ZAPISKI Z WYGNANIA - zdjęcie ZAPISKI Z WYGNANIA - zdjęcie ZAPISKI Z WYGNANIA - zdjęcie ZAPISKI Z WYGNANIA - zdjęcie

Średnia ocena

5 oddanych głosów
5 zainteresowanych osób

8,4 / 10

ZAPISKI Z WYGNANIA

„Zapiski z wygnania” to bardzo osobiste wspomnienia Sabiny Baral, dwudziestoletniej emigrantki roku 1968, która wyjechała razem z rodzicami.

„Ile cierpienia można znieść, zanim się nie oszaleje? Powychodzili z lasów, z dziur w ziemi, z szaf, piwnic i strychów, wyszli półżywi z obozów, wrócili z Syberii i Kazachstanu, do domu, do Polski. A potem, przez następne dwadzieścia trzy lata nie wyjechali (...). Chcieli mieszkać tutaj, tu, gdzie się urodzili ich rodzice i gdzie się urodziły ich dzieci – my. Po wojennej gehennie, po latach cierpienia i strachu, mimo wszystko jeszcze raz zadecydowali, że Polska to ich kraj.

I tych ludzi po 1968 roku Polska wyrzuciła”.

Krystyna Janda została uhonorowana indywidualną nagrodą aktorską za rolę w spektaklu ZAPISKI Z WYGNANIA w 24. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej oraz nagrodą główną na XVII Festiwalu Prapremier Nie/Podległa 2018 za kreację, która przywraca sens i powagę obywatelskiemu zaangażowaniu artysty w sprawy publiczne.

Czas trwania: 100 minut

Realizacja

Janusz Bogacki z zespołem muzycznym w składzie:

Tomasz Bogacki (gitara), Mateusz Dobosz/Paweł Pańta (kontrabas), Bogdan Kulik (perkusja), Marek Zebura (skrzypce)

Adaptacja: Magda Umer i Krystyna Janda

Reżyseria: Magda Umer

Opracowanie i kierownictwo muzyczne: Janusz Bogacki

Realizacja dźwięku: Michał Cacko

Projekcje: Radosław Grabski

Producent wykonawczy i asystentka reżysera: Ewa Ratkowska

Opinie naszych widzów (1)

  • 10,0/ 10

    Poruszający, bardzo ważny zwłaszcza w dzisiejszej polskiej rzeczywistości. Mistrzostwo Pani Jandy!

    jo.....@gm...il.com / 11 marca 2019

Teatr Polonia

Teatr Polonia został stworzony w dawnym Kinie Polonia. Było to pierwsze kino otwarte w powojennej Warszawie. Tu wyświetlane były takie filmy jak „Skarb” i „ Zakazane piosenki”. W pierwszych latach XXI w. budynek kina stał nieużywany i praktycznie popadł w ruinę. Jesienią 2004 r. firma MAX-FILM wystawiła salę widowiskową kina (hole oraz wejście jest do dziś własnością miasta Warszawy) do sprzedaży w formie przetargu. 21.01.2005 r. Krystyna Janda i Edward Kłosiński kupili salę dawnego kina, a w listopadzie 2005 r. przekazali ją notarialnie w użytkowanie Fundacji. Zawarli także umowy najmu pozostałych przestrzeni: holu i wejścia, bez których sala nie mogłaby funkcjonować, i przystąpili do remontu.

W październiku 2005 r. zaczęła funkcjonować Mała Scena Teatru Polonia – „Fioletowe Pończochy”. Nazwa została zapożyczona od dziewiętnastowiecznego ruchu feministycznego działającego we Francji. Scena została nazwana tak w konsekwencji sformułowania założeń artystycznych nowego Teatru: miał on zajmować się głównie kobietami i tematami z nimi związanymi, miał zajmować się tekstami dla kobiet i o kobietach.

29.10.2005 r. odbyła się pierwsza premiera Teatru Polonia – „Stefcia Ćwiek w szponach życia” Dubrawki Ugrešić, a w miesiąc później (12 listopada 2005 r.), druga – „Ucho gardło, nóż” – monodram w wykonaniu Krystyny Jandy według książki Vedrany Rudan pod tym samym tytułem. W tym czasie na Dużej Scenie Teatru trwał remont.

3 grudnia 2006 r. premierą „Trzech sióstr” A. Czechowa zainaugurowana została działalność Dużej Sceny Teatru Polonia. Drugą premierą były „Szczęśliwe dni” Samuela Becketta (12 stycznia 2007 r.). Pierwsze lata działalności Teatru Polonia to ogromy sukces zarówno artystyczny, jak i frekwencyjny. Do końca 2007 r. Teatr dał 20 premier, z których niemal połowa do dziś pozostaje w repertuarze.

W 2007 r. powstała idea grania latem, w miesiące wakacyjne, dla ludzi, na ulicy, za darmo. I tak, 21 czerwca 2007 r. odbył się pierwszy spektakl na Placu Konstytucji: „Lament na Placu Konstytucji” Krzysztofa Bizio i był grany tego roku 37 razy. Podczas kolejnych lat powstawały nowe premiery przeznaczane dla tego teatru ulicznego, miejskiego i do dziś każdego roku latem w plenerze odbywają się spektakle. Ostatnio i na Placu Konstytucji, i na ulicy Grójeckiej 65 przed Och-Teatrem. Liczba przedstawień zależy od ilości pieniędzy, jakie uda się Fundacji zdobyć na ten cel, ale jest to od 40 do 70 spektakli, gromadzących około 10-15 tysięcy widzów każdego roku.

5 stycznia 2008 r. zmarł Edward Kłosiński, który do końca budował i wyposażał teatr, uczestniczył w pracach artystycznych, robiąc miedzy innymi światła do wielu przedstawień oraz współzarządzał Fundacją. Po Jego śmierci, w zarządzie Fundacji zasiada Krystyna Janda i Maria Seweryn. Zmieniła się też częściowo Rada Fundacji.

Sukces, rozrastający się repertuar oraz rosnąca liczba widzów, a także niewielka liczba miejsc na widowni (Teatr Polonia liczy 266 miejsc) sprawiły, że Fundacja w 2009 r. wynajęła od przedsiębiorstwa MAX-FILM budynek dawnego Kina Ochota i przystąpiła do remontu zaniedbanego kina.

16 stycznia 2010 r. nastąpiło otwarcie Och-Teatru z 447. miejscami na widowni. Scena zaczęła „życie” premierą „Wassy Żeleznowej” Gorkiego. Od tego momentu teatr zaczął grać regularnie, przejmując część repertuaru od Teatru Polonia oraz tworząc własny, kierunkując tę scenę także na scenę muzyczną.

Wiosną 2011 r. doszło do osłabienia kondycji finansowej Fundacji, spowodowanej zarówno problemami organizacyjnymi, jak i przyczynami zewnętrznymi. Zarząd Fundacji zarządził reorganizację działania obu teatrów – począwszy od zmiany koncepcji repertuarowej scen, po zmiany formalne i organizacyjne. Po 18 miesiącach kryzysu Fundacja stanęła na nowo na nogi. Sprofilowano wszystkie sceny. Teatr Polonia ze sceną Fioletowe Pończochy podejmuje w tej chwili tematy trudniejsze, Och-Teatr został przeznaczony do grania repertuaru lżejszego, choć te profile scen nie są sztywne.

Latem roku 2013 został przeprowadzony dalszy remont budynku Och-Teatru, a 21.09 premierą spektaklu „Pierwsza Dama” w reż. Grzegorza Warchoła zainaugurowana została nowa scena, Och-Cafe Teatr, mieszcząca się w kawiarni i obszernych holach teatru, z planami grania odmiennego od pozostałych scen repertuaru – poruszającego problemy aktualne, społeczne. Nowa scena zakłada także inne relacje z widzami, bardziej interaktywne.

Adres i dojazd

ul. Marszałkowska 56
00-545 Warszawa

http://www.teatrpolonia.pl/

Widzowie, którym podobało się to wydarzenie, byli również na:

9,4
Średnia ocena
Świetny, pełen emocji spektakl. Polecam!
- Marta

15.09 / 20:00

+ inne terminy

Gatunek: Monodram
8,9
Średnia ocena
Rewelacyjny Pan Marian Opania
- Maria

19.09 / 19:30

+ inne terminy

Gatunek: Monodram
9,4
Średnia ocena

07.09 / 16:00

+ inne terminy

Gatunek: Monodram

Inne wydarzenia w tej instytucji:

9,2
Średnia ocena

Dziś / 19:30

+ inne terminy

Gatunek: Monodram
8,8
Średnia ocena

25.07 / 19:00

+ inne terminy

Gatunek: Komedia
-,-
Średnia ocena

27.07 / 19:30

+ inne terminy

Gatunek: Monodram
Kup bilet
× 2 osoby obecnie przeglądają tę ofertę.