocy. To także opowieść o najnowszej historii Europy i europejskiej tożsamości, której częścią jest doświadczenie wojny i Holokaustu.

Szczegóły spektaklu

Robert Robur

Dramat

Seria tajemniczych zgonów wstrząsa światem nowych mediów. Zagadkę próbuje rozwikłać inspektor Mirosław Kryzys ze Świetlnej Policji. Tropy prowadzą do Roberta Robura, młodego scenarzysty. Tymczasem w Mieście Światła narasta rebelia. Członkowie sekty tajemniczego Mistrza chcą obalić dyktaturę Urzędu Energii. Kto stoi za tajemniczymi zbrodniami? Czy ciemność wygra ze światłem? Kto pisze serial „Wściekłość i wrzask”?

Ostatnia, niedokończona powieść Mirosława Nahacza (1984-2007) rozgrywa się w przyszłości, w której fikcja kreowana przez media wyparła całkowicie rzeczywistość. Sensacyjna akcja łączy się z wizją społeczeństwa, które odurzone medialnymi przekazami, staje się bezwolne i podatne na manipulacje władzy. Spektakl Krzysztofa Garbaczewskiego przenosi dystopijną powieść Nahacza do współczesnego świata cyfrowych mediów i wirtualnej rzeczywistości. To, co dekadę temu wydawało się czystą fantazją, dziś staje się realnością. Wszechobecna inwigilacja i kontrola w sieci, internetowe gwiazdy, które zapalają się równie szybko, jak gasną, koncerny manipulujące informacjami i hakerzy, którzy wykradają im dane – żyjemy w przyszłości, którą wymyślili pisarze. Dzięki technologii virtual reality powstają cyfrowe światy tak realne, że można je pomylić z rzeczywistością. W jaki sposób ten nowy, wspaniały świat wpływa na człowieka i jego relacje z innymi? Jak połączyć dwie strony pękniętej rzeczywistości?

Szczegóły spektaklu

Cząstki kobiety

Dramat

Kornél Mundruczó, światowej sławy reżyser filmowy i teatralny, twórca przebojowego „Nietoperza” i nagrodzonego w Cannes filmu „Biały Bóg” przygotowuje w TR Warszawa nową premierę według oryginalnego tekstu Katy Wéber. „Cząstki kobiety” to rewers „Nietoperza” - po spektaklu o odchodzeniu z życia węgierska para twórców powraca z przedstawieniem o narodzinach. To pełen pasji, a zarazem czułości dramat rodzinny, rozgrywający się współcześnie w Warszawie. W centrum tej opowieści jest sytuacja kobiet, walczących o prawo do decydowania o własnym życiu, do realizowania swoich potrzeb, pragnień i aspiracji.

Trzydziestoletnia bohaterka Maja mierzy się z osobistym kryzysem. Aby wyjść z życiowego zakrętu i odrodzić się, musi zakwestionować całe dotychczasowe życie i na nowo zbudować relacje z bliskimi. Czy znajdzie motywację, aby zawalczyć o siebie? Jaką cenę zapłaci za wyjście z życiowego zakrętu? W czym tkwi siła współczesnych kobiet? Jak mogą osiągnąć wolność osobistą i samorealizację?

OD REŻYSERA SPEKTAKLU:

„Droga, którą przemierza Maja, jest drogą everywoman. Maja doświadcza tego, co wszystkie kobiety, kiedy ich pragnienia zostają zmiażdżone, a ból zwycięża nad nimi aż do chwili, kiedy mogą się rozwinąć i otworzyć na nowo, gotowe do życia z większą świadomością, głębią i, oczywiście, radością. Splot kobiecych relacji pokazany w naszej sztuce jest autentyczny. Zawiera w sobie miłość, wściekłość, rozczarowanie i uleczenie, kojarzone dziś z intymnością”.

Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 16 roku życia lub za zgodą rodziców i prawnych opiekunów.

Szczegóły spektaklu

Fantazja

Dramat

Surrealistyczne poczucie humoru i siła wyobraźni spotykają się w „Fantazji”, drugim spektaklu Anny Karasińskiej dla TR Warszawa. Autorka błyskotliwego i przewrotnego przedstawienia „Ewelina płacze”, w „Fantazji” bada fenomen teatru – miejsca, gdzie fikcja staje się realnością. Spektakl powstaje na żywo, na oczach widzów, aktorzy nie mają przydzielonych ról, a ukryta na balkonie reżyserka opowiada kogo w danej chwili grają.
Pasażer, który trzymał przed Tobą poręcz w autobusie, kobieta, której uczuć nikt nie rozumie, osoba, która zapakowała dla Ciebie rodzynki do paczki w dalekim kraju i człowiek, który wskoczył do rzeki w Chinach w prowincji Xian. Wszyscy są bohaterami spektaklu „Fantazja”, ale żaden nie pojawia się na scenie. Żyją wyłącznie w naszej wyobraźni. Czy istnieją rzeczy i ludzie, których nie da się wyobrazić w teatrze?

Premiera: 9 kwietnia 2017r.

Szczegóły spektaklu

Koncert życzeń

Monodram

Spektakl Yany Ross oparty jest na tekście niemieckiego dramatopisarza Franza Xaviera Kroetza. "Koncert życzeń" w odróżnieniu od klasycznie skonstruowanego dramatu składa się jedynie z rozbudowanych didaskaliów, które stanowić mają partyturę i komentarz do scenicznych działań. Bohaterką jest tutaj około pięćdziesięcioletnia kobieta, stenotypistka. Urządzenie i umeblowanie jej mieszkania odpowiada stylowi współczesnej "cywilizacji mieszczańskiej". Otoczona barwnością efektownych reklam i opakowań, szalenie pedantyczna i zorganizowana, nie potrafi przezwyciężyć swej samotności. Społeczeństwo, w którym żyje, także nie pomaga jej w rozwiązaniu problemów, skazując na wykluczenie i izolację. Kroetz tworzy obraz świata, w którym jednostka jest zdana na samotność, a jej pojedynczy los ginie gdzieś w wielkomiejskim tempie życia. Dramatopisarz bierze również pod lupę zachowania i moralność klasy średniej, która w obliczu zmian społecznych i kulturowych, musi na nowo wypracować i określić swoją tożsamość. Główną i jedyną rolę w spektaklu Yany Ross gra Danuta Stenka.

„Karl Marx definiuje rewolucję jako czas, kiedy masy mają już dość opresji, a elity nie są w stanie ich dłużej kontrolować. Ale co jeśli finansowa elita poszła z duchem czasu i wypracowała sposób, żeby zająć masy konsumpcjonizmem, mamiąc je codziennymi, drobnymi nagrodami i przyjemnościami, które w sam raz wystarczają, żeby zapomnieć o cierpieniu wynikającym z bezsensowności cyklu życia? Prowokacyjna teza Kroetza podaje w wątpliwość akt samobójstwa jako rodzaj manifestacji wolnej woli i oznakę rewolucji, która, paradoksalnie, obraca się przeciw samej sobie i staje się rodzajem ciągłej porażki (poprzez usunięcie się ze społeczeństwa samego buntownika)” – mówi przed premierą reżyserka spektaklu, Yana Ross.

TR Warszawa w koprodukcji z Łaźnią Nową w Krakowie i Festiwalem Boska Komedia.

Koncept spektaklu przewiduje wyłącznie miejsca stojące nienumerowane.

Szczegóły spektaklu