STRYJEŃSKA. Let's dance, Zofia - zdjęcie

Średnia ocena

3 oddane głosy

5,3 / 10

STRYJEŃSKA. Let's dance, Zofia

"STRYJEŃSKA. Let's dance, Zofia!" to monodram w wykonaniu Doroty Landowskiej, w którym Zofia Stryjeńska opowiada o swoim życiu. Koproducentami spektaklu są Stowarzyszenie Artystów Bliski Wschód, Centrum Spotkania Kultur oraz Teatr Muzyczny w Lublinie.

Spektakl tworzony przez zespół międzynarodowych artystów jest podróżą teatralną, dokumentalno-filmową oraz muzyczną. Zdjęcia zostały nakręcone w tym roku w miejscach, z którymi związana była Stryjeńska - w Monachium, Paryżu i Genewie.

Historia Zofii Stryjeńskiej to opowieść o jej miłości do męża, Karola Stryjeńskiego, o marzeniu by budować rodzinne gniazdo, ale także jednoczesnej potrzebie samotności, w której spełniałaby się jako malarka. Zofia, walcząc o miłość do człowieka i miłość do sztuki, wpada w swoisty obłęd, szaleństwo, z powodu którego mąż dwukrotnie i "dla jej dobra" umieszcza ją w szpitalu psychiatrycznym. Może to jednak jego sposób na wolność od szalonej miłości, dla której Zofia biega za Karolem po Zakopanem, a nawet goni go z rewolwerem po Paryżu?

Tylko jak pogodzić te wszystkie miłości w jednym życiu? Ich dzieci Zofia oddaje na wychowanie Żańci brzyduli, czyli swojej bratowej. Pracuje także jak w obłędzie: nie je, nie myje się. Wystawia obrazy w Polsce i na świecie, wykonuje ilustracje do książek - do "Trenów" Kochanowskiego, "Sielanek" Szymonowica, "Monachomachii" Krasickiego, wierszy Przerwy-Tetmajera, tworzy scenografie i projekty kostiumów do baletu Szymanowskiego "Harnasie", maluje polichromie, tworzy wnętrza statków "Piłsudski" i "Batory". Dobre czasy mijają jednak szybko. Zofia tuła się po hotelach i wynajmowanych pracowniach, żyje jak kloszard, pożycza pieniądze, zastawia obrazy i garderobę, chronicznie bieduje. Wybucha wojna. Zofia trzyma się Polski, choć ma szwajcarski paszport. Próbę wyjazdu podejmuje dopiero wówczas, gdy do Krakowa wkraczają Rosjanie.

I tak Polska, ta, która tak bardzo była w jej sercu, zapomina o niej na długie lata, a reanimuje ją dopiero w 2008 roku, kiedy w Krakowie zostanie zorganizowana pierwsza po wojnie wystawa jej dzieł

Obsada

Dorota Landowska

Realizacja

Kreacja aktorska: Dorota Landowska

Reżyseria: Joanna Lewicka

Kostium i scenografia: Elbruzda (Marta Góźdź)

Muzyka: Christoph Coburger

Wideo: Anna Duda

Dźwięk: Lech Pukos

Światło: Damian Bakalarz

Asystent reżysera: Paulina Prokopiuk

Scenariusz: Anna Duda, Dorota Landowska, Joanna Lewicka

Plakat: Michal Jadczak

Wykonanie muzyki: zespół Teatru Muzycznego w Lublinie oraz doangażowani:

Dariusz Domański – trąbka

Marcin Domański – klarnet

Ilona Drozd – marimba, wibrafon

Maksymilian Grzesiak – skrzypce

Karolina Hordyjewicz – pianino

Tomasz Jusiak – gitara

Krzysztof Redas – perkusja

Mariusz Rybski – kontrabas

Wojciech Sochacki – puzon

Karol Wróblewski – kotły

Emil Tarnowski – akordeon

Jarosław Wrona - akordeon

Opinie naszych widzów (2)

  • 7,0/ 10

    Świetne aktorstwo, moim zdaniem niepotrzebnie użyto w tak dużych ilościach video za współczesnym specerem D Landowskiej śladami Stryjenskiej

    et.....@gm...il.com / 20 stycznia 2020

  • 2,0/ 10

    Bardzo zły spektakl, "szkolna" reżyseria, brak spójności między treścią spektaklu, a efektami wizualnymi, źle opracowany tekst - zero psychologii wewnętrznej postaci, nacisk postawiony na walkę artystki z długami pozostałe, jakże znamienne dla twórczości artystki wątki jak np. determinacja w dążeniu do kariery kosztem życia rodzinnego ledwie zarysowana. Landowska gra poprawnie, szkoda tylko, że stale zerka w kartki ze scenariuszem. Zmarnowany doskonały temat... szkoda

    ma.....@....pl / 22 stycznia 2020

Instytut Teatralny - Adres i dojazd

ul. Jazdów 1
00-467 Warszawa

http://www.instytut-teatralny.pl/

Kup bilet
× 2 osoby obecnie przeglądają tę ofertę.