STUDIO teatrgaleria

pl. Defilad 1 PKiN (wejście od ulicy Marszałkowskiej)
00-901 Warszawa

TEATR STUDIO

Teatr Studio to niezwykle ważne miejsce na teatralnej mapie Warszawy. Jego siedziba znajduje się w Pałacu Kultury i Nauki.
Teatr Studio powstał w 1972 roku dzięki Józefowi Szajnie, wybitnemu reżyserowi, scenografowi, który w 1971 roku został dyrektorem Teatru Klasycznego. Józef Szajna w 1972 roku postanowił przekształcić Teatr Klasyczny w nieco bardziej eksperymentalny i otwarty na nowe rozwiązania formalne Teatr Studio. Teatr Studio od początku miał charakter autorski - zobaczyć w nim można było wiele spektakli, w których ograniczone było znaczenie słowa, zaś eksponowany były inne środki ekspresji. Dzięki Józefowi Szajnie w 1972 roku w strukturach teatru zaczęła również funkcjonować Galeria Sztuki STUDIO, w której zobaczyć można było wiele dzieł sztuki współczesnej, zaś w 1980 roku Józef Szajna doprowadził do zmiany nazwy teatru na Centrum Sztuki Studio - Teatr Galeria.
W 1985 roku patronem teatru został Stanisław Ignacy Witkiewicz - nazwa teatru ponownie została zmieniona, tym razem na Centrum Sztuki Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza. Obowiązywała ona do 2008 roku, kiedy to przywrócono dawną nazwę funkcjonującą do dziś - Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza.
Funkcję dyrektora artystycznego teatru pełnili również: Jerzy Grzegorzewski, Zbigniew Brzoza, Bartosz Zaczykiewicz, Grzegorz Bral, a także Agnieszka Glińska. Obecnie dyrektorem artystycznym teatru jest Natalia Korczakowska.
Repertuar Teatr Studio jest bardzo bogaty. Spektakle w Teatrze Studio tworzone są na podstawie tekstów klasycznych interpretowanych na nowo oraz tekstów współczesnych. Oferta Teatru Studio to oprócz niepowtarzalnych spektakli również liczne wystawy organizowane w Galerii Teatru Studio, a także wiele wyjątkowych projektów, takich jak The Met Opera HD, a także Scenę Tańca Studio. Teatr Studio zajmuje się również działalnością edukacyjną - organizuje lekcje teatralne, warsztaty charakteryzacji, zabawy teatralne i wiele innych.
Teatr Studio oddaje do dyspozycji swoim widzom Dużą Scenę oraz sceny nieco bardziej kameralne, do których należy Malarnia, Foyer, Modelatornia, a także Bar Studio, w którym odbywa się wiele ważnych wydarzeń kulturalnych.
Z Teatrem Studio związanych było wielu wybitnych aktorów, do których należeli m. in. Olga Bielska, Jolanta Hanisz, Leszek Herdege, Wiesława Niemyska, Mariusz Benoit, Stanisława Celińska, Bogusław Linda, Olgierd Łukaszewicz, Jan Peszek, Zbigniew Zamachowski, Wojciech Malajkat i wielu innych. Również dziś z Teatrem Studio związanych jest wielu ważnych aktorów m. in. Stanisław Brudny, Irena Jun, Marcin Bosak, Ewa Błaszczyk, Dominika Ostałowska, Mirosław Zbrojewicz i wielu innych.
Bilety i wejściówki do Teatru Studio w najlepszych cenach kupić można za pośrednictwem portalu www.eWejsciowki.pl

Repertuar STUDIO teatrgaleria w Warszawie

Dobrze Ci tego nie opowiem

Dramat

"Oglądam scenę bombardowania lasu. Nie wiadomo skąd dokładnie wiedziałem już wcześniej jak to wygląda i wiem jakie to uczucie być w bombardowanym lesie. Czuję satysfakcję."

Od autorki:
Swoją pracę opieram na badaniu tego, czy jest sens mówić o wojnie w obrębie sztuki, a jeśli tak, to jakie treści mogą stać się tworzywem dla sztuki performatywnej. Sprawdzam w jaki sposób używamy pamięci do "pamiętania" o wojnie i jak to się zmienia w pokoleniach. Jaki jest realny wpływ tej pamięci na życie ludzi w Polsce i czy jest to mechanizm który uniwersalizuje się poza Polskę. Czy istnieje możliwe do uzyskania doświadczenie widza które może inaczej uporządkować to co jest zapisane w pokoleniowym przekazie? Jaką zmianę w percepcji minionej wojny uznalibyśmy za korzystną dla współcześnie żyjących? Co byłoby korzystne-dobrze zapomnieć czy uświadomić sobie jak wiele się pamięta?

Spektakl powstał w ramach cyklu Komuny Warszawa Przed wojną / Wojna / Po wojnie. Impulsem, który skłonił Komunę Warszawa do zajęcia się wojną, był ciąg ponurych wydarzeń z ostatnich lat: wojna w Ukrainie i Syrii, Brexit, wygrana Trumpa. Coraz częściej pojawia się myśl, że wojna w Europie może przestać być historią. Stąd potrzeba zadania pytań o to: Czy jesteśmy przygotowani do wojny? Czy pamięć o wojnie ułatwia podtrzymanie pokoju? Czy wojna może być sprawiedliwa? Czy polityki historyczne otwierają rany i zbroją społeczeństwa do walki?

Szczegóły

Więcej niż jedno zwierzę

Dramat

Spektakl / wydarzenie performatywne w reżyserii Roberta Wasiewicza. Premiera 12 września.

Szczegóły

Jaskinia

Dramat

Próba opowiedzenia o nierozerwalnej więzi łączącej syna i matkę. Tworus wraca pamięcią do najodleglejszych wspomnień, dotykając szczególnie tych wypartych i niezrozumiałych. Jaskinia to także łono matki. To do niej instynktownie zawraca człowiek, uciekając przed starciem z rzeczywistością. Jednak któregoś dnia musi nastąpić przecięcie pępowiny.

Szczegóły

Złota skała. Opowieść o Robercie Brylewskim

Muzyczny

Mógł być gwiazdą, ale nie był – wybór czy przypadek?
Mógł zarabiać wielkie pieniądze, ale ledwie wiązał koniec z końcem – wybór czy przypadek?
Mógł znaleźć spokojną przestrzeń poza systemem, którego nienawidził, ale wciąż działał na jego granicach.

Robert Brylewski był jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury ostatniego półwiecza. Jako lider Kryzysu, Brygady Kryzys, Armii, Izraela tworzył muzykę, która w przejmujący sposób rejestrowała swoją współczesność. Zawsze aktualna, umiejętnie łapała ducha czasów. Zarazem sztuka Brylewskiego była marzeniem o innym, lepszym świecie. O Złotej Skale, na którą można uciec ze złego Babilonu.

Przedstawienie o Brylewskim reżyseruje Grzegorz Laszuk, lider legendarnej Komuny Warszawa, niegdyś zdeklarowany anarchista, dzisiaj artysta-społecznik, który coraz odważniej dokonuje gorzkiego rozliczenia ze swoimi niegdysiejszymi ideałami. Opowieść o ojcu chrzestnym polskiego punka staje się dla Laszuka okazją do postawienia elementarnych pytań o własne życiowe wybory. – Zawsze dobrze spojrzeć wstecz, by rozpoznać przeznaczenie, które sami sobie wybieramy – mówi reżyser.

W spektaklu przypominane są najważniejsze piosenki Brylewskiego, od „Telewizji” i „Mam dość” po „To, co czujesz”. Na scenie obok aktorów Teatru Studio pojawiają się ważni muzycy współczesnej warszawskiej alternatywy, dowodzeni przez Bartka Tycińskiego, współtwórcę słynnych Mitch & Mitch.

Oto prawdziwe punky reggae party z egzystencjalnym namysłem w tle.

Szczegóły

Come Together

Dramat

Sztuka ta tworzy rzecz w teatrze najważniejszą – poczucie bliskości widzów z przedstawionym światem. Wywołuje też nienachalną refleksję nad tym, w jaki sposób postrzegamy otaczającą nas rzeczywistość. Pozornie to tylko sceniczny drobiazg, żart z oczekiwań widowni i konwencji teatralnych, jednak pozostaje w pamięci na dłużej dzięki bezpretensjonalnej zabawie, jaką proponują twórcy.

Szczegóły

URODZINY KOMPOZYTORÓW - Couperin

Koncert

Koncert jest częścią cyklu poświęconego wybitnym postaciom europejskiej muzyki klasycznej.

Francois Couperin (1668 - 1733) był francuskim ekwiwalentem Jana Sebastiana Bacha. Obaj urodzili się w rodzinach o wielopokoleniowych tradycjach muzycznych, obaj wykazywali zdolności muzyczne w wieku niemowlęcym, przez całe życie pracowali jako organiści w kościołach, a ich najlepiej znane dziś utwory powstały jako materiały dydaktyczne. Francois i Jan z resztą wymieniali się korespondencją i śledzili swoje publikacje (niemiec inspirował się francuzem, ale nie vice versa).

Po mimo paraleli w karierach ich style muzyczne różnią się od siebie znacznie. W twórczości Francois nie znajdziemy formalnej i strukturalnej potęgi Jana. Natomiast poezja jego i smakowanie życia stoi o kilka kresek wyżej niż u lipskiego kantora. To dość stereotypowe porównanie, ale w tym przypadku, myślę, dość adekwatne.

Koncert urodzinowy Couperina wyjątkowo rozszerzymy o jego wpływ na późniejsze pokolenia. Zaczynamy tradycyjnie od inspiracji: Le Parnasse ou L’Apotheose de Corelli to kompozycja Couperina poświęcona włoskiemu gigantowi, jego idolowi - Arcangelo Corellemu. W dalszej kolejności zagramy utwory z licznych wydawnictw Couperina, na różne konfiguracje instrumentalne. Następnie przeskoczymy o parę stuleci do roku 1914, kiedy Maurice Ravel napisał suitę ku pamięci Couperina Le Tombeau de Couperin. A zakończymy słynnym marszem tureckim Jean-Babtista Lully’ego, jednego z największych francuskich kompozytorów wczesnego baroku, nauczyciela Couperina, kapelmistrza na dworze Króla Słońce, pierwszej śmiertelnej ofiary zawodu dyrygenta (używano wtedy zamiast batuty dużej laski którą wystukiwano rytm na podłodze. Lully tak się wściekł gdy orkiestra nie trzymała tempa że z całej siły dźgnął się w stopę. Wdarło się zakażenie, dalej gangrena, niedługo potem zmarł)

Szczegóły

Łaknąć

Dramat

Łaknąć to przedostatni z dramatów angielskiej dramatopisarki. Napisany pod pseudonimem Marie Kalvedon, pochodzącym od miejsca dorastania samej Kane, czyli Kelvedon Hatch. Sztukę zadedykowała Markowi Ravenhillowi. W porównaniu z wcześniejszymi tekstami tworzonymi w nurcie „nowego brutalizmu”, w Łaknąć po raz pierwszy zastosowała poetycki strumień świadomości, rozpisany na cztery postaci: A, B, C i M. Przyjęty przez nią pseudonim pozwolił uniknąć dyskusji dotyczących zmiany środków artystycznych, gdyż Kane była kojarzona z burzliwymi debatami wokół nowej poetyki teatralnej. Szczególnie zależało jej, aby uwaga odbiorców skupiła się na samym tekście.

Tym, co bez wątpienia łączy czysto poetycki tekst Łaknąć Sarah Kane (Crave) z instalacją In Situ Daniela Burena jest jedno słowo - eksperyment. Towarzyszy mu określenie kolejne - radykalny, ponieważ wydarza się na przecięciu zupełnie różnych światów. Abstrakcyjna instalacja, stanowiąca punkt wyjścia dla rozpatrywania przestrzeni scenicznej, zgodnie z postulatami Burena, nie posiada żadnej konkretnej wymowy czy jasnego przeznaczenia. To kontekst, jaki mogą nadać jej działania sceniczne, chwilowo czyni ją obiektem „tu i teraz”. Twórcy spektaklu zdecydowali się sięgnąć po równie niejednoznaczny, nie dający żadnych wskazówek realizatorskich, stojący w zupełnej opozycji do dramatu klasycznego tekst. Poemat jest próbą uchwycenia różnych rejestrów ludzkiej emocjonalności. Ten strumień świadomości skomponowany na cztery głosy instalacja In Situ materializuje w przestrzeni. Poetyckość, ulotność i bezbronność - to słowa dopełniające, które podkreślają wagę subiektywnego doświadczenia odbiorców dla całości wydarzenia.

To dzieło intertekstualne, nawiązuje choćby do Ziemi Jałowej T.S. Eliota czy cytatów z Biblii, zawiera także liczne wątki autobiograficzne. Kane określała dramat jako eksperyment z formą, językiem, rytmem i muzyką, pisząc, że „poezja jest językiem dla siebie samej”.

Radosław B. Maciąg – Student IV roku Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. W 2015 roku jego inscenizacja Końcówki Samuela Becketta została zakwalifikowana do 5. edycji Forum Młodej Reżyserii. Założyciel i prezes fundacji Post Artem, wspierającej i promującej sztukę niezależną, lider grupy artystycznej o tej samej nazwie.

Szczegóły

Metafizyka dwugłowego cielęcia

Dramat

"Wybrałam Metafizykę dwugłowego cielęcia jako podstawowy tekst, ponieważ doświadczenie bezkresnej i dzikiej kalifornijskiej natury jest bliskie doświadczeniu tropikalnej podróży, którą Witkacy odbył z Bronisławem Malinowskim przed napisaniem tej sztuki. To historia podróży neurotycznego chłopca i jego rodziny z Nowej Gwinei przez Sydney na pustynię, która odczytywana w otoczeniu kalifornijskiej Doliny Śmierci, staje się czymś realnym, w zasięgu ręki. Witkacy, wychowany w Tatrach, wierzył, że natura może być źródłem doświadczenia metafizycznego, dzięki któremu współczesny człowiek ma szansę ochronić swoją indywidualność przed bezduszną maszyną społeczną zachodniej cywilizacji. Podróż Karmazyniella to też podróż w głąb siebie, a intensywne kolory tropikalnych kwiatów, martwa, czarna otchłań nocy na pustyni, żar wstającego nad nią czerwonego słońca to jej przejawy. Aldous Huxley w kultowym tekście Drzwi percepcji opisuje doświadczenie otwarcia umysłu po zażyciu meskaliny (wyciągu z pustynnych kaktusów). Pod jego wpływem Huxley zrozumiał, jak ograniczony i bezbronny jest tak zwany „cywilizowany” człowiek, który jest podporządkowany temu, co racjonalne, patrzy tylko przed siebie i jest „pozbawiony pleców”, czyli wymiaru metafizycznego właśnie. Taki człowiek staje się automatem, trybem w systemie. W zderzeniu z tym, co niewytłumaczalne, zaczynając od jego własnej egzystencji, skazany jest na depresję i klęskę. Jego chorobą jest obojętność. Ona jest dla mnie zarazą Kala-Azar ze sztuki Witkacego, która wyniszcza zachodnią cywilizację." - Natalia Korczakowska

Wybrane dramaty Witkacego opisujące doświadczenie człowieka w zderzeniu z naturą, siłą wyższą, świetnie wpisują się w kulturalną tkankę Kalifornii, gdzie przyroda jest ważnym elementem życia i metafizycznego doświadczenia człowieka. Projekt ten łączy estetykę Witkacego z tym co najlepsze w hollywoodzkim, artystycznym kinie będącym od zawsze w bliskim związku z naturą. W celu zapewnienia dobrej recepcji spektaklu wśród publiczności amerykańskiej, dostrojenia języka i oddania kontekstu kulturowego, klimatu i charakteru twórczości Witkacego, w warstwie literackiej wykorzystane zostaną wybitne tłumaczenia autorstwa Daniela Geroulda, uhonorowanego licznymi nagrodami za całokształt działalności przekładowej i naukowej.

Szczegóły