Polska Opera Królewska

Polska Opera Królewska powołana została w odniesieniu do historycznych korzeni opery w Polsce, sięgających czasów dynastii Wazów. Z inicjatywy wielkiego miłośnika i mecenasa tej sztuki – króla Władysława IV – w 1637 roku na Zamku Królewskim w Warszawie powstała pierwsza stała scena operowa w Europie. Złoty czas opery polskiej to także lata panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego. Jego wyśmienitemu gustowi zawdzięczamy budowę Teatru Królewskiego w Letniej Rezydencji Łazienki Królewskie – szczęśliwie zachowanej od zniszczeń perły wśród nielicznych już oryginalnych XVIII-wiecznych teatrów dworskich tego okresu, który stanie się ważnym miejscem działalności Polskiej Opery Królewskiej.

Polska Opera Królewska podejmuje tę tradycję w nowej rzeczywistości, rzeczywistości Wspólnoty Europejskiej i Rzeczypospolitej Polskiej, a swą powinność i tożsamość buduje wokół kardynalnych i fundamentalnych wartości kultury Europy, którymi stale i niezmiennie są Prawda, Dobro, Piękno.

UWAGA: Informujemy, że osoby spóźnione będą wpuszczane na widownię dopiero w trakcie przerwy, o ile została ona przewidziana podczas danego wydarzenia. Osobom spóźnionym niewpuszczonym na widownię nie przysługuje zwrot kosztu biletu.

Koncert symfoniczny / Mozart

Koncert

Polska Opera Królewska zaprasza na koncert symfoniczny, podczas którego obok orkiestry pod dyrekcją Dawida Runtza, wystąpi słynny wirtuoz skrzypiec – Jakub Jakowicz. Jakowicz występuje jako solista i kameralista na całym świecie. Jest laureatem pierwszych nagród międzynarodowych konkursów skrzypcowych, a także licznych wyróżnień. Został uhonorowany m.in. „Orfeuszem” za wybitną kreację wykonawczą podczas festiwalu „Warszawska Jesień”, a także Medalem Roku Lutosławskiego za wybitny wkład w upowszechnienie muzyki i wiedzy o kompozytorze.

Podczas koncertu zabrzmią dwie kompozycje Wolfganga Amadeusza Mozarta. Pierwszą z nich będzie V Koncert skrzypcowy KV 219 z wczesnego okresu twórczości. Koncerty skrzypcowe Mozarta pochodzą z 1755 roku, kiedy to młodziutki kompozytor pełnił funkcję koncertmistrza na dworze w Salzburgu. Niewykluczone zatem, że pisząc je, myślał o sobie, jako ich wykonawcy. Koncert A-dur jest lekki w charakterze, a jednocześnie po wirtuozowsku efektowny. Stąd też budzi niegasnące zainteresowanie wykonawców i entuzjazm publiczności.

Natomiast Symfonię Es-dur KV 543 skomponował Mozart zdecydowanie później, bo w 1788 roku. Jest to zatem dzieło w pełni dojrzałe, typowo Mozartowskie. Choć później zdołał jeszcze stworzyć nie jedno arcydzieło, to w romantyzmie właśnie ten utwór zyskał przydomek Schwanengesang (Łabędzi śpiew). Nie należy jednak szukać uzasadnienia tego określenia w charakterze kompozycji. Utwór tchnie bowiem radością, a pełne zwrotów akcji finałowe Allegro pozostawia słuchaczy pełnych optymizmu i nadziei.

PROGRAM

W. A. Mozart – V Koncert skrzypcowy A-dur KV 219

W. A. Mozart – Symfonia Es-dur KV 543

Szczegóły spektaklu

Muzyka Dawna na Zamku Królewskim / Membra Jesu nostri / Dietrich Buxtehude

Koncert

Dietrich Buxtehude to jeden z czołowych przedstawicieli baroku w muzyce. Nauczyciel i mistrz Jana Sebastiana Bacha, pozostawił po sobie obfitą twórczość kompozytorską zarówno w zakresie muzyki instrumentalnej, jak i wokalno-instrumentalnej.

Cykl siedmiu kantat zatytułowany Membra Jesu Nostri pochodzi z 1680 roku. Główną inspirację dla kompozytora stanowił w tym przypadku średniowieczny wiersz Salve mundi salutare, który stał się również podstawą dla ukształtowania warstwy tekstowej i formalnej utworu. Autorstwo poematu przypisywane jest św. Bernardowi z Clairvaux lub Arnulfowi z Leuven. Każda z jego siedmiu części stanowi refleksję nad jedną częścią umęczonego ciała Chrystusa bolejącego na krzyżu. Na początku opiewane są Jezusowe stopy, następnie kolana, ręce, bok, piersi, serce i twarz.

Podążając za budową wiersza, Buxtehude każdą kantatę poświęca jednej części ciała Chrystusa. Tekst poematu uzupełnia zaś odpowiednimi fragmentami ze Starego Testamentu. Biblijne cytaty, pochodzące z pieśni nad Pieśniami, Księgi Psalmów oraz ksiąg prorockich – Izajasza i Zachariasza, otwierają i zamykają każdą z kantat. Bogata symbolika biblijna znajduje odzwierciedlenie w pełnej afektów muzyce.

Warto zwrócić szczególną uwagę na szóstą kantatę, zatytułowaną Ad cor. Istotnie jest ona bowiem sercem całego cyklu. Kompozytor zmienia w niej obsadę instrumentalną, wprowadzając ciepłe i głębokie brzmienie zespołu pięciu viol da gamba. Wymowa tekstu jest wzmocniona użyciem figur retorycznych. Jednostajny akompaniament wiol pogłębia ekspresyjność tego fragmentu. Podobną funkcję pełni opadająca seksta na słowie „vulnerasti” w tekście stanowiącym fragment pieśni nad pieśniami („Ujęłaś serce moje, siostro moja, oblubienico moja”).

Poszczególne kantaty cyklu mogą być wykonywane samodzielnie, jednak pełnia ich brzmienia i znaczenia objawia się w doskonale skonstruowanej całości. W takiej też formie dzieło zabrzmi w wykonaniu znakomitych solistów i Zespołu Wokalnego Polskiej Opery Królewskiej oraz zespołu instrumentów dawnych Capella Regia Polona pod dyrekcją Krzysztofa Garstki.


PROGRAM

Dietrich Buxtehude – Membra Jesu Nostri, BuxWV 75

1. Ad pedes: Ecce super montes
2. Ad genua: Ad uber portabimini
3. Ad manus: Quid sunt plaga istae
4. Ad latus: Surge Amica mea
5. Ad pectus: Sicut modo geniti infantes
6. Ad cor: Vulnerasti cor meum
7. Ad faciem: Illustra faciem tuam


Miejsca na widowni są nienumerowane.
Wejście na koncert przed bramę D (Brama Senatorska). Zapraszamy od 18:30.

Szczegóły spektaklu

Dziady - Widma / Mickiewicz - Moniuszko

Dramat

Dziady-Widma to spektakl dramatyczny z tekstem II części Dziadów Adama Mickiewicza z muzyką Widm Stanisława Moniuszki w inscenizacji i reżyserii Ryszarda Peryta.

Przedstawieniem tym uroczyście zainaugurowała swój pierwszy sezon artystyczny Polska Opera Królewska. Teraz Dziady – Widma wracają na deski Teatru Królewskiego w Łazienkach. Przedstawienie niesie Mickiewiczowskie przesłanie o kanonie wartości, dzięki któremu możemy osiągnąć tak usilnie poszukiwane przez nas szczęście. Spektakl pozwoli nam przypomnieć sobie, że człowieczeństwo spełnia się nie tylko w cierpieniu, ale także we współczuciu, miłosierdziu i miłości.

Na scenie zaprezentują się wspaniali soliści, m.in. Robert Szpręgiel w roli Guślarza, Witold Żołądkiewicz jako Widmo czy Iwona Lubowicz w roli Dziewczyny. Obok znakomitych śpiewaków wystąpi Chór i Orkiestra Polskiej Opery Królewskiej pod dyrekcją Tadeusza Karolaka.

Szczegóły spektaklu

Scene Buffe / Alessandro Scarlatti (PREMIERA)

Opera

Choć Alessandro Scarlatti jest znany głównie z oper o poważnej tematyce, to nawet w nich nie stronił od komizmu. Ów słynny kompozytor częstokroć wplata w dramatyczną fabułę parodystyczne sceny, co nadaje swoistą lekkość jego utworom. W katalogu twórczości Scarlattiego znajduje się również szereg niezależnych komicznych scen operowych. Pełniły one funkcję żartobliwego przerywnika, realizowanego w antraktach poważnego przedstawienia. Tego typu intermedia zakładały najczęściej uczestnictwo dwójki solistów, którym towarzyszyła niewielka orkiestra.

Te krótkie formy dramatyczne – mimo zmiany swej funkcji oraz warunków ich realizacji – nie straciły na aktualności. W żartobliwych scenach i dialogach odzwierciedlone zostają bowiem ludzkie charaktery i przywary. Zaś miłosne nieporozumienia, zazdrość, zdrada i podstęp to elementy, które nadają uniwersalny charakter tego typu twórczości.

„W końcu lat siedemdziesiątych […] dowiedziałem się o istnieniu rękopisu, zawierającego intermedia komediowe Alessandro Scarlattiego z przełomu wieku XVII i XVIII, w Sächsisch Landesbibliothek w Dreźnie. Szczęśliwym trafem, w niezbyt odległym czasie, bawiłem przejazdem w tym gościnnym mieście i dzięki uprzejmości miejscowych bibliotekarzy-muzykologów, otrzymałem, drogą wymiany na nieznane im rękopisy polskie, mikrofilm 10 intermediów na dwa głosy z towarzyszeniem zespołu smyczkowego i klawesynu”.

W taki oto sposób Stefan Sutkowski wspominał przywiezienie komediowych intermediów autorstwa Alessandra Scarlattiego do Polski w latach 70. XX wieku. Z dziesięciu utworów, składających się na otrzymany rękopis, wybrane zostały wówczas trzy. Są to: Gl’inganni felici, Dafne oraz Il pastor di Corinto. Tym samym to właśnie one stały się podstawą dla stworzenia przedstawienia pod tytułem Scene buffe. Powraca ono na teatralną scenę w realizacji Polskiej Opery Królewskiej.

Szczegóły spektaklu

Dopo notte / Kacper Szelążek - recital

Koncert

Kacper Szelążek to jeden z najbardziej utalentowanych polskich kontratenorów młodego pokolenia. Jest absolwentem Wydziału Wokalno-Aktorskiego Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina. W 2016 roku został laureatem nagrody im. Carlo Marii Giuliniego, przyznanej podczas IX Konkursu Moniuszkowskiego. Szelążka wyróżniono wówczas „za wykonanie wyrastające z głębokiego przeżycia i czerpiące z istoty człowieczeństwa”. Natomiast w 2018 roku został wybrany przez słynnego Paula Esswooda do wykonania tytułowej roli w operze Giulio Cesare in Egitto G. F. Haendla, realizowanej w Teatrze Wielkim im. S. Moniuszki w Poznaniu. Artysta ma ponadto w swym dorobku szereg występów zarówno w Polsce, jak i za granicą.

Podczas koncertu w Studiu im. Witolda Lutosławskiego ten znakomity solista wykona przepiękne arie z wielu oper Georga Friedricha Haendla. Towarzyszyć mu będzie zespół instrumentów dawnych Capella Regia Polona, prowadzony przez Krzysztofa Garstkę. Pomiędzy ariami zabrzmią również dzieła instrumentalne Haendla – wśród nich wybrane fragmenty ze słynnych koncertów z op. 6.

Haendel kochał operę. Zanim zasłynął jako twórca słynnych oratoriów, całą swoją energię skupiał na rozwoju i utrzymaniu teatru operowego. W ciągu 36 lat napisał ponad czterdzieści oper, co spowodowało, że osiągnął mistrzostwo w komponowaniu przejmujących recytatywów i arii. To w nich zawierał cały wachlarz emocji przeżywanych przez operowe postaci: od radości i nadziei – po rozpacz, od błogiej miłości – po nienawiść niosącą śmierć.


PROGRAM

GEORG FRIEDRICH HAENDEL

Giulio Cesare in Egitto HWV 17 – recytatyw Dall’ondoso periglio salno mi… i aria Cesare: Aure, deh, per pieta spirate… (akt III, scena IV)
Partenope HWV 27 – aria Arsace: Furibondo spira il vento… (akt II, scena IX)
Serenata Parnasso in festa HWV 73 – Uwertura
Agrippina HWV 6 – aria Nerone: Quando invita la donna l’amante… (akt II, scena XII)
Ariodante HWV 33 – aria Ariodante: Cieca notte, infidi sguardi, spoglie infauste… (akt III, scena I)
Concerto grosso op. 6 nr 8 – Allemande i Andante Allegro
Giulio Cesare in Egitto HWV 17 – aria Sesto L’angue offeso mai riposa… (akt II, scena VI)

— PRZERWA —

Tolomeo HWV 25 – aria Tolomeo: Stille amare, già vi sento tutte in seno… (akt III, scena IV)
Serse HWV 40 – aria Serse: Crude furie degl’orridi abissi… (akt III, scena XI)
Concerto grosso op. 6 nr 3
Rinaldo HWV 7 – aria Rinaldo: Cara sposa, amante cara, dove sei? (akt I, scena VII)
Ariodante HWV 33 – aria Ariodante: Dopo notte, atra e funesta, splende in Ciel… (akt III, scena IX)

Szczegóły spektaklu

Scene Buffe / Alessandro Scarlatti

Opera

Choć Alessandro Scarlatti jest znany głównie z oper o poważnej tematyce, to nawet w nich nie stronił od komizmu. Ów słynny kompozytor częstokroć wplata w dramatyczną fabułę parodystyczne sceny, co nadaje swoistą lekkość jego utworom. W katalogu twórczości Scarlattiego znajduje się również szereg niezależnych komicznych scen operowych. Pełniły one funkcję żartobliwego przerywnika, realizowanego w antraktach poważnego przedstawienia. Tego typu intermedia zakładały najczęściej uczestnictwo dwójki solistów, którym towarzyszyła niewielka orkiestra.

Te krótkie formy dramatyczne – mimo zmiany swej funkcji oraz warunków ich realizacji – nie straciły na aktualności. W żartobliwych scenach i dialogach odzwierciedlone zostają bowiem ludzkie charaktery i przywary. Zaś miłosne nieporozumienia, zazdrość, zdrada i podstęp to elementy, które nadają uniwersalny charakter tego typu twórczości.

„W końcu lat siedemdziesiątych […] dowiedziałem się o istnieniu rękopisu, zawierającego intermedia komediowe Alessandro Scarlattiego z przełomu wieku XVII i XVIII, w Sächsisch Landesbibliothek w Dreźnie. Szczęśliwym trafem, w niezbyt odległym czasie, bawiłem przejazdem w tym gościnnym mieście i dzięki uprzejmości miejscowych bibliotekarzy-muzykologów, otrzymałem, drogą wymiany na nieznane im rękopisy polskie, mikrofilm 10 intermediów na dwa głosy z towarzyszeniem zespołu smyczkowego i klawesynu”.

W taki oto sposób Stefan Sutkowski wspominał przywiezienie komediowych intermediów autorstwa Alessandra Scarlattiego do Polski w latach 70. XX wieku. Z dziesięciu utworów, składających się na otrzymany rękopis, wybrane zostały wówczas trzy. Są to: Gl’inganni felici, Dafne oraz Il pastor di Corinto. Tym samym to właśnie one stały się podstawą dla stworzenia przedstawienia pod tytułem Scene buffe. Powraca ono na teatralną scenę w realizacji Polskiej Opery Królewskiej.

Szczegóły spektaklu

Koncert symfoniczny / Cimarosa - Doppler - Mozart

Koncert

Znakomici fleciści – Łukasz Długosz i Agata Kielar-Długosz – wystąpią wraz z Orkiestrą Polskiej Opery Królewskiej pod dyrekcją Dawida Runtza. Podczas koncertu w Studiu Koncertowym Polskiego Radia zabrzmią dwa utwory na 2 flety i orkiestrę: Koncert G-dur Domenica Cimarosy oraz Nokturn Franza Dopplera. Program zwieńczy Symfonia „Linzka” Wolfganga Amadeusza Mozarta.

Domenico Cimarosa jest znany głównie z twórczości operowej. Działający w II połowie XVIII wieku kompozytor zasłynął jako szczególnie utalentowany autor oper komicznych. Koncert G-dur należy natomiast do dość skromnej grupy utworów czysto-instrumentalnych kompozytora. Jest też jego jedynym utworem napisanym na 2 flety i orkiestrę. Mimo abstrakcyjnego charakteru kompozycji, słychać zamiłowanie kompozytora do teatralnego dramatyzmu, które jednak Cimarosa sprawnie łączy z instrumentalną wirtuozerią.

Nieco inna sytuacja ma miejsce w przypadku Franza Dopplera. Urodzony w 1821 roku we Lwowie, a działający głównie na Węgrzech przedstawiciel muzycznego rodu, był nie tylko kompozytorem i dyrygentem, ale także wybitnym flecistą-wirtuozem. To właśnie jako instrumentalista zyskał rozgłos i uznanie. Doppler doskonale zna brzmieniowy potencjał fletu, a także możliwości, jakie daje zestawienie dwóch fletów razem. Koncertował wszak w duecie ze swym bratem Karlem w całej Europie. Z ogromnym wyczuciem kształtuje więc dialogi między solistami. Podziw budzą również jego zdolności instrumentacyjne kompozytora, doskonale słyszalne w partii orkiestry.

Koncert rozpoczęty utworem doby klasycyzmu, muzyką tej samej epoki się zakończy. Nie trzeba przypominać, jak szybko potrafił pracować Wolfgang Amadeusz Mozart. Najlepszym tego świadectwem jest wszak niezwykle szeroki katalog kompozycji stworzonych w ciągu zaledwie 35-letniego życia twórcy. Symfonia C-dur KV 425 doskonale objawia sprawność i geniusz wiedeńczyka. Kompozytor przybył do Linzu 30 października 1783 roku. Choć będąc w podróży nie miał ze sobą żadnej ze swych symfonii, przyjął propozycję zaprezentowania swojego kompozytorskiego kunsztu podczas mającego odbyć się niebawem koncertu. W rekordowym tempie napisał nowe dzieło, które zostało z powodzeniem wykonane już 4 listopada 1783. Symfonię tę zwie się „Linzką” właśnie ze względu na miejsce jej powstania.


PROGRAM

Domenico Cimarosa – Koncert na 2 flety i orkiestrę G-dur
Franz Doppler – Nokturn na 2 flety i orkiestrę op. 19
Wolfgang Amadeus Mozart – Symfonia C-dur „Linzka” KV 425

Szczegóły spektaklu

Le Nozze di Figaro / Mozart

Opera

Jeżeli chodzi o oryginalne pomysły, oczekiwał ich od samego początku, a tym, którzy ich nie mieli, doradzał definitywne pożegnanie się z kompozycją. Nie przystępował do studiów nad kompozycją zanim nie poznał prac, świadczących według niego o pewnym talencie, dotyczyło to zarówno jego własnych dzieci, jak i innych uczniów.

Tak pisał o swym ojcu Carl Philipp Emanuel Bach w 1775 roku. W istocie, przemożny wkład Johanna Sebastiana Bacha do historii muzyki nie kończy się na genialnej twórczości kompozytorskich. O jego niemałych zdolnościach pedagogicznych zaświadczają jego synowie. Wilhelm Friedemann (1710-1784), Carl Philipp Emmanuel (1714-1788), Johann Gottfried Bernhard (1715-1739), Johann Christoph Freidrich (1732-1795), Johann Christian (1735-1782) – dla wszystkich, poza najmłodszym, ojciec był jedynym nauczycielem. I choć nie dosięgnęli poziomu sławy swego ojca, to ich dzieło nie pozostało bez znaczenia dla historii muzyki europejskiej.

Najbogatszą spuściznę kompozytorską pozostawił po sobie Carl Philipp Emmanuel. Podobnie jak i jego braciom, przyszło mu żyć w czasach narodzin nowego społecznego ładu, ale i nowej estetyki muzycznej. Twórczość C. Ph. E. Bacha stanowi doskonałe odzwierciedlenie tych zmian. Stąd też jest on uważany za jednego z ważniejszych prekursorów stylu klasycznego. Podczas koncertu zabrzmią jego trzy symfonie na smyczki z 1773 roku. W programie znalazł się też utwór jego starszego brata – Wilhelma Friedemanna Bacha.

Pewnym zaskoczeniem może się wydawać umieszczenie w programie kompozycji Johanna Bernharda (1676-1749), starszego kuzyna słynnego Jana Sebastiana. Warto jednak pamiętać, że familia Bachów w ciągu trzech wieków świetności wydała na świat szereg znakomitych muzyków – kompozytorów, organistów oraz organmistrzów.

Muzyka zabrzmi w wykonaniu zespołu instrumentów dawnej Polskiej Opery Królewskiej – Capella Regia Polona. Przy klawesynie zasiądzie Krzysztof Garstka.



PROGRAM

Carl Philipp Emanuel Bach – Symfonia E-dur, Wq 182/6
Wilhelm Friedemann Bach – Adagio i Fuga d-moll F. 65
Carl Philipp Emanuel Bach – Symfonia A-dur, Wq 182/4
Johann Bernhard Bach – Uwertura e-moll nr 3
Carl Philipp Emanuel Bach – Symfonia h-moll, Wq 182/5



WYKONAWCY

CAPELLA REGIA POLONA

KRZYSZTOF GARSTKA KLAWESYN, DYRYGENT

Szczegóły spektaklu

Bastien i Bastienne / Wolfgang Amadeus Mozart (PREMIERA)

Opera

Bastien i Bastienne to jedno z pierwszych dzieł operowych młodziutkiego Wolfganga Amadeusza Mozarta. Prapremiera tego uroczego singspielu odbyła się w 1768 roku w Wiedniu, w domu słynnego doktora Antona Mesmera. Mozart miał wówczas zaledwie 12 lat. Na tę dziecięcą jednoaktówkę składają się proste, ale niezwykle wdzięczne arie oraz zabawne dialogi.

Jest to swego rodzaju „operowa zabawka”, w której młody Wolfgang Amadeusz przekłada na język muzyczny uczucia podług swej dziecięcej jeszcze miary. Są tu zatem niewinne zaloty, butna zazdrość, płomienne deklaracje, ale i magia uosobiona w postaci czarownika Colasa. Całość została błyskotliwie skomponowana – z wyczuciem i charakterystyczną dla Mozarta kokieterią. Kompozytor wykorzystuje również pełnię możliwości małej orkiestry i wydobywa jej olśniewające brzmienie. Wartka akcja, sielankowa sceneria i kapitalne uchwycenie relacji zachodzących między trojgiem bohaterów – wszystko to dodaje przedstawieniu finezji i lekkości.

W role Bastiena, Bastienne oraz „magika” Colasa wcielają się znakomici soliści Polskiej Opery Królewskiej, którym towarzyszy orkiestra pod przewodnictwem Tadeusza Karolaka. Reżyserii przedstawienia podjął się natomiast Jarosław Kilian – historyk sztuki, uznany reżyser teatralny i operowy.

Szczegóły spektaklu

Bastien i Bastienne / Wolfgang Amadeus Mozart

Opera

Bastien i Bastienne to jedno z pierwszych dzieł operowych młodziutkiego Wolfganga Amadeusza Mozarta. Prapremiera tego uroczego singspielu odbyła się w 1768 roku w Wiedniu, w domu słynnego doktora Antona Mesmera. Mozart miał wówczas zaledwie 12 lat. Na tę dziecięcą jednoaktówkę składają się proste, ale niezwykle wdzięczne arie oraz zabawne dialogi.

Jest to swego rodzaju „operowa zabawka”, w której młody Wolfgang Amadeusz przekłada na język muzyczny uczucia podług swej dziecięcej jeszcze miary. Są tu zatem niewinne zaloty, butna zazdrość, płomienne deklaracje, ale i magia uosobiona w postaci czarownika Colasa. Całość została błyskotliwie skomponowana – z wyczuciem i charakterystyczną dla Mozarta kokieterią. Kompozytor wykorzystuje również pełnię możliwości małej orkiestry i wydobywa jej olśniewające brzmienie. Wartka akcja, sielankowa sceneria i kapitalne uchwycenie relacji zachodzących między trojgiem bohaterów – wszystko to dodaje przedstawieniu finezji i lekkości.

W role Bastiena, Bastienne oraz „magika” Colasa wcielają się znakomici soliści Polskiej Opery Królewskiej, którym towarzyszy orkiestra pod przewodnictwem Tadeusza Karolaka. Reżyserii przedstawienia podjął się natomiast Jarosław Kilian – historyk sztuki, uznany reżyser teatralny i operowy.

Szczegóły spektaklu