Gwoździe - zdjęcie Gwoździe - zdjęcie Gwoździe - zdjęcie Gwoździe - zdjęcie Gwoździe - zdjęcie

Średnia ocena

7 oddanych głosów
1 zainteresowana osoba

7,6 / 10

Gwoździe

"Czołem wbijając gwoździe w podłogę" to klasyczny monodram. Napisany w 1994 roku tekst nie tylko nie stracił na aktualności ale stał się niepokojąco bliski dzisiejszej rzeczywistości. Bogosian opisuje społeczeństwo amerykańskie, a raczej wyłowione z tej społeczności typy ludzkie.

Jest wśród nich neurotyczny sprzedawca płytek ceramicznych, jest bezdomny, pojawia się narkomanka, artysta chorobliwie pragnący sukcesu, para konserwatystów. Bohaterów łączy frustracja i zagubienie. Autor szkicuje ich ułomności, kontrowersyjne postawy czy poglądy. Każe nam zastanowić się nad sensem i sposobem funkcjonowania w świecie chaosu, w którym dominuje konsumpcja i alienacja, a media zmieniają ludzi w posłusznych niewolników systemu. 30 lat temu głównym narzędziem tej manipulacji był telewizor, dziś jest nim Internet. Ofiarami natomiast, zarówno wtedy, jak i obecnie, jesteśmy my, zwykli ludzie.

Tematy nie są nowe. I w pierwszej chwili wydają się przebrzmiałe. Tak, tak, wiemy, dostaliśmy już tę lekcję. Odrobiliśmy ją. Czy aby na pewno? Dziś, podobnie jak 30 lat temu, wciąż się gubimy w ocenie potencjalnych zagrożeń, nadal nie rozumiemy świata, w którym żyjemy, a paradoksy codzienności niezmiennie nas zaskakują. Nieustannie zalewa nas fala przerażających wiadomości ze świata, a życie w wirtualnej, kontrolowanej rzeczywistości stało się niemal koniecznym warunkiem społecznego wymiaru egzystencji.

Na szczęście Bogosian pokazuje nam też jaśniejszą stronę życia, uśmiecha się do swoich bohaterów, a widzom pozostawia furtkę bezpieczeństwa, która pozwala wymknąć się bez szwanku z tego panopticum.

Utwór Bogosiana rozsadza ramy klasycznej formy monodramu. Chwilami zmienia się w typowy stand-up, z charakterystycznymi dla tego gatunku żartami, wulgaryzmami i nierzadko gorzką pointą. Innym razem staje się strumieniem świadomości bohaterów, zapisem ich natręctw i fobii. Mroczny humor obficie zaprawiony cynizmem przeplata się tu z melancholią i chłodnym krytycyzmem, a chwilami jest po prostu kubłem pomyj bezlitośnie wylanym na widzów. W ten sposób autor nawiązuje do tradycji małych, tonących w oparach dymu i alkoholu klubów komediowych, gdzie tzw. open mic daje szansę każdemu młodemu twórcy rozpocząć karierę, wybić się do świata artystycznego albo po prostu trochę zarobić.

- Cezary Kosiński

W spektaklu występują między innymi Kamila Brodacka jako Pola, Marcin Franc jako Artysta, Aleksander Kaźmierczak jako Sprzedawca Płytek, Kamila Brodacka jako Wewnętrzne dziecko, Zuzanna Saporznikow jako Zuzka, Marta Sutor jako Ćpunka, Konrad Szymański jako Poldek.

Czas trwania: 120 minut
Źródło zdjęcia: fot. Bartek Warzecha

Zwiastuny

Realizacja

Autor: Eric Bogosian

Adaptacja: Cezary Kosiński

Reżyseria: Cezary Kosiński

Asystent reżysera: Katarzyna Post

Scenografia i kostiumy: Jana Łączyńska, Marta Kozera

Światło: Karolina Gębska

Konsultacje muzyczne: Piotr Domiński

Choreografia: Aneta Jankowska

Video: Anna Grzelewska

Opinie naszych widzów (3)

  • 8,0/ 10

    Bardzo uniwersalny i aktualny temat. Dobra gra młodych aktorów. Nieco przydługie przerywniki muzyczne, niewiele wnoszące do spektaklu.

    ja.....@ga...ta.pl / 17 kwietnia 2019

  • 7,0/ 10

    Sympatycznie się oglądało, choć materiał nierówny. Z zainteresowaniem zobaczyłem aktorską młodzież.

    pr.....@....pl / 27 maja 2019

  • 6,0/ 10

    Spektakl stanowczo za długi i czuć, że widzowie czekają końca. Gra aktorska bez zarzutu

    ma.....@gm...il.com / 25 maja 2019

Teatr Collegium Nobilium - Adres i dojazd

ul. Miodowa 22/24
00-246 Warszawa

http://tcn.at.edu.pl/

Kup bilet