Gwoździe - zdjęcie Gwoździe - zdjęcie Gwoździe - zdjęcie Gwoździe - zdjęcie Gwoździe - zdjęcie

Średnia ocena

7 oddanych głosów
1 zainteresowana osoba

7,6 / 10

Gwoździe

"Czołem wbijając gwoździe w podłogę" to klasyczny monodram. Napisany w 1994 roku tekst nie tylko nie stracił na aktualności ale stał się niepokojąco bliski dzisiejszej rzeczywistości. Bogosian opisuje społeczeństwo amerykańskie, a raczej wyłowione z tej społeczności typy ludzkie.

Jest wśród nich neurotyczny sprzedawca płytek ceramicznych, jest bezdomny, pojawia się narkomanka, artysta chorobliwie pragnący sukcesu, para konserwatystów. Bohaterów łączy frustracja i zagubienie. Autor szkicuje ich ułomności, kontrowersyjne postawy czy poglądy. Każe nam zastanowić się nad sensem i sposobem funkcjonowania w świecie chaosu, w którym dominuje konsumpcja i alienacja, a media zmieniają ludzi w posłusznych niewolników systemu. 30 lat temu głównym narzędziem tej manipulacji był telewizor, dziś jest nim Internet. Ofiarami natomiast, zarówno wtedy, jak i obecnie, jesteśmy my, zwykli ludzie.

Tematy nie są nowe. I w pierwszej chwili wydają się przebrzmiałe. Tak, tak, wiemy, dostaliśmy już tę lekcję. Odrobiliśmy ją. Czy aby na pewno? Dziś, podobnie jak 30 lat temu, wciąż się gubimy w ocenie potencjalnych zagrożeń, nadal nie rozumiemy świata, w którym żyjemy, a paradoksy codzienności niezmiennie nas zaskakują. Nieustannie zalewa nas fala przerażających wiadomości ze świata, a życie w wirtualnej, kontrolowanej rzeczywistości stało się niemal koniecznym warunkiem społecznego wymiaru egzystencji.

Na szczęście Bogosian pokazuje nam też jaśniejszą stronę życia, uśmiecha się do swoich bohaterów, a widzom pozostawia furtkę bezpieczeństwa, która pozwala wymknąć się bez szwanku z tego panopticum.

Utwór Bogosiana rozsadza ramy klasycznej formy monodramu. Chwilami zmienia się w typowy stand-up, z charakterystycznymi dla tego gatunku żartami, wulgaryzmami i nierzadko gorzką pointą. Innym razem staje się strumieniem świadomości bohaterów, zapisem ich natręctw i fobii. Mroczny humor obficie zaprawiony cynizmem przeplata się tu z melancholią i chłodnym krytycyzmem, a chwilami jest po prostu kubłem pomyj bezlitośnie wylanym na widzów. W ten sposób autor nawiązuje do tradycji małych, tonących w oparach dymu i alkoholu klubów komediowych, gdzie tzw. open mic daje szansę każdemu młodemu twórcy rozpocząć karierę, wybić się do świata artystycznego albo po prostu trochę zarobić.

- Cezary Kosiński

W spektaklu występują między innymi Kamila Brodacka jako Pola, Marcin Franc jako Artysta, Aleksander Kaźmierczak jako Sprzedawca Płytek, Kamila Brodacka jako Wewnętrzne dziecko, Zuzanna Saporznikow jako Zuzka.

Czas trwania: 120 minut
Źródło zdjęcia: fot. Bartek Warzecha

Zwiastuny

Realizacja

Autor: Eric Bogosian

Adaptacja: Cezary Kosiński

Reżyseria: Cezary Kosiński

Asystent reżysera: Katarzyna Post

Scenografia i kostiumy: Jana Łączyńska, Marta Kozera

Światło: Karolina Gębska

Konsultacje muzyczne: Piotr Domiński

Choreografia: Aneta Jankowska

Video: Anna Grzelewska

Opinie naszych widzów (3)

  • 8,0/ 10

    Bardzo uniwersalny i aktualny temat. Dobra gra młodych aktorów. Nieco przydługie przerywniki muzyczne, niewiele wnoszące do spektaklu.

    ja.....@ga...ta.pl / 17 kwietnia 2019

  • 7,0/ 10

    Sympatycznie się oglądało, choć materiał nierówny. Z zainteresowaniem zobaczyłem aktorską młodzież.

    pr.....@....pl / 27 maja 2019

  • 6,0/ 10

    Spektakl stanowczo za długi i czuć, że widzowie czekają końca. Gra aktorska bez zarzutu

    ma.....@gm...il.com / 25 maja 2019

Teatr Collegium Nobilium - Adres i dojazd

ul. Miodowa 22/24
00-246 Warszawa

http://tcn.at.edu.pl/

Kup bilet