Muzeum Warszawy

Rynek Starego Miasta 28-42
00-272 Warszawa

Muzeum Warszawy zostało powołane w 1936 roku. Jego siedzibą główną jest 11 zabytkowych kamienic przy Rynku Starego Miasta, wpisanych od 1980 roku na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Muzeum Warszawy to także 8 oddziałów: Muzeum Warszawskiej Pragi, Muzeum Woli, Centrum Interpretacji Zabytku, Muzeum Farmacji, Muzeum Drukarstwa, Korczakianum, Muzeum – Miejsce Pamięci Palmiry i Muzeum Ordynariatu Polowego.

Od 80 lat misją Muzeum Warszawy jest gromadzenie, przechowywanie, opracowywanie i udostępnianie zbiorów związanych z Warszawą. Prowadząc działalność wystawienniczą, badawczą, wydawniczą, edukacyjną oraz kulturalną, muzeum towarzyszy odbiorcom w poznawaniu fenomenu Warszawy.

Od 2014 r. trwa projekt OdNowa, obejmujący modernizację, konserwację i digitalizację zabytkowych obiektów muzeum, a także realizację nowej wystawy głównej. Uroczyste otwarcie Muzeum Warszawy w nowej odsłonie miało miejsce w dniach 26-28 maja 2017 roku.

Muzeum czynne od wtorku do niedzieli od godz. 10.00 do godz. 19.00.

Karnet łączony do Muzeum Warszawy, Centrum Interpretacji Zabytku i Muzeum Farmacji

Wystawa

Muzeum Warszawy, Rynek Starego Miasta 28-42 (muzeum czynne w godz. 10:00 - 19:00)
Centrum Interpretacji Zabytku, ul. Brzozowa 11/13 (muzeum czynne w godz. 10:00 - 19:00)
Muzeum Farmacji, ul. Piwna 31/33 (muzeum czynne w godz. 10:00 - 18:00)

MUZEUM WARSZAWY - Wystawa stała (Rzeczy warszawskie, Dane warszawskie, Dzieje kamienic)

Rzeczy warszawskie, Dane warszawskie i Dzieje kamienic to trzy części wystawy głównej Muzeum Warszawy. 7352 rzeczy w 21 gabinetach tematycznych są punktem wyjścia do opowiedzenia historii osób, wydarzeń i procesów, które ukształtowały współczesną Warszawę.

Rzeczy warszawskie

Ukończona wystawa główna Rzeczy warszawskie jest już otwarta. 7352 rzeczy w 21 gabinetach tematycznych oraz wielkoformatowe infografiki z Danymi warszawskimi, które pokazują, jak zmieniała się Warszawa, a także Dzieje 11 kamienic składających się na siedzibę główną Muzeum Warszawy.

Wystawa główna przedstawia wybrane rzeczy ze zbiorów liczących 300 000 obiektów. Wśród nich są zarówno dzieła sztuki, jak i rzeczy codzienne. Wszystkie są oryginałami.

Wystawa nie opowiada jednej historii, nie odtwarza wprost dziejów miasta od jego początków do chwili obecnej. Podczas spaceru po staromiejskich kamienicach – w swoim tempie i wybraną przez siebie trasą – każdy może z pomocą tych rzeczy ułożyć własną opowieść o Warszawie. Do dyspozycji są również audioprzewodniki, które pozwalają zwiedzić wystawę główną krok po kroku.

Dane warszawskie

Dane statystyczne to wiedza o rzeczywistości ujęta w abstrakcyjny język matematyki. W tej części wystawy głównej staramy się uchwycić specyfikę Warszawy za pomocą takich danych. Prezentujemy je na wykresach, mapach i innych przedstawieniach graficznych. Chcemy zachęcić do poszukiwania odpowiedzi na pytania, które można zadać w odniesieniu do każdego dużego miasta. Czemu zawdzięcza swój rozwój? Kim są i byli jego mieszkańcy? Jak żyli i żyją? Gdzie jest centrum miasta, a gdzie jego granice?

Dzięki danym można zweryfikować stereotypy i obiegowe opinie na temat Warszawy, jej mieszkańców i przestrzeni. Można też precyzyjniej wskazać, które wydarzenia i zjawiska nadały jej obecny kształt i specyfikę; co sprawiło, że Warszawa jest takim, a nie innym miastem.

Systematyczne badania statystyczne były prowadzone w Warszawie od drugiej połowy XIX wieku, choć podstawowe dane, przede wszystkim demograficzne i podatkowe, zbierano już wcześniej. Ewoluowały nie tylko techniki gromadzenia danych, ale i sposoby ich kategoryzowania i opracowywania. Kartograficzne przedstawienia miasta wyprzedzają materiał statystyczny. Wśród zachowanych do dziś najstarszy jest tak zwany plan Hoppego, datowany na rok 1641.

Wybraliśmy dane, które są ze sobą porównywalne i dają możliwość pokazania długofalowych zjawisk i procesów. Pozwalają dostrzec ekonomiczne i społeczne przemiany miasta, mówią o politycznej przynależności Warszawy, o jej przestrzennym i demograficznym rozwoju, architektonicznych metamorfozach i cywilizacyjnych przeobrażeniach. Materiał został wybrany tak, by dostarczał podstawowej wiedzy tym, którzy po raz pierwszy stykają się z miastem, a jednocześnie mógł stanowić punkt wyjścia do bardziej pogłębionej refleksji dla tych, którzy Warszawę już znają.

Dzieje kamienic

Muzeum zajmuje jedenaście kamienic przy północnej stronie Rynku wytyczonego około 1300 roku. Gotyckie budowle zaczęły tu powstawać od połowy XV wieku. Pożar miasta w 1607 roku dostarczył impulsu do kolejnej przebudowy, która nadała kamienicom kształt zbliżony do obecnego. Mieszkali tu przedstawiciele najmożniejszych rodów, rajcy, wójtowie i burmistrze Starej Warszawy. W XIX wieku gospodarcze, kulturalne i administracyjne centrum Warszawy przeniosło się poza mury Starego Miasta, które zaczęło ulegać degradacji. Początki działalności wystawienniczej i konserwatorskiej na Starym Mieście wiążą się z Towarzystwem Opieki nad Zabytkami Przeszłości, które od 1911 roku było właścicielem kamienicy Baryczków (nr 32). W 1916 roku, z okazji rocznicy uchwalenia konstytucji 3 Maja (1791), północną stronę Rynku nazwano Stroną Dekerta, od nazwiska prezydenta Warszawy i bojownika o prawa mieszczan, Jana Dekerta (1738–1790). W latach 1937–1938 władze miasta zakupiły kamienicę Baryczków oraz sąsiadujące z nią Kleinpoldowską (nr 34) i Pod Murzynkiem (nr 36) dla Muzeum Dawnej Warszawy, nowego oddziału Muzeum Narodowego. Proces przekształcania ich w muzeum został zakłócony przez wybuch II wojny światowej. Zniszczone podczas powstania warszawskiego kamienice po Stronie Dekerta odbudowano w latach 1947–1953 z przeznaczeniem na muzeum miasta. W 1955 roku otwarto w nich pierwszą stałą wystawę. Dzieje przemian struktury północnej pierzei Rynku oraz elementy architektury poszczególnych kamienic są punktem wyjścia do odkrywania wydarzeń i postaci związanych z tym miejscem. Mówi o nich zarówno poświęcona im część wystawy, jak i opisy rozmieszczone w muzealnych kamienicach, które mogą Państwo odnaleźć podczas zwiedzania.

CENTRUM INTERPRETACJI ZABYTKU - Wystawa stała

Ekspozycja została zaprojektowana w układzie chronologicznym podzielonym na etapy historyczne. Jest kombinacją elementów tradycyjnych, statycznych (plansze, fotografie wielkoformatowe, plany i rysunki) oraz dynamicznych z wykorzystaniem technik multimedialnych (prezentacje multimedialne, przeglądarki zdjęć, animacje tematyczne).

Już w przedsionku Centrum zwiedzający zobaczą fragment odkrytego przez archeologów staromiejskiego muru. Następnie, po krótkim zapoznaniu się z historią Warszawy oraz kalendarium historycznym Starego Miasta, dowiedzą się o losach Starówki i jej mieszkańców w okresie II wojny światowej. Historia została opowiedziana poprzez losy wybranych kamienic, ulic i kościołów. Jedna z sal wystawienniczych jest poświęcona czasom odbudowy Starego Miasta oraz wpisowi zrekonstruowanego zespołu zabytkowego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1980 rok.

MUZEUM FARMACJI - Wystawa stała "Res pharmaceuticae"

Muzeum Farmacji im. mgr Antoniny Leśniewskiej powstało w 1985 roku, a od 2002 roku jest oddziałem Muzeum Warszawy. Pierwsza siedziba Muzeum mieściła się przy ul. Marszałkowskiej 72, a lokalizacja zdeterminowała nadanie Muzeum imienia mgr farm. Antoniny Leśniewskiej. Była ona od 1933 roku właścicielką apteki pod tym adresem, a wsławiła się otwarciem w 1901 roku pierwszej na świecie apteki w St. Petersburgu, zatrudniającej wyłącznie kobiety.

Wystawa stała Res pharmaceuticae w Muzeum Farmacji im. mgr Antoniny Leśniewskiej jest kolejnym krokiem w stronę upowszechniania wiedzy z zakresu historii farmacji. Ekspozycje tematyczne: Officina sanitatis, Materia medica, Kolor i szlif, Forum magistry Antoniny Leśniewskiej, Leki Kampo w japońskiej tradycji, skierowane są zarówno do osób chcących poszerzyć swoją wiedzę, jak i do tych, którzy przyjdą spędzić ciekawie czas.

W Muzeum zwiedzający mogą zobaczyć zrekonstruowane wnętrze apteki z okresu dwudziestolecia międzywojennego, dowiedzieć się o historii najważniejszych grup leków oraz tych należących do japońskiej tradycji. W kolejnej sali uroda szklanych naczyń aptecznych zaskoczy widza różnorodnością barw i kształtów, a otwarta farmaceutyczna biblioteka zachęca do skorzystania z niej na miejscu. Ekspozycje przygotowane są pod kątem edukacyjnym, aby spopularyzować historię farmacji, w której skład wchodzi zarówno historia nauki, jak i historia zawodu.

Szczegóły

Muzeum Warszawy - Wystawa główna

Wystawa

Rzeczy warszawskie, Dane warszawskie i Dzieje kamienic to trzy części wystawy głównej Muzeum Warszawy. 7352 rzeczy w 21 gabinetach tematycznych są punktem wyjścia do opowiedzenia historii osób, wydarzeń i procesów, które ukształtowały współczesną Warszawę.

RZECZY WARSZAWSKIE

Ukończona wystawa główna Rzeczy warszawskie jest już otwarta. 7352 rzeczy w 21 gabinetach tematycznych oraz wielkoformatowe infografiki z Danymi warszawskimi, które pokazują, jak zmieniała się Warszawa, a także Dzieje 11 kamienic składających się na siedzibę główną Muzeum Warszawy.

Wystawa główna przedstawia wybrane rzeczy ze zbiorów liczących 300 000 obiektów. Wśród nich są zarówno dzieła sztuki, jak i rzeczy codzienne. Wszystkie są oryginałami.

Wystawa nie opowiada jednej historii, nie odtwarza wprost dziejów miasta od jego początków do chwili obecnej. Podczas spaceru po staromiejskich kamienicach – w swoim tempie i wybraną przez siebie trasą – każdy może z pomocą tych rzeczy ułożyć własną opowieść o Warszawie. Do dyspozycji są również audioprzewodniki, które pozwalają zwiedzić wystawę główną krok po kroku.

DANE WARSZAWSKIE

Dane statystyczne to wiedza o rzeczywistości ujęta w abstrakcyjny język matematyki. W tej części wystawy głównej staramy się uchwycić specyfikę Warszawy za pomocą takich danych. Prezentujemy je na wykresach, mapach i innych przedstawieniach graficznych. Chcemy zachęcić do poszukiwania odpowiedzi na pytania, które można zadać w odniesieniu do każdego dużego miasta. Czemu zawdzięcza swój rozwój? Kim są i byli jego mieszkańcy? Jak żyli i żyją? Gdzie jest centrum miasta, a gdzie jego granice?

Dzięki danym można zweryfikować stereotypy i obiegowe opinie na temat Warszawy, jej mieszkańców i przestrzeni. Można też precyzyjniej wskazać, które wydarzenia i zjawiska nadały jej obecny kształt i specyfikę; co sprawiło, że Warszawa jest takim, a nie innym miastem.

Systematyczne badania statystyczne były prowadzone w Warszawie od drugiej połowy XIX wieku, choć podstawowe dane, przede wszystkim demograficzne i podatkowe, zbierano już wcześniej. Ewoluowały nie tylko techniki gromadzenia danych, ale i sposoby ich kategoryzowania i opracowywania. Kartograficzne przedstawienia miasta wyprzedzają materiał statystyczny. Wśród zachowanych do dziś najstarszy jest tak zwany plan Hoppego, datowany na rok 1641.

Wybraliśmy dane, które są ze sobą porównywalne i dają możliwość pokazania długofalowych zjawisk i procesów. Pozwalają dostrzec ekonomiczne i społeczne przemiany miasta, mówią o politycznej przynależności Warszawy, o jej przestrzennym i demograficznym rozwoju, architektonicznych metamorfozach i cywilizacyjnych przeobrażeniach. Materiał został wybrany tak, by dostarczał podstawowej wiedzy tym, którzy po raz pierwszy stykają się z miastem, a jednocześnie mógł stanowić punkt wyjścia do bardziej pogłębionej refleksji dla tych, którzy Warszawę już znają.

DZIEJE KAMIENIC

Muzeum zajmuje jedenaście kamienic przy północnej stronie Rynku wytyczonego około 1300 roku. Gotyckie budowle zaczęły tu powstawać od połowy XV wieku. Pożar miasta w 1607 roku dostarczył impulsu do kolejnej przebudowy, która nadała kamienicom kształt zbliżony do obecnego. Mieszkali tu przedstawiciele najmożniejszych rodów, rajcy, wójtowie i burmistrze Starej Warszawy. W XIX wieku gospodarcze, kulturalne i administracyjne centrum Warszawy przeniosło się poza mury Starego Miasta, które zaczęło ulegać degradacji.

Początki działalności wystawienniczej i konserwatorskiej na Starym Mieście wiążą się z Towarzystwem Opieki nad Zabytkami Przeszłości, które od 1911 roku było właścicielem kamienicy Baryczków (nr 32). W 1916 roku, z okazji rocznicy uchwalenia konstytucji 3 Maja (1791), północną stronę Rynku nazwano Stroną Dekerta, od nazwiska prezydenta Warszawy i bojownika o prawa mieszczan, Jana Dekerta (1738–1790).

W latach 1937–1938 władze miasta zakupiły kamienicę Baryczków oraz sąsiadujące z nią Kleinpoldowską (nr 34) i Pod Murzynkiem (nr 36) dla Muzeum Dawnej Warszawy, nowego oddziału Muzeum Narodowego. Proces przekształcania ich w muzeum został zakłócony przez wybuch II wojny światowej. Zniszczone podczas powstania warszawskiego kamienice po Stronie Dekerta odbudowano w latach 1947–1953 z przeznaczeniem na muzeum miasta. W 1955 roku otwarto w nich pierwszą stałą wystawę.

Dzieje przemian struktury północnej pierzei Rynku oraz elementy architektury poszczególnych kamienic są punktem wyjścia do odkrywania wydarzeń i postaci związanych z tym miejscem. Mówi o nich zarówno poświęcona im część wystawy, jak i opisy rozmieszczone w muzealnych kamienicach, które mogą Państwo odnaleźć podczas zwiedzania.

WAŻNE INFORMACJE:

Muzeum czynne od wtorku do niedzieli w godzinach 10:00 - 19:00

Bilet kupiony na daną godzinę upoważnia do wejścia do muzeum od tej godziny w godzinach otwarcia muzeum.

Szczegóły

Karnet łączony do wszystkich oddziałów Muzeum Warszawy

Wystawa

KARNET NALEŻY WYKORZYSTAĆ W CIĄGU 7 DNI OD DATY WIDNIEJĄCEJ NA BILECIE!
Po upływie 7 dni karnet traci ważność.

Bilet normalny - 60 PLN
Bilet ulgowy - 40 PLN
____________________________________________
Muzeum Warszawy, Rynek Starego Miasta 28-42 (muzeum czynne w godz. 10:00 - 19:00)
Centrum Interpretacji Zabytku, ul. Brzozowa 11/13 (muzeum czynne w godz. 10:00 - 19:00)
Muzeum Farmacji, ul. Piwna 31/33 (muzeum czynne w godz. 10:00 - 18:00)
Muzeum Warszawskiej Pragi, ul. Targowa 50/52 (muzeum czynne w godz. 10:00 - 18:00, w czwartki 10:00 - 20:00)
Muzeum Woli, ul. Srebrna 12 (ZAMKNIĘTE)
Muzeum Drukarstwa, ul. Ząbkowska 23/25 (muzeum czynne w godz. 10:00 - 18:00)
Korczakianum, ul. Jaktorowska 6 (muzeum czynne 10:00 - 16:00)
Muzeum - Miejsce Pamięci Palmiry, Droga palmirska, Czosnów (muzeum czynne w godz. 10:00 - 18:00)
Muzeum Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego, ul. Długa 13/15 (muzeum czynne w godz. 10:00 - 18:00)


MUZEUM WARSZAWY

Rzeczy warszawskie
Ukończona wystawa główna Rzeczy warszawskie jest już otwarta. 7352 rzeczy w 21 gabinetach tematycznych oraz wielkoformatowe infografiki z Danymi warszawskimi, które pokazują, jak zmieniała się Warszawa, a także Dzieje 11 kamienic składających się na siedzibę główną Muzeum Warszawy.

Wystawa główna przedstawia wybrane rzeczy ze zbiorów liczących 300 000 obiektów. Wśród nich są zarówno dzieła sztuki, jak i rzeczy codzienne. Wszystkie są oryginałami.
Wystawa nie opowiada jednej historii, nie odtwarza wprost dziejów miasta od jego początków do chwili obecnej. Podczas spaceru po staromiejskich kamienicach – w swoim tempie i wybraną przez siebie trasą – każdy może z pomocą tych rzeczy ułożyć własną opowieść o Warszawie. Do dyspozycji są również audioprzewodniki, które pozwalają zwiedzić wystawę główną krok po kroku.

Dane warszawskie
Dane statystyczne to wiedza o rzeczywistości ujęta w abstrakcyjny język matematyki. W tej części wystawy głównej staramy się uchwycić specyfikę Warszawy za pomocą takich danych. Prezentujemy je na wykresach, mapach i innych przedstawieniach graficznych. Chcemy zachęcić do poszukiwania odpowiedzi na pytania, które można zadać w odniesieniu do każdego dużego miasta. Czemu zawdzięcza swój rozwój? Kim są i byli jego mieszkańcy? Jak żyli i żyją? Gdzie jest centrum miasta, a gdzie jego granice?
Dzięki danym można zweryfikować stereotypy i obiegowe opinie na temat Warszawy, jej mieszkańców i przestrzeni. Można też precyzyjniej wskazać, które wydarzenia i zjawiska nadały jej obecny kształt i specyfikę; co sprawiło, że Warszawa jest takim, a nie innym miastem.
Systematyczne badania statystyczne były prowadzone w Warszawie od drugiej połowy XIX wieku, choć podstawowe dane, przede wszystkim demograficzne i podatkowe, zbierano już wcześniej. Ewoluowały nie tylko techniki gromadzenia danych, ale i sposoby ich kategoryzowania i opracowywania. Kartograficzne przedstawienia miasta wyprzedzają materiał statystyczny. Wśród zachowanych do dziś najstarszy jest tak zwany plan Hoppego, datowany na rok 1641.
Wybraliśmy dane, które są ze sobą porównywalne i dają możliwość pokazania długofalowych zjawisk i procesów. Pozwalają dostrzec ekonomiczne i społeczne przemiany miasta, mówią o politycznej przynależności Warszawy, o jej przestrzennym i demograficznym rozwoju, architektonicznych metamorfozach i cywilizacyjnych przeobrażeniach. Materiał został wybrany tak, by dostarczał podstawowej wiedzy tym, którzy po raz pierwszy stykają się z miastem, a jednocześnie mógł stanowić punkt wyjścia do bardziej pogłębionej refleksji dla tych, którzy Warszawę już znają.

Dzieje kamienic
Muzeum zajmuje jedenaście kamienic przy północnej stronie Rynku wytyczonego około 1300 roku. Gotyckie budowle zaczęły tu powstawać od połowy XV wieku. Pożar miasta w 1607 roku dostarczył impulsu do kolejnej przebudowy, która nadała kamienicom kształt zbliżony do obecnego. Mieszkali tu przedstawiciele najmożniejszych rodów, rajcy, wójtowie i burmistrze Starej Warszawy. W XIX wieku gospodarcze, kulturalne i administracyjne centrum Warszawy przeniosło się poza mury Starego Miasta, które zaczęło ulegać degradacji. Początki działalności wystawienniczej i konserwatorskiej na Starym Mieście wiążą się z Towarzystwem Opieki nad Zabytkami Przeszłości, które od 1911 roku było właścicielem kamienicy Baryczków (nr 32). W 1916 roku, z okazji rocznicy uchwalenia konstytucji 3 Maja (1791), północną stronę Rynku nazwano Stroną Dekerta, od nazwiska prezydenta Warszawy i bojownika o prawa mieszczan, Jana Dekerta (1738–1790). W latach 1937–1938 władze miasta zakupiły kamienicę Baryczków oraz sąsiadujące z nią Kleinpoldowską (nr 34) i Pod Murzynkiem (nr 36) dla Muzeum Dawnej Warszawy, nowego oddziału Muzeum Narodowego. Proces przekształcania ich w muzeum został zakłócony przez wybuch II wojny światowej. Zniszczone podczas powstania warszawskiego kamienice po Stronie Dekerta odbudowano w latach 1947–1953 z przeznaczeniem na muzeum miasta. W 1955 roku otwarto w nich pierwszą stałą wystawę. Dzieje przemian struktury północnej pierzei Rynku oraz elementy architektury poszczególnych kamienic są punktem wyjścia do odkrywania wydarzeń i postaci związanych z tym miejscem. Mówi o nich zarówno poświęcona im część wystawy, jak i opisy rozmieszczone w muzealnych kamienicach, które mogą Państwo odnaleźć podczas zwiedzania.

CENTRUM INTERPRETACJI ZABYTKU - Wystawa stała

Ekspozycja została zaprojektowana w układzie chronologicznym podzielonym na etapy historyczne. Jest kombinacją elementów tradycyjnych, statycznych (plansze, fotografie wielkoformatowe, plany i rysunki) oraz dynamicznych z wykorzystaniem technik multimedialnych (prezentacje multimedialne, przeglądarki zdjęć, animacje tematyczne).

Już w przedsionku Centrum zwiedzający zobaczą fragment odkrytego przez archeologów staromiejskiego muru. Następnie, po krótkim zapoznaniu się z historią Warszawy oraz kalendarium historycznym Starego Miasta, dowiedzą się o losach Starówki i jej mieszkańców w okresie II wojny światowej. Historia została opowiedziana poprzez losy wybranych kamienic, ulic i kościołów. Jedna z sal wystawienniczych jest poświęcona czasom odbudowy Starego Miasta oraz wpisowi zrekonstruowanego zespołu zabytkowego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1980 rok.

MUZEUM FARMACJI - Wystawa stała "Res pharmaceuticae"

Muzeum Farmacji im. mgr Antoniny Leśniewskiej powstało w 1985 roku, a od 2002 roku jest oddziałem Muzeum Warszawy. Pierwsza siedziba Muzeum mieściła się przy ul. Marszałkowskiej 72, a lokalizacja zdeterminowała nadanie Muzeum imienia mgr farm. Antoniny Leśniewskiej. Była ona od 1933 roku właścicielką apteki pod tym adresem, a wsławiła się otwarciem w 1901 roku pierwszej na świecie apteki w St. Petersburgu, zatrudniającej wyłącznie kobiety.

Wystawa stała Res pharmaceuticae w Muzeum Farmacji im. mgr Antoniny Leśniewskiej jest kolejnym krokiem w stronę upowszechniania wiedzy z zakresu historii farmacji. Ekspozycje tematyczne: Officina sanitatis, Materia medica, Kolor i szlif, Forum magistry Antoniny Leśniewskiej, Leki Kampo w japońskiej tradycji, skierowane są zarówno do osób chcących poszerzyć swoją wiedzę, jak i do tych, którzy przyjdą spędzić ciekawie czas.

W Muzeum zwiedzający mogą zobaczyć zrekonstruowane wnętrze apteki z okresu dwudziestolecia międzywojennego, dowiedzieć się o historii najważniejszych grup leków oraz tych należących do japońskiej tradycji. W kolejnej sali uroda szklanych naczyń aptecznych zaskoczy widza różnorodnością barw i kształtów, a otwarta farmaceutyczna biblioteka zachęca do skorzystania z niej na miejscu. Ekspozycje przygotowane są pod kątem edukacyjnym, aby spopularyzować historię farmacji, w której skład wchodzi zarówno historia nauki, jak i historia zawodu.

MUZEUM WARSZAWSKIEJ PRAGI - Wystawa stała

Wystawa stała to opowieść o prawobrzeżnej Warszawie poprowadzona na wiele sposobów. W Sali Historii Pragi wędrujemy wzdłuż osi czasu, poznając dzieje miasta od XVI wieku do dziś – w oparciu o miedzioryty, obrazy, fotografie i multimedia. Uwagę przykuwa tu wielka makieta Golędzinowa, Pragi i Skaryszewa prezentująca ich wygląd z drugiej połowy XVIII wieku.
Znajdująca się piętro wyżej Sala Targu Praskiego, z aranżacją nawiązującą do tradycji handlowych tej części Warszawy, pokazuje eksponaty i multimedia związane z lokacją Pragi, tutejszymi bazarami i targami, rzemiosłem, przemysłem, aktywnościami społecznymi, sposobami spędzania wolnego czasu i infrastrukturą. Tu zobaczymy prawdziwą laskę do mierzenia konia w kłębie, maszynę do robienia kajzerek, fotografie ukazujące bogate życie społeczne, sportowe i rekreacyjne mieszkańców.
Zabytkowe piwnice Muzeum pełne są instalacji artystycznych. Starsi wspomną tu koncert Steviego Wondera na Stadionie Dziesięciolecia, młodszych zadowolą współczesne rytmy. Potem wszyscy zasłuchają się w Archiwum Historii Mieszkańców – anegdotach opowiadanych przez prażan. Interesującym zabytkiem są też odkryte na miejscu sale starych żydowskich modlitewni z zachowanymi malowidłami ściennymi.
Wizytę warto zakończyć na tarasie widokowym – z góry Praga wygląda zupełnie inaczej.

MUZEUM DRUKARSTWA

Muzeum Drukarstwa w swoich zbiorach ma zabytki sztuki drukarskiej, edytorskiej, graficznej i introligatorskiej oraz maszyny i przyrządy używane przez dawnych drukarzy. Ekspozycję stałą Muzeum stanowi Oficyna Drukarska – miejsce magiczne dla wszystkich miłośników książek, w którym można zapoznać się z technikami od dawna już nie stosowanymi w drukarstwie.

KORCZAKIANUM

Korczakianum gromadzi, bada, udostępnia i popularyzuje materiały dokumentujące spuściznę życiową Janusza Korczaka [Henryka Goldszmita, 1878-1942] – jego biografię osobistą, dorobek pisarski; dzieje instytucji przezeń tworzonych i współtworzonych; losy ludzi z najbliższego kręgu; polską i zagraniczną recepcję dzieła oraz postaci.
Główne kierunki działalności to:
– gromadzenie i opracowywanie zasobów Archiwum Korczakowskiego oraz innych zbiorów (np. księgozbiór, dokumentacja mechaniczna) Korczakianum,
– udział w pracach edytorskich i wydawniczych prezentujących dorobek pisarski Korczaka (przede wszystkim w przygotowaniu wydania zbiorowego jego Dzieł) oraz inne ważne i mało znane czy dostępne materiały źródłowe,
– działalność konsultacyjna i edukacyjna, związana z udostępnianiem zbiorów, a także z prezentacją stałej ekspozycji,
– współpraca krajowa i międzynarodowa z osobami, instytucjami i środowiskami zainteresowanymi problematyką Korczakowską.

Wobec rosnącego zainteresowania postacią Korczaka w świecie, do czego znacząco przyczyniło się przyznanie mu pośmiertnie Pokojowej Nagrody Księgarzy Niemieckich (1972), oraz planowanych i w kraju obchodów 100. rocznicy urodzin, w Instytucie Badań Pedagogicznych zorganizowano Pracownię Korczakowską (1977) i tam przekazano społeczne zbiory. W ciągu 15 lat istnienia Pracownia stała się znaczącą placówką zajmującą się gromadzeniem, opracowywaniem, udostępnianiem i publikowaniem spuścizny życiowej Korczaka.
W 1993 roku utworzony został – jako kontynuacja Pracowni – Ośrodek Dokumentacji i Badań Korczakianum.
Od 2001 roku Ośrodek stanowił Oddział Muzeum Historycznego m. st. Warszawy, od 2014 r. – Pracownię naukową Muzeum Warszawy.

MUZEUM - MIEJSCE PAMIĘCI PALMIRY

Poprzednia, ponad trzydziestoletnia siedziba Muzeum nie była wystarczająca na potrzeby bogatych zbiorów. Również organizacja przestrzeni budynku nie pozwalała na odpowiednią prezentację eksponatów. Brakowało nowoczesnego wyposażenia, które pozwoliłoby tak ważnemu miejscu pamięci narodowej stać się muzeum na miarę XXI wieku. Aby sprostać oczekiwaniom współczesnego odbiorcy, opracowano projekt nowej siedziby i ekspozycji. Inwestycja została zrealizowana dzięki funduszom miejskim, unijnym a ekspozycja dzięki wsparciu Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.
Projekt budowy Muzeum obejmował rozbiórkę starego obiektu, prace budowlane przy wznoszeniu nowego budynku, zakup niezbędnego wyposażenia oraz zagospodarowanie terenu wokół Muzeum (m.in. modernizacja parkingu). Nowa siedziba łączy aspekt historyczny z walorami przyrodniczymi okolicy (Puszcza Kampinoska obfitująca w wiele rzadkich gatunków roślin i zwierząt). Muzeum zajmuje powierzchnię 1100 m² i jest podzielone na dwie podstawowe strefy użytkowe. Pierwsza część (od strony wschodniej) pełni funkcję przestrzeni ekspozycyjnej. Druga część budynku (od strony zachodniej) przeznaczona jest na funkcje uzupełniające tj.: administrację, zaplecze techniczne, sanitariaty, część wejściową z zapleczem (szatnia, ochrona).
Od 5 kwietnia 2011 r. czynna jest nowa siedziba Muzeum – Miejsce Pamięci Palmiry. Nowy budynek charakteryzuje nowoczesna architektura projektu arch. Szczepana Wrońskiego i Wojciecha Condera z firmy WXCA S.C. Scenariusz multimedialnej ekspozycji opracował zespół historyków z Muzeum Historycznego m.st. Warszawy pod kierunkiem kurator Joanny Maldis, aranżację plastyczną przygotowali architekci wnętrz – Marek i Maciej Mikulscy.

MUZEUM ORDYNARIATU POLOWEGO WOJSKA POLSKIEGO

Wystawa stała Muzeum Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego poświęcona jest duszpasterstwu wojskowemu. Zwiedzający mogą obejrzeć multimedialne prezentacje przybliżające dzieje katedry oraz losy kapelanów. Na uwagę zasługują m.in. eksponaty rzemiosła artystycznego pochodzące z połowy XVII stulecia, ołtarze polowe, mundury, paramenty liturgiczne wykorzystywane przez duszpasterzy wojskowych oraz dokumenty i fotografie.
W zbiorach Muzeum znajduje się pastorał pierwszego ordynariusza polowego, Stanisława Galla, ufundowany w 1918 r. przez duchowieństwo wojskowe oraz infuła i rękawiczki pontyfikalne biskupa Józefa Gawliny.
W podziemiach katedry jest również sala poświęcona kapelanom, którzy zginęli 10 kwietnia 2010 r., w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem.

Szczegóły