STUDIO teatrgaleria

pl. Defilad 1 PKiN (wejście od ulicy Marszałkowskiej)
00-901 Warszawa

Teatr Studio to niezwykle ważne miejsce na teatralnej mapie Warszawy. Jego siedziba znajduje się w Pałacu Kultury i Nauki.

Teatr Studio powstał w 1972 roku dzięki Józefowi Szajnie, wybitnemu reżyserowi, scenografowi, który w 1971 roku został dyrektorem Teatru Klasycznego. Józef Szajna w 1972 roku postanowił przekształcić Teatr Klasyczny w nieco bardziej eksperymentalny i otwarty na nowe rozwiązania formalne Teatr Studio. Teatr Studio od początku miał charakter autorski - zobaczyć w nim można było wiele spektakli, w których ograniczone było znaczenie słowa, zaś eksponowany były inne środki ekspresji. Dzięki Józefowi Szajnie w 1972 roku w strukturach teatru zaczęła również funkcjonować Galeria Sztuki STUDIO, w której zobaczyć można było wiele dzieł sztuki współczesnej, zaś w 1980 roku Józef Szajna doprowadził do zmiany nazwy teatru na Centrum Sztuki Studio - Teatr Galeria.

W 1985 roku patronem teatru został Stanisław Ignacy Witkiewicz - nazwa teatru ponownie została zmieniona, tym razem na Centrum Sztuki Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza. Obowiązywała ona do 2008 roku, kiedy to przywrócono dawną nazwę funkcjonującą do dziś - Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza.

Funkcję dyrektora artystycznego teatru pełnili również: Jerzy Grzegorzewski, Zbigniew Brzoza, Bartosz Zaczykiewicz, Grzegorz Bral, a także Agnieszka Glińska. Obecnie dyrektorem artystycznym teatru jest Natalia Korczakowska.

W Teatrze Studio znaleźć możemy niezwykle bogaty repertuar. Spektakle grane w Teatrze Studio tworzone są na podstawie tekstów klasycznych interpretowanych na nowo oraz tekstów współczesnych. Oprócz niepowtarzalnych spektakli w Teatrze Studio zobaczyć można również liczne wystawy organizowane w Galerii Teatru Studio, a także wiele wyjątkowych projektów, takich jak The Met Opera HD, a także Scenę Tańca Studio. Teatr Studio zajmuje się również działalnością edukacyjną - organizuje lekcje teatralne, warsztaty charakteryzacji, zabawy teatralne i wiele innych.

Teatr Studio oddaje do dyspozycji swoim widzom Dużą Scenę oraz sceny nieco bardziej kameralne, do których należy Malarnia, Foyer, Modelatornia, a także Bar Studio, w którym odbywa się wiele ważnych wydarzeń kulturalnych.

Z Teatrem Studio związanych było wielu wybitnych aktorów, do których należeli m. in. Olga Bielska, Jolanta Hanisz, Leszek Herdege, Wiesława Niemyska, Mariusz Benoit, Stanisława Celińska, Bogusław Linda, Olgierd Łukaszewicz, Jan Peszek, Zbigniew Zamachowski, Wojciech Malajkat i wielu innych. Również dziś z Teatrem Studio związanych jest wielu ważnych aktorów m. in. Stanisław Brudny, Irena Jun, Marcin Bosak, Ewa Błaszczyk, Dominika Ostałowska, Mirosław Zbrojewicz i wielu innych.

Bilety i wejściówki do Teatru Studio kupić można przez internet - za pośrednictwem portalu www.eWejsciowki.pl lub strony internetowej teatru, a także standardowo w kasie teatru, która czynna jest od poniedziałku do piątku od godz. 9.00 do godz. 19.00 (z przerwą od godz. 15.00 do godz. 15.30) oraz w sobotę i w niedzielę od godz. 11.00 do godz. 19.00 (z przerw od godz. 15.00 do godz. 15.30).

Opera dla Głuchych

Dramat

Czy Głusi śnią o elektrycznych dźwiękach?

Słowo, sygnał, hałas, muzyka, szum. Jak często zwracasz uwagę na to, że dźwięk pozwala Ci skomunikować się, zorientować w przestrzeni, ostrzega przed niebezpieczeństwem, jest nośnikiem uczuć i informacji? Za jego pomocą i dzięki niemu odnajdujemy się w rzeczywistości. Nie wszyscy. W tej samej rzeczywistości funkcjonują osoby głuche – „obcokrajowcy” pozbawieni możliwości nawigacji w „naszej” audiosferze.

A gdyby tę sytuację odwrócić? Wyobraź sobie świat, w którym dominuje kultura głuchych, a osoby słyszące są mniejszością. Jak on wygląda? Jakie są jego zasady? Jaki jest jego język? Czy istnieje w nim muzyka? Jak poradziłaby sobie w takim świecie mała grupa słyszących „obcych”?

„Opera dla Głuchych” to opowieść o próbach znalezienia wspólnego języka. Historie głuchych i słyszących przez stulecia biegły obok siebie, a ich skrzyżowania zbyt często okazywały się aktami arogancji i przemocy. Czy tak jak my, nie zdawaliście sobie sprawy z tych okrucieństw? A także z bogactwa, różnorodności i odmienności kultury Głuchych? Czy jesteśmy tacy sami? Czy może różnimy się od siebie aż tak bardzo, że nigdy nie będziemy mogli w pełni zrozumieć się nawzajem?

Koprodukcja STUDIO teatrgalerii oraz Fundacji 4.99 i Fundacji Automatophone.
Projekt współfinansuje m.st. Warszawa. Partnerem projektu jest Polski Związek Głuchych Oddział Mazowiecki.

Szczegóły spektaklu

Łaknąć

Dramat

Łaknąć to przedostatni z dramatów angielskiej dramatopisarki. Napisany pod pseudonimem Marie Kalvedon, pochodzącym od miejsca dorastania samej Kane, czyli Kelvedon Hatch. Sztukę zadedykowała Markowi Ravenhillowi. W porównaniu z wcześniejszymi tekstami tworzonymi w nurcie „nowego brutalizmu”, w Łaknąć po raz pierwszy zastosowała poetycki strumień świadomości, rozpisany na cztery postaci: A, B, C i M. Przyjęty przez nią pseudonim pozwolił uniknąć dyskusji dotyczących zmiany środków artystycznych, gdyż Kane była kojarzona z burzliwymi debatami wokół nowej poetyki teatralnej. Szczególnie zależało jej, aby uwaga odbiorców skupiła się na samym tekście.

Tym, co bez wątpienia łączy czysto poetycki tekst Łaknąć Sarah Kane (Crave) z instalacją In Situ Daniela Burena jest jedno słowo - eksperyment. Towarzyszy mu określenie kolejne - radykalny, ponieważ wydarza się na przecięciu zupełnie różnych światów. Abstrakcyjna instalacja, stanowiąca punkt wyjścia dla rozpatrywania przestrzeni scenicznej, zgodnie z postulatami Burena, nie posiada żadnej konkretnej wymowy czy jasnego przeznaczenia. To kontekst, jaki mogą nadać jej działania sceniczne, chwilowo czyni ją obiektem „tu i teraz”. Twórcy spektaklu zdecydowali się sięgnąć po równie niejednoznaczny, nie dający żadnych wskazówek realizatorskich, stojący w zupełnej opozycji do dramatu klasycznego tekst. Poemat jest próbą uchwycenia różnych rejestrów ludzkiej emocjonalności. Ten strumień świadomości skomponowany na cztery głosy instalacja In Situ materializuje w przestrzeni. Poetyckość, ulotność i bezbronność - to słowa dopełniające, które podkreślają wagę subiektywnego doświadczenia odbiorców dla całości wydarzenia.

To dzieło intertekstualne, nawiązuje choćby do Ziemi Jałowej T.S. Eliota czy cytatów z Biblii, zawiera także liczne wątki autobiograficzne. Kane określała dramat jako eksperyment z formą, językiem, rytmem i muzyką, pisząc, że „poezja jest językiem dla siebie samej”.

Radosław B. Maciąg – Student IV roku Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. W 2015 roku jego inscenizacja Końcówki Samuela Becketta została zakwalifikowana do 5. edycji Forum Młodej Reżyserii. Założyciel i prezes fundacji Post Artem, wspierającej i promującej sztukę niezależną, lider grupy artystycznej o tej samej nazwie.

Szczegóły spektaklu

Żaby

Dramat

Autorski spektakl Michała Borczucha oparty na fragmentach komedii greckich Arystofanesa (Żaby, Chmury, Ptaki), powieści Krzysztofa Niemczyka „Kurtyzana i pisklęta” oraz aktorskich improwizacji. Próba spojrzenia na nasze korzenie, na dziedzictwo greckie. Dwie kluczowe dla twórców idee to piękno i dobro rozumiane jako jedno słowo Kalokagathia.

Słowo wyrażające koncepcję kompletnej osobowości człowieka, który rodzi się nieprzystosowany do życia i który, musi się nauczyć życia. Nieodłącznym elementem życia jest seksualność i intymność w relacji z drugim człowiekiem. Relacje te przedstawione są z perspektywy hetero- i homoseksualizmu. Przefiltrowany przez współczesną wrażliwość (klasyczne teksty zderzone z doświadczeniami własnymi aktorów i materiałami dokumentalnego researchu) obraz cywilizacji, seksualności i kultury antycznej.

Szczegóły spektaklu

Matka Makryna

Monodram

Monodram Ireny Jun na podstawie poematu Juliusza Słowackiego Rozmowa z Matką Makryną Mieczysławską i książki Jacka Dehnela Matka Makryna. W XIX wieku, kilkanaście lat po upadku powstania listopadowego, siostrę Makrynę Mieczysławską uznano za uosobienie męczeńskich losów Polski. Czcili ją wszyscy romantyczni wieszczowie: Krasiński, Mickiewicz, Norwid i Słowacki. Historia zbiegłej, prześladowanej przez prawosławny kler unickiej mniszki z Mińska, stała się sensacją w Paryżu i Rzymie. Jej relacji wysłuchał sam papież Grzegorz XVI, a Adam Mickiewicz za jej namową powrócił na łono Kościoła.

Uciekinierka z carskiej Rosji, obwołana za życia cudotwórczynią i świętą, została przeoryszą nowo powołanego zakonu, któremu klasztor w Wiecznym Mieście ufundowała polska emigracja. Po latach okazało się, że Matka Makryna tak naprawdę nazywała się Irina Wińczowa. Nigdy nie była zakonnicą, a ślady jej „męczeństwa” to pamiątka po mężu: uzależnionym od alkoholu, używającym przemocy carskim oficerze. W zakonie była tylko szafarką – świecką osobą, która pomagała w rozdawaniu posiłków. „To niewątpliwie opowieść o tym, jak jako społeczeństwo dajemy się wodzić za nos, zwłaszcza gdy w grę wchodzi zbitka pojęciowa „Polak-katolik”. Ale jest to też opowieść o osobie, która doświadczała wykluczenia” – tak o swojej książce mówił Jacek Dehnel.

Szczegóły spektaklu

Oriana Fallaci. Chwila, w której umarłam

Monodram

ORIANA FALLACI. Chwila, w której umarłam. Monodram Ewy Błaszczyk. Fallaci, jedna z najbardziej wyrazistych i „słyszanych” dziennikarek swojej epoki, tłumaczyła zawsze, że pisze o wojnie, bo wojna odsłania w ludziach to, co jest prawdziwe. Obnaża ich piękno i brzydotę, tchórzostwo i odwagę. Mówiła, że rozumie ludzi lepiej w stanie wojny niż w czasie pokoju.

Inspiracją dla monodramu były także osobiste fragmenty Listu do nienarodzonego dziecka. Bolesna rozmowa z kimś, kto nie istniał. Tym razem osobista wojna. Bohaterka opowiada o sobie „w chwili, w której umarła”, w momencie przejścia. O najtrudniejszych doświadczeniach opowiada nie tylko rewolucjonistka, ale także kobieta.

Dziękujemy Panu Krzysztofowi Miłoszowi za pomoc w przygotowaniu projekcji multimedialnej.

Podziękowania dla Polskiej Agencji Prasowej za udostępnienie zdjęć.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Szczegóły spektaklu

Miasto białych kart

Dramat

Druga po ŁAKNĄĆ premiera cyklu Daniel Buren i młodzi reżyserzy

Miasto białych kart to political fiction w orwellowskim stylu. Saramago pokazuje, jak demokracja w płynny i niemal niezauważalny sposób potrafi przekształcić się w totalitaryzm. Świat Saramago to model rzeczywistej demokracji, w której obywatel staje się maszynką do wypełniania obowiązku wyborczego – skreślania raz na kilka lat nazwisk na karcie do głosowania. Demokracja stopniowo przestaje być gwarantem obywatelskiej wolności, kontroli nad rządem czy nawet prawem do podejmowania faktycznie wolnych wyborów. Rucińska przygotowuje aktualny spektakl, który będzie studium opresyjności władzy i najciemniejszych stron ludzkiej natury, a także wnikliwym spojrzeniem na społeczną naturę człowieka i jego zdolność do nieustannych zmian.

Ewa Rucińska jest absolwentką wydziału aktorstwa dramatycznego w Cours Florent i INALCO w Paryżu, studentką wydziału reżyserii krakowskiej AST. Laureatką nagrody Jacques 2013 za najlepszy debiut reżyserski oraz nagrody P'tit Molière, a także nagrody ZAiKS-u na 7. Forum Młodej Reżyserii. W Polsce współpracuje m.in. z Operą Narodową w Warszawie jako asystentka Mariusza Trelińskiego. W lutym 2018 zadebiutowała spektaklem Świętoszek w Teatrze Żeromskiego w Kielcach.

Daniel Buren i młodzi reżyserzy
W tym sezonie realizacji idei „teatrugalerii" podjął się Daniel Buren - jeden z najwybitniejszych światowych artystów współczesnych i teoretyków sztuki. Obiekt-scenografia Burena jest punktem wyjścia do pracy trzech młodych reżyserów: Radosława Maciąga, Ewy Rucińskiej oraz Grzegorza Jaremki. Pierwsza premiera (Sarah Kane ŁAKNĄĆ) odbyła się 12 października 2018 r. w reż. R. Maciąga.

Szczegóły spektaklu

Kartoteka rozrzucona

Dramat

Tekst kanoniczny. Jego kanoniczność zaklęta jest w wiecznie otwartej formie. Kartoteka Różewicza funduje widzowi jakże znany obraz pokoju Bohatera, przez który „przechodzi ulica“ przepełniona głosami. Te głosy są rozszczepione i zwielokrotnione. Obraz tego doświadczenia jest doświadczeniem rozbitego zwierciadła, czyli obrazu świata i historii, której nie da się scalić. To doświadczenie jest strukturą Różewiczowskiej Kartoteki. Na tym polega jej otwarta forma. Nie jest, albo nie musi być biografią tylko jednego pokolenia, jej potencjał jest uniwersalny. To forma, która zawsze zwrócona jest ku przyszłości.

Koprodukcja z Centrum Myśli Jana Pawła II w ramach festiwalu NOWE EPIFANIE 2018.

Szczegóły spektaklu

Dobra terrorystka

Dramat

Scenariusz własny na podstawie powieści Doris Lessing (laureatki Nagrody Nobla z roku 2007) pod tym samym tytułem. Dobra terrorystka w reżyserii Agnieszki Olsten jest pierwszym wystawieniem tego dzieła w Polsce. Doris Lessing o swojej powieści powiedziała: „Pomyślałam, że ciekawie byłoby napisać historię grupy amatorów, osób niekompetentnych, którzy zamierzają podłożyć bombę. Miałam główną bohaterkę, bo znam kilka osób podobnych do Alice - tej mieszanki matczynej miłości, troski o wieloryby, foki i środowisko, która w tym samym czasie potrafi powiedzieć: „nie można zrobić omletu bez rozbijania jajek" i która bez mrugnięcia okiem może rozważać zabicie dużej ilości osób.

Im więcej o tym myślałam, tym bardziej stawało się to interesujące. No więc miałam ją, miałam jej chłopaka i z grubsza wiedziałam, jakich potrzebuję ludzi. Chciałam różnorakich bohaterów, więc wymyśliłam parę lesbijek. Ale wtedy zainteresowały mnie postaci, które pojawiły się same z siebie, jak Faye. Potem Faye zmieniła się w osobę destrukcyjną, co mnie zaskoczyło. Mały facecik Philip pojawił się ot tak: usłyszałam wtedy o niezwykle drobnym młodym człowieku, lat dwadzieścia jeden, może dwadzieścia dwa który nie miał pracy i któremu pracę zawsze proponował urząd zatrudnienia.

Na przykład załadunek na ciężarówki bardzo ciężkich roli papieru! Więc nieustannie co trzy dni wylatywał z roboty. Można pomyśleć, że to szaleńcy. Myślę, że to dość zabawna książka. Odczytuję tę książkę też jako opowieść o domu, jego idei, rzeczach, które nas otaczają, o codziennym krzątactwie i całym tym bajzlu, bajzlu - w którym w przypadkowy sposób rodzi się impuls do stanięcia przeciwko.”

„Dobra terrorystka. Poradnik kulinarny” nieco na wzór „The Anarchist Cookboook” Williama Powella jest zbiorem przepisów, jak z domowych przedmiotów codziennego użytku zbudować pokojowe, „dobre” narzędzia do podminowania systemu lub – odwrotnie – do czerpania z niego rozlicznych radości, do stawania się systemu ukontentowanym beneficjentem. Czy zatem dom, ten nasycony opiatami prywatny porządek nagromadzonych rzeczy, z jego wygodami, przytulnością i poczuciem bezpieczeństwa usypia naszą czujność? Jeśli dom, jak w powieści Doris Lessing, to anarchistyczny squat wypełniony amatorskimi pomysłami na lepszy ład świata, p o r z ą d e k r o z j e ż d ż a s i ę , r z e c z y m a j ą s i ę i n a c z e j …

Szczegóły spektaklu

Pożar w burdelu - Zwierzoczłekoupiory

Musical

Przedstawiciele mniejszości narodowych, seksualnych i religijnych z całej Europy przyjeżdżają do Warszawy na Paradę Równości, której patronuje prezydent Hanna Gronkiewicz-Waltz. HGW na koniec kadencji wreszcie dołącza do Parady, tańczy na platformie żegnając się ze stolicą przemówieniem na Placu Defilad. Kiedy uczestnicy Parady zostają zaatakowani przez szczury, gnieżdżące się na patelni przy metrze centrum – pod Pałacem Kultury wybucha panika. Zarząd Pałacu, przedstawiciele metra i policji tworzą specjalny oddział deratyzatorów, którego celem jest likwidacja siedliska gryzoni.

HGW staje na czele oddziału i rusza w ostatnią podróż do wnętrza miasta – w podziemia Pałacu Kultury, zamieszkałe przez istoty, o których nie śniło się developerom i budowniczym metra. Żądne krwi zwierzoczłekoupiory ścigają HGW w labiryncie podziemnych korytarzy, podczas gdy na powierzchni władzę nad Paradą Równości przejmuje wskrzeszony Towarzysz Wiesław. HGW udaje się znaleźć wyjście z podziemnego tunelu, który prowadzi do szafy w mieszkaniu Tadeusza Konwickiego.

Teatralny Instytut Pamięci Narodowej w ramach programu „100 wskrzeszeń na stulecie Polski” zaprasza na musical biograficzny inspirowany twórczością i biografią Tadeusza Konwickiego - warszawskiego maga, przewodnika po miejskim labiryncie i poetę Pałacu Kultury.

Jaka jest rola literatury w przeładowanym informacjami świecie? Co zamieszkuje podziemia Pałacu? Czego boi się Warszawa?

Szczegóły spektaklu

Sen srebrny Salomei

Dramat

Michał Zadara wystawia dramat bez aktorów, a na scenie towarzyszy mu tylko muzyka Wacława Zimpla. Proszę sobie wyobrazić: jesteśmy na pierwszej próbie nowego spektaklu w teatrze. Michał Zadara opowiada o swojej wizji „Snu srebrnego Salomei”. Aktorzy słuchają, wyobrażając sobie - każdy inaczej - ten dramat, i wspólnie marzą o przyszłej inscenizacji. Reżyser. streszcza fabułę, odgrywa całe sceny, tłumaczy konteksty, cytuje fragmenty książek, prezentuje filmy.

CENTRALA chce uchwycić ten moment: wszystko rozegra się w wyobraźni widzów. Na scenie nie ma aktorów. I tak jak po pierwszej próbie aktorzy wychodzą zarażeni ideą reżysera, tak tutaj widzowie wynoszą z teatru ze sobą, w swojej wyobraźni, kształt spektaklu. Słowacki napisał utwór brutalny i koszmarny. Nie znam innego dramatu z tak detalicznie opisanymi aktami przemocy - mówi Michał Zadara. - Równocześnie jest to romans, historia miłosna. Nie wiem, czy byłbym w stanie to wyreżyserować. Postaram się to opowiedzieć.

Spektakl koprodukują dwie instytucje zorientowane na innowację w sztuce: STUDIO teatrgaleria oraz CENTRALA.

Michał Zadara o swojej nowej inscenizacji: Ten projekt jest spowiedzią artystyczną. Zajmuję się od lat radykalnym światem polskich dramatów romantycznych. Poświęciłem dużą część mojego zawodowego życia na studiowanie i inscenizowanie dzieł poetów romantycznych (14-godzinna inscenizacja „Dziadów" Adama Mickiewicza bez skrótów; trzy wielkie dramaty Słowackiego; dramaty Fredry, Norwida i Krasińskiego) i w tej pracy będę mógł opowiedzieć, czym dla mnie jest ta literatura. Będę mówił sam ze sceny, bez pośrednictwa aktorów. Może to więc być moje najbardziej osobiste spotkanie z literaturą romantyczną i z widownią.

Szczegóły spektaklu

Narkotyki

Dramat

Duchową przygodę należy rozważać bez związku z rozkoszą, gdyż kusi ona właśnie świadomość wyższą i subtelniej rozwiniętą. W gruncie rzeczy wszelka rozkosz ma charakter duchowy; tam znajduje się niewyczerpalne źródło, organizujące jako żądza, której nic nie zaspokoi. Ernst Jünger

„Narkotyki” Witkacego to pozycja przewrotna. Publicystyka pisana przez kontrowersyjnego artystę w okresie, kiedy czuł się odrzucony, nierozumiany przez krytykę oraz czytelników miała prowokować publiczność, oczyścić pisarza z niepochlebnych opinii i ukazać Witkacego w nowej roli - artysty zaangażowanego. Zaangażowanego w sprawy doczesne, w przekazywanie konkretnego doświadczenia i wiedzy, pouczającego - nie tylko dlaczego nie zażywać substancji odurzających, ale, w „Appendixie”, jak golić się, czy leczyć hemoroidy - oraz wskazującego remedia, jak w dołączonych do tomu „Niemytych duszach”, na paskudne psychiczne i duchowe przywary pobratymców. Oto więc literacka hybryda: poradnik i kompendium, zjadliwa krytyka społeczna obfitująca w wątki autobiograficzne, próba opisania społecznego tabu z zawartym wewnątrz programem naprawczym i mini-wykładem parapsychologicznym.

Te gesty pisarza wskazują nam kierunek teatralnych poszukiwań. Krajobraz używek i narkotyków zmienił się znacząco, choć główne substancje bywają takie same, to występuje obok nich całe mnóstwo nowych środków. Od legalnych farmaceutyków regulujących nastrój, po dopalacze i narkotyki eksperymentalne, które jeszcze nie zdążyły znaleźć się na liście zakazanych substancji. Tabu z nimi związane wymaga innej optyki, by oświetlić zaułki społecznej hipokryzji, która uznaje, że skoro sprawa jest regulowana prawnie, to problemu praktycznie nie ma. Tym czasem nasza praca, gospodarka, myśli, emocje tworzone są przez napędzane teiną, kofeiną, cukrem, tytoniem i alkoholem mózgi, a kto wie, czy nie jeszcze czymś znacznie bardziej wyginającym karty umysłowych klaserów.

Tak, dyskusja o tym, jak traktujemy środki odurzające, to dyskusja o stanie świadomości społeczeństwa, dojrzałości jego struktur oraz o tym, czym są dla nas relacje z własną Tajemnicą Istnienia oraz Tajemnicą Innego. Korzystając z tekstów dramatycznych Witkacego, jego listów i publicystyki, przyglądamy się jak figura skandalisty i eksperymentatora może dziś wypełnić zadany jej przez autora cel: na nowo, na własnych warunkach nawiązać dialog ze społeczeństwem, rozbić przezroczyste gabloty hipokryzji, doświadczyć innych sposobów odczuwania, zajrzeć w delikatną tkankę naszych relacji, tych relacji, które były obsesją Witkiewicza, relacji z rodzicami, kochankami, grupami społecznymi, ze sztuką i polityką.

Szczegóły spektaklu

Dziewczynki

Dramat

Dziewczynkę zazwyczaj definiuje się poprzez to, co wolno i czego nie wolno. Niby może zrobić wszystko, ale tak naprawdę po prostu nie warto przekraczać pewnych granic. Stereotypy wytworzone wokół ciała dziewczynki, postrzeganego jako to „słabsze” często blokują eksploracje ich ciał i ich emocji. Bo czy dziewczynka może się złościć, krzyczeć i sięgać po swoje?

Marzenie o oglądaniu czystej i niewinnej istoty, która jest nadal wolna od odpowiedzialności, bezpieczna i ufna to nieśmiertelna utopia. Potrzeba utrzymania tej figury stała się filarem bezpieczeństwa. Lubimy na nie patrzeć, lubimy je podziwiać. Lubimy wtłaczać je we wzorzec prawdziwego piękna. Bez taryfy ulgowej. Scenariusz na przyszłość to tylko i wyłącznie „kobieta”. „Księżniczki” często definiują to, co nie jest chłopięce – zawsze w takim zestawieniu – po prostu piękne tło. Pomysł na bycie kimś innym wydaje się bardzo ryzykowny.

Zawsze ktoś patrzy. A jakie jest jej spojrzenie? Czy rzeczywiście wstydzi się być oglądana, czy może po prostu jest łaskawa dla obserwatora? Jak budują siłę i gdzie ją ulokowuje? Kiedy ona powie dość, to wywoła lęk. Kiedy ona zaczyna krzyczeć, wywołuje trwogę. Kiedy ona przestanie być nią, stanie się bestią. Ten kto patrzy, boi się wzroku dziewczynki. Na podstawie wywiadów przeprowadzonymi z kilkunastoma dziewczynkami oraz materiałów wypracowanych w procesie prób z pięcioma z nich, tworzymy fantazje o byciu “dziewczynką”. Dorosły wkracza do tego świata na własną odpowiedzialność. Ta opowieść jest opowieścią dla dorosłych. Świat dziewczynek otwiera się tylko na moment.

Szczegóły spektaklu

Metafizyka dwugłowego cielęcia

Dramat

"Wybrałam Metafizykę dwugłowego cielęcia jako podstawowy tekst, ponieważ doświadczenie bezkresnej i dzikiej kalifornijskiej natury jest bliskie doświadczeniu tropikalnej podróży, którą Witkacy odbył z Bronisławem Malinowskim przed napisaniem tej sztuki. To historia podróży neurotycznego chłopca i jego rodziny z Nowej Gwinei przez Sydney na pustynię, która odczytywana w otoczeniu kalifornijskiej Doliny Śmierci, staje się czymś realnym, w zasięgu ręki. Witkacy, wychowany w Tatrach, wierzył, że natura może być źródłem doświadczenia metafizycznego, dzięki któremu współczesny człowiek ma szansę ochronić swoją indywidualność przed bezduszną maszyną społeczną zachodniej cywilizacji. Podróż Karmazyniella to też podróż w głąb siebie, a intensywne kolory tropikalnych kwiatów, martwa, czarna otchłań nocy na pustyni, żar wstającego nad nią czerwonego słońca to jej przejawy. Aldous Huxley w kultowym tekście Drzwi percepcji opisuje doświadczenie otwarcia umysłu po zażyciu meskaliny (wyciągu z pustynnych kaktusów). Pod jego wpływem Huxley zrozumiał, jak ograniczony i bezbronny jest tak zwany „cywilizowany” człowiek, który jest podporządkowany temu, co racjonalne, patrzy tylko przed siebie i jest „pozbawiony pleców”, czyli wymiaru metafizycznego właśnie. Taki człowiek staje się automatem, trybem w systemie. W zderzeniu z tym, co niewytłumaczalne, zaczynając od jego własnej egzystencji, skazany jest na depresję i klęskę. Jego chorobą jest obojętność. Ona jest dla mnie zarazą Kala-Azar ze sztuki Witkacego, która wyniszcza zachodnią cywilizację." - Natalia Korczakowska

Wybrane dramaty Witkacego opisujące doświadczenie człowieka w zderzeniu z naturą, siłą wyższą, świetnie wpisują się w kulturalną tkankę Kalifornii, gdzie przyroda jest ważnym elementem życia i metafizycznego doświadczenia człowieka. Projekt ten łączy estetykę Witkacego z tym co najlepsze w hollywoodzkim, artystycznym kinie będącym od zawsze w bliskim związku z naturą. W celu zapewnienia dobrej recepcji spektaklu wśród publiczności amerykańskiej, dostrojenia języka i oddania kontekstu kulturowego, klimatu i charakteru twórczości Witkacego, w warstwie literackiej wykorzystane zostaną wybitne tłumaczenia autorstwa Daniela Geroulda, uhonorowanego licznymi nagrodami za całokształt działalności przekładowej i naukowej.

Szczegóły spektaklu

Jaskinia

Dramat

Próba opowiedzenia o nierozerwalnej więzi łączącej syna i matkę. Tworus wraca pamięcią do najodleglejszych wspomnień, dotykając szczególnie tych wypartych i niezrozumiałych. Jaskinia to także łono matki. To do niej instynktownie zawraca człowiek, uciekając przed starciem z rzeczywistością. Jednak któregoś dnia musi nastąpić przecięcie pępowiny.

Szczegóły spektaklu

Madama Butterfly

Opera

„Madama Butterfly” Giacomo Pucciniego na Placu Defilad.

W repertuarze Teatru Studio od wielu lat znajdują się popularne transmisje oper Live in HD z nowojorskiej Metropolitan Opera, jednak pod koniec sezonu warszawska scena zaprasza wydarzenie naprawdę wyjątkowe: „Madama Butterfly” Giacomo Pucciniego – arcydzieło mistrza opery wystawione zostanie w inscenizowanej wersji koncertowej 15 czerwca 2019 roku o godzinie 21 na Scenie na Placu Defilad.

Aleksandra Kurzak, najsłynniejszy obecnie polski sopran, Roberto Alagna, francuski tenor otwierający sezon 2018/2019 w Metropolitan Opera, oraz Andrzej Dobber, jeden z najbardziej rozchwytywanych barytonów na świecie, wystąpią razem w ponadczasowym arcydziele Giacomo Pucciniego, które już od ponad stu lat króluje w repertuarach teatrów operowych na całym świecie. Towarzyszyć im będą: Monika Ledzion-Porczyńska (Suzuki), Marta Brzezińska (Kate Pinkerton), Karol Kozłowski (Goro), Dionizy Wincenty Płaczkowski (Książę Yamadori) oraz Łukasz Konieczny (Bonzo).

Orkiestrę Sinfonia Varsovia oraz Chór Filharmonii Narodowej przygotowany przez Bartosza Michałowskiego poprowadzi włoski maestro Marcello Mottadelli.

Inscenizowaną wersję koncertową opery wyreżyseruje Natalia Korczakowska, kostiumy zaprojektuje Marek Adamski, za światło odpowiada Aleksandr Prowaliński, a za dźwięk – Marek Suberlak.

„Madama Butterfly” na Placu Defilad to wzruszająca historia miłosna w wykonaniu gwiazdorskiej obsady, uznani realizatorzy, lajfstajlowe wydarzenie operowe w sercu miasta, a przede wszystkim spektakl, w którym Aleksandra Kurzak zaśpiewa tytułową partię po raz pierwszy w Polsce, zaledwie kilkanaście tygodni po swoim debiucie w tej roli na legendarnej neapolitańskiej scenie Teatro di San Carlo.

***

"Madama Butterfly" by Giacomo Puccini on Plac Defilad.

Since many years the repertoire of the Teatr Studio has included some popular broadcasts of Live operas in HD from the New York Metropolitan Opera, however, at the end of the season, the Warsaw stage invites you to a truly exceptional event:
"Madama Butterfly" by Giacomo Puccini - the masterpiece of the master of opera will be performed in the staged concert version on June 15, 2019 at 21:00 on the Stage at Plac Defilad.

Aleksandra Kurzak, currently the most famous Polish soprano, Roberto Alagna, the French tenor opening the 2018/2019 season at the Metropolitan Opera, and Andrzej Dobber, one of the most sought-after baritones in the world, will perform together in the timeless masterpiece of Giacomo Puccini, which has been dominating for over a century in the repertoires of opera theatres all over the world. They will be accompanied by: Monika Ledzion-Porczyńska (Suzuki), Marta Brzezińska (Kate Pinkerton), Karol Kozłowski (Goro), Dionizy Wincenty Płaczkowski (Prince Yamadori) and Łukasz Konieczny (Bonzo).

The Sinfonia Varsovia Orchestra and the National Philharmonic Choir prepared by Bartosz Michałowski will be led by the Italian maestro Marcello Mottadelli.

The staged version of the opera will be directed by Natalia Korczakowska, the costumes will be designed by Marek Adamski, Aleksander Prowaliński is responsible for the light, and Marek Suberlak for the sound.

"Madama Butterfly" on Plac Defilad is a moving love story performed by an all-star cast, recognized producers, a lifestyle opera event in the heart of the city, and above all, a performance in which Aleksandra Kurzak will sing the title part for the first time in Poland, just a dozen weeks after her debut in this role on the legendary Neapolitan stage of the Teatro di San Carlo.

Szczegóły spektaklu