Teatr Współczesny

ul. Mokotowska 13
00-640 Warszawa

TEATR WSPÓŁCZESNY

Teatr Współczesny powstał w 1949 roku za sprawą przeniesienia Teatru Kameralnego z Łodzi do Warszawy, który po zmianie lokalizacji zaczął funkcjonować już pod nazwą Teatr Współczesny. Do 1981 roku teatrem zarządzał Erwin Axer, zaś od 1981 roku funkcję tę pełni Maciej Englert – aż do dnia dzisiejszego. Siedziba Teatru Współczesnego znajduje się w samym sercu Mokotowa – jest to była sala parafialna kościoła Najświętszego Zbawiciela.
Spektakle Teatru Współczesnego od wielu lat cieszą się ogromnym uznaniem wśród widzów i krytyków teatralnych. Repertuar Teatru Współczesnego oferuje wiele spektakli inspirowanych wielkimi dziełami polskim i światowymi – jest to przede wszystkim sztuka współczesna, ale nie tylko – wystawiane są tu również spektakle oparte na wielkich dziełach klasycznych, którym w umiejętny i wyszukany sposób nadawany jest współczesny charakter.
Oferta Teatru Współczesnego to spektakle niezwykle aktualne – znaleźć w nich możemy niekiedy cenny komentarz dotyczący aktualnych wydarzeń i problemów, które są ważne dla współczesnego społeczeństwa.
Z Teatrem Współczesnym od zawsze związani byli wielcy aktorzy, tacy jak Tadeusz Łomnicki, który był twórcą wielu wspaniałych ról, a także inni wybitni artyści m. in Zofia Mrozowska, Henryk Borowski, Zbigniew Zapasiewicz. Również dziś na deskach teatru zobaczyć możemy znakomitych aktorów, takich jak Marta Lipińska, Stanisława Celińska, Borys Szyc, Damian Damięcki, Andrzej Zieliński.
Teatr Współczesny dysponuje dwoma scenami – Sceną Główna oraz mającą znacznie bardziej kameralny charakter Sceną w Baraku, która funkcjonuje od 1997 roku, a nazwę swą zawdzięcza miejscu, w którym się znajduje – jest to barak usytuowany niedaleko głównego budynku Teatru Współczesnego.
Bilety i wejściówki do Teatru Współczesnego w najlepszych cenach kupić można za pomocą portalu www.eWejsciowki.pl

Repertuar Teatr Współczesny w Warszawie

Ludzie i anioły

Komedia

Nocą w mieszkaniu Iwana Paszkina, moskiewskiego biznesmena, pojawia się nieoczekiwanie tajemniczy gość. Jego wiedza o prywatnym życiu gospodarza i jego intymnych szczegółach ( w większości niezbyt pochlebnych) jest imponująca a zarazem przerażająca , bo celem wizyty okazuje się załatwienie formalności koniecznych do przeniesienia biznesmena... na tamten świat.

"Ludzie i anioły" to doskonale napisana komedia, obfitująca w nieoczekiwane, nierzadko komiczne zwroty akcji i jak każda inteligentna zabawa, nie pozbawiona jest poważnych refleksji.

Wiktor Szenderowicz (rocznik 1958) jest satyrykiem, scenarzystą i reżyserem, znanym z wnikliwej i ciętej krytyki rosyjskich elit.

Szczegóły

Pan Ein i problemy ochrony przeciwpożarowej

Komedia

Kiedy Max Frisch pisał „Biedermanna i podpalaczy”, Europejczycy nie mogli się jeszcze otrząsnąć po koszmarze wojny, a pisarze większość swojej twórczości poświęcali analizie wydarzeń, stawiali pytania, jak w ogóle mogło do niej dojść. W alegorii, którą stworzył Frisch, pan Biedermann, przeciętny przedstawiciel mieszczaństwa, przyjął pod swój dach podpalaczy i udawał, że nie widzi z ich strony zagrożenia, aż puścili go z dymem. Pan Ein, bohater Szenderowicza, antykwariusz i restaurator, żyje współcześnie w jednym z miast gdzieś w Europie. Jest dobrym obywatelem, płaci regularnie podatki. Nie wtrąca się do polityki. Do czasu! Spokojny byt pana Eina i jego rodziny zakłócają włodarze miasta, którzy, ofiarowują mu - rzekomo dla jego dobra - opiekę przed szerzącymi się pożarami. Eskalacja tej „opieki” zmusza pana Eina do działania. W przeciwieństwie do Biedermanna, pan Ein nie jest obojętny.

Czy samotnie wygra ten pojedynek z bezwzględną władzą?

Wiktor Szenderowicz, uznany za „mistrza satyry politycznej” w Rosji, ostrym piórem kreśli obraz zmagań szarego obywatela z wszechwładzą. I „smieszno i straszno”, jak mówią Rosjanie.

SPEKTAKL PRZEZNACZONY DLA WIDZÓW OD 16 ROKU ŻYCIA.

Szczegóły

Lepiej już było...

Komedia

Esmeralda Quipp, była aktorka szekspirowska na emeryturze, bardzo skromnej emeryturze , nie dość, że traci ukochanego kota , to również dach nad głową. Jako osoba niekonwencjonalna i bardzo zdesperowana usiłuje w niebanalny sposób rozwiązać swoje problemy.

W staraniach o przetrwanie uroczej starszej pani bardzo się przydają aktorskie umiejętności, poczucie humoru, optymizm i empatia. Śledzimy jej zabiegi - rodem z komedii gangsterskich - z podziwem i rozbawieniem, co nie przeszkadza nam zadumać się nad smutnym losem wielu samotnych, niedofinansowanych, ale mniej sprytnych życiowo emerytek.

Szczegóły

Nim odleci

Dramat

„Pośród największej burzy / Zawsze jest jakiś ptak, by nas uspokoić / Ten nieznajomy ptak / Śpiewa przed odlotem…”

Sztuka Floriana Zellera jest pozornie prostą historią rodzinną o małżeństwie z wieloletnim stażem, ich dorosłych córkach, tajemniczej znajomej męża z przeszłości i najnowszym ukochanym młodszej córki. Cały urok i wartość sztuki tkwi w sposobie jej opowiadania: autor nie zachowuje chronologii, co więcej, myli wciąż tropy, mnożąc warianty zdarzeń, zmienia punkty widzenia. Co się wydarzyło, a co jest tylko wyobrażeniem któregoś z bohaterów, kto jest kim ? W sposób kunsztowny, subtelny przeplata świat realny z metafizycznym. W bardzo precyzyjny sposób prowadzi widza przez labirynt splątanych losów swoich bohaterów, skłaniając do refleksji nad życiem, miłością i śmiercią.

Szczegóły

Wstyd

Dramat

Słownik wyrazów bliskoznacznych wymienia aż 162 synonimy słowa „wstyd”, m.in.: skandal, zgryzota, dyshonor, upokorzenie, kompromitacja, szok, hańba, żenada. Z nimi wszystkimi zmierzą się bohaterowie najnowszej sztuki Marka Modzelewskiego p.t. „Wstyd”. Ale nie tylko oni. Spotka się z nimi i zmierzy także widz i - być może - rozpozna się jak w zwierciadle. Bo sztuka dzieje się tu i teraz, a jej bohaterowie żyją wśród nas. Może łatwo się z nich śmiać i surowo osądzać. Ale przecież warto pamiętać: „kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamieniem”.

Szczegóły

Najdroższy

Komedia

Komedia lekka, zwana też „komedią bulwarową”, to typowa specjalność Francuzów, a jej najlepszym współczesnym twórcą jest niewątpliwie Francis Veber (ur.1937). Dramaturg, scenarzysta, reżyser, producent filmowy znany jest w Polsce głównie z filmów m.in.: „Tajemniczy blondyn w czarnym bucie” (1972), „Pechowiec” (1981), „Kolacja dla palanta” (1998 – Cezar za scenariusz, nominacja za reżyserię), „Plotka” (2001), „Czyja to kochanka?”(2006). Widzowie teatralni znają przede wszystkim jego brawurową komedię „Kolacja dla głupca”.

François Pignon, ulubiony bohater Vebera - niezaradny życiowo przeciętniak, pechowiec - pojawia się również w najnowszej komedii „Najdroższy” (prapremiera w Paryżu jesienią 2012 w reżyserii samego autora). Tym razem, jako bezrobotny prawnik, porzucony mąż, szukający sposobu na odmianę losu. Jak zwykle u Vebera, twórcy o ogromnym poczuciu humoru, starania bohatera, po serii zabawnych wypadków i zaskakujących zmianach akcji, kończą się w sposób zupełnie nieprzewidziany…

Szczegóły

Psie serce

Dramat

Zima 1925 roku w Moskwie. Świat kończącego się okresu NEP (Nowej Ekonomicznej Polityki) w państwie radzieckim, w dobie nadchodzącego stalinizmu, widziany oczami bezdomnego psa. Profesor Preobrażeński, luminarz nauki radzieckiej i europejskiej, prowadzi eksperymenty naukowe w poszukiwaniu sposobów odmładzania ludzkiego organizmu. Pies zostaje poddany eksperymentalnemu przeszczepowi, który przynosi nieoczekiwane skutki.

To zdarzenie rodem z science fiction, staje się dla autora pretekstem do niezwykle przenikliwej, gorzkiej diagnozy świata stworzonego przez rewolucyjną ideologię, napisanej przez autora ze specyficznym poczuciem humoru i w formie ocierającej się o groteskę. Wielowarstwowość utworu zmusza do stawiania sobie pytań uniwersalnych o wartości i o porządek świata, szczególnie aktualnych gdy „świat wypadł z formy*”.

* W.Szekspir – „Hamlet”

Szczegóły

"Mimo wszystko"

Dramat psychologiczny

"Mimo wszystko" - to była dewiza życiowa francuskiej aktorki, Sary Bernhardt, legendy teatru z przełomu XIX i XX wieku, gwiazdy o randze światowej, zwanej przez wielbicieli "boską". Kanadyjski dramaturg przedstawił wielką aktorkę u schyłku życia; z pomocą zaufanego sekretarza spisuje ona, uzupełnia i koryguje wspomnienia, przeprowadzając swego rodzaju rachunek sumienia. A ponieważ osobowość miała niezwykłą, a życie burzliwe i nadzwyczaj barwne...

Szczegóły