Centrum Interpretacji Zabytku

ul. Brzozowa 11/13
00-278 Warszawa

Centrum Interpretacji Zabytku stanowi początek szlaku kulturalnego piwnic staromiejskich. Wystawa stała to ekspozycja przedstawiająca Stare Miasto jako zespół zabytkowy wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Centrum zajmuje pomieszczenia przebudowanej dawnej kotłowni mieszczącej się pomiędzy staromiejskimi kamienicami z wejściem od ulicy Brzozowej. Jest to poziom parteru, podziemia oraz przeszklony dziedziniec o łącznej powierzchni 435,3 m2.

Autorem projektu architektonicznego obiektu oraz założeń aranżacji wystawy stałej jest pracownia architektoniczna Archistudio Anna i Wojciech Kleinrok. Realizatorami wystawy są Marek i Maciej Mikulscy.

Ekspozycja została zaprojektowana w układzie chronologicznym podzielonym na etapy historyczne. Jest kombinacją elementów tradycyjnych, statycznych (plansze, fotografie wielkoformatowe, plany i rysunki) oraz dynamicznych z wykorzystaniem technik multimedialnych (prezentacje multimedialne, przeglądarki zdjęć, animacje tematyczne).

Już w przedsionku Centrum zwiedzający zobaczą fragment odkrytego przez archeologów staromiejskiego muru. Następnie, po krótkim zapoznaniu się z historią Warszawy oraz kalendarium historycznym Starego Miasta, dowiedzą się o losach Starówki i jej mieszkańców w okresie II wojny światowej. Historia została opowiedziana poprzez losy wybranych kamienic, ulic i kościołów. Jedna z sal wystawienniczych jest poświęcona czasom odbudowy Starego Miasta oraz wpisowi zrekonstruowanego zespołu zabytkowego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1980 roku. Oprócz wielu fotografii ukazujących czas odbudowy, znajdzie się zaaranżowana z autentycznych obiektów pracownia architektoniczna z lat 50.-60.

W Centrum Interpretacji Zabytku znajdzie się punkt informacyjny dotyczący całego szlaku piwnic staromiejskich. Pozostałe lokalizacje (przy ul. Boleść 2 oraz przy ul. Jezuickiej 4) szlaku staromiejskich piwnic można zwiedzać codziennie od 10.00 do 20.00.

Centrum Interpretacji zabytku jest czynne od wtorku do niedzieli od godz. 10.00 do godz. 19.00.

Centrum Interpretacji Zabytku - Wystawa stała

Wystawa

Ekspozycja została zaprojektowana w układzie chronologicznym podzielonym na etapy historyczne. Jest kombinacją elementów tradycyjnych, statycznych (plansze, fotografie wielkoformatowe, plany i rysunki) oraz dynamicznych z wykorzystaniem technik multimedialnych (prezentacje multimedialne, przeglądarki zdjęć, animacje tematyczne).

Już w przedsionku Centrum zwiedzający zobaczą fragment odkrytego przez archeologów staromiejskiego muru. Następnie, po krótkim zapoznaniu się z historią Warszawy oraz kalendarium historycznym Starego Miasta, dowiedzą się o losach Starówki i jej mieszkańców w okresie II wojny światowej. Historia została opowiedziana poprzez losy wybranych kamienic, ulic i kościołów. Jedna z sal wystawienniczych jest poświęcona czasom odbudowy Starego Miasta oraz wpisowi zrekonstruowanego zespołu zabytkowego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1980 rok

Szczegóły

Butelka butelce nierówna. O wodach mineralnych i innych napojach na podstawie znalezisk butli kamionkowych i szklanych z Placu Zamkowego w Warszawie - Wykład

Wykład

Wykład poniedziałkowy z cyklu: "Między miastem a dworem - zanim powstał warszawski Plac Zamkowy".

MIĘDZY MIASTEM A DWOREM – ZANIM POWSTAŁ WARSZAWSKI PLAC ZAMKOWY
Po dwóch latach intensywnych prac nad opracowaniem wyników badań archeologicznych przeprowadzonych w latach 1977–1983 na placu Zamkowym ukazała się dwuczęściowa monografia tego największego przebadanego archeologicznie stanowiska w Warszawie. Ten ważny projekt naukowo-wydawniczy realizowany przez pracowników i pracownice Działu Archeologicznego Muzeum Warszawy pozwala nam dowiedzieć się o dawnym kształcie tak dobrze znanego wszystkim placu Zamkowego, jego dawnej zabudowie, mieszkańcach i mieszkankach oraz ich życiu codziennym.

Kamila Baturo jest archeolożką, pracownicą Działu Archeologicznego Muzeum Warszawy. Specjalizuje się w badaniach nad szklarstwem okresu nowożytnego, w szczególności historią szkła zasobowego.
Zbigniew Polak jest archeologiem, pracownikiem Działu Archeologicznego Muzeum Warszawy. Specjalizuje się w archeologii miast, ze szczególnym uwzględnieniem badań archeologiczno-architektonicznych.
Zuzanna Różańska-Tuta to absolwentka archeologii UW i doktorantka w Instytucie Archeologii i Etnologii PAN, pracownica Działu Archeologicznego Muzeum Warszawy. Tematem przewodnim działań naukowych jest archeologia średniowiecza, a w szczególności badania nad warszawskim kaflarstwem i ceramiką.
dr Maciej Trzeciecki jest archeologiem, pracownikiem Instytutu Archeologii i Etnologii PAN w Warszawie. Specjalizuje się w archeologii średniowiecza i czasów nowożytnych. Jest wybitnym znawcą ceramiki z tego okresu.
Ewelina Więcek jest archeolożką i historyczką kulinariów, pracuje w Dziale Archeologicznym Muzeum Warszawy. Specjalizuje się głównie w XVIII- i XIX-wiecznej historii społecznej. Temat przewodni działań naukowych to historia kuchni i kulinariów w szerokim kontekście.
Elżbieta Wilczak-Dąbrowska to archeolożka, pracownica Działu Archeologicznego Muzeum Warszawy. Specjalizuje się w archeologii miast, uczestniczyła w wielu badaniach terenowych, głównie na terenie Gdańska. Specjalizuje się w historii szklarstwa średniowiecznego i nowożytnego. Prowadzi badania nad szkłem okiennym oraz naczyniowym.

3 czerwca
Butelka butelce nierówna. O wodach mineralnych i innych napojach na podstawie znalezisk butli kamionkowych i szklanych z placu Zamkowego w Warszawie
Ewelina Więcek, Kamila Baturo
Jakie wody mineralne pijali warszawiacy i warszawianki w XVIII wieku? Z pewnością nie tylko te z Bad Pyrmont oraz Spa, sprowadzane w charakterystycznych szklanych butelkach, lecz także „arak z Batawiej i Goa”, węgrzyna, szampana i jałowcówkę w „stylu londyńskim”. Modnisie, oprócz angielskich kortów, sprowadzali angielski porter w czarnych butelkach, a amatorzy kuchni śródziemnomorskiej kapary spod Tuluzy w niebieskich, szklanych słoiczkach. Badania materiału pozostawionego w piwnicach kamienic Placu Zamkowego pozwoliły na zajrzenie do apteczek, spiżarni i piwniczek mieszkanek i mieszkańców Warszawy sprzed 200 lat.

Szczegóły

Palladianizm - przeniesienia - Wykład dr Olafa Kwapisa

Wykład

Wykład poniedziałkowy z cyklu: "Willa Wenecka. Skarb architektury europejskiej".

WILLA WENECKA. SKARB ARCHITEKTURY EUROPEJSKIEJ
Wykłady poświęcone będą dziełom architektury autorstwa Andrei Palladia oraz innych architektów działających między XVI a XVIII wiekiem w Vicenzie w regionie Veneto. W latach 90. XX wieku miasto Vicenza oraz 24 wille w stylu palladiańskim, rozmieszczone w różnych miejscach regionu, wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Poddana władztwu weneckiemu, znakomicie prosperująca od XV do XVIII wieku Vicenza stała się miejscem, w którym Andrea Palladio zrealizował największy i jednocześnie spójny projekt urbanistyczny, oparty na skrupulatnym studium architektury rzymskiej z okresu antyku oraz czasów sobie współczesnych. Uniwersalny projekt Palladia – architekta i teoretyka – stał się wzorem, chętnie podejmowanym w kolejnych stuleciach. Zawsze pozostawał świadectwem geniuszu, którego pierwsze realizacje powstawały właśnie w regionie Veneto.

dr Olaf Kwapis jest historykiem sztuki, absolwentem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, stypendystą La Fondazione Sbranti (Università di Pisa), adiunktem w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, badaczem średniowiecznej i nowożytnej sztuki włoskiej (specjalizacja: historia sztuki średniowiecznego i nowożytnego Rzymu) oraz organizatorem europejskich podróży edukacyjnych. Kierownik studiów podyplomowych Historia sztuki. Interpretacje w Collegium Civitas w Warszawie.

10 czerwca
Palladianizm – przeniesienia
Na spotkaniu poznamy tradycję przeszczepiania koncepcji architektonicznej Palladia na zupełnie inny grunt (nie tylko w regionie Veneto, lecz także przede wszystkim poza Italią) i w inny czas. Palladianizm jest stylem, który możemy postrzegać jako świadectwo indywidualnych studiów nad teoriami oraz praktycznymi realizacjami Andrei Palladia. Studia takie przynoszą zarówno kopie dzieł Palladia, jak też nowe realizacje budowli świeckich i sakralnych, między innymi w Anglii, Niemczech, Rosji czy Ameryce Północnej.

Szczegóły

Skarby włoskiego Piemontu - Wykład dr Michała Bardela

Wykład

Wykład poniedziałkowy z cyklu: "Najsłynniejsze regiony winiarskie świata".

NAJSŁYNNIEJSZE REGIONY WINIARSKIE ŚWIATA
Winorośl ma tę dziwną i zdumiewającą własność, że wybiera sobie do życia najpiękniejsze zakątki naszego świata. Bywa, że te najpiękniejsze z najpiękniejszych. Z uwagi na sięgające nierzadko starożytności tradycje winogrodnicze i winiarskie regiony te trafiają na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wykłady będą poświęcone takim właśnie wyjątkowym okręgom winiarskim: niemieckiej Nadrenii, węgierskiemu Tokajowi i włoskiemu Piemontowi.

dr Michał Bardel jest dziennikarzem i nauczycielem akademickim, redaktorem naczelnym dwumiesięcznika „Czas Wina”, jurorem w międzynarodowych konkursach winiarskich, kierownikiem studiów podyplomowych z wiedzy o winie w Collegium Civitas. Wydał m.in. książki „Zbrodnia i wino. Sensacyjny przewodnik po winach świata”, „Korek czy zakrętka” (wydawnictwo Znak) oraz (wraz z W. Gogolińskim) dwa tomy „Wiedzy o winie”.

17 czerwca
Skarby włoskiego Piemontu
Jest ich sporo, bowiem Piemont to – obok Toskanii – najsłynniejszy i najwyżej ceniony przez krytyków region winiarski Włoch. Jest to przy tym miejsce o bogatej historii, kolebka wielkich idei politycznych i matecznik najlepszej kuchni włoskiej. Tu także powstają legendarne wina spod znaku Barolo i Barbaresco, które z rozmaitych powodów słusznie porównuje się z winami burgundzkimi. O wszystkich tych cudownościach, a także o tym, dlaczego na etykietach jednego z najsłynniejszych tutejszych producentów widniał słynny odręczny napis „No barrique, no Berlusconi”, dowiemy się podczas podróży po urokliwych wzgórzach Langhe-Roero i Monferrato.

Szczegóły

Ocet - czyli co tak naprawdę podano Chrystusowi na krzyżu - Wykład Bartka Kieżuna

Wykład

Wykład poniedziałkowy z cyklu: "Dieta śródziemnomorska. Kulinarne drogi i bezdroża".

DIETA ŚRÓDZIEMNOMORSKA. KULINARNE DROGI I BEZDROŻA
Pod pojęciem diety śródziemnomorskiej kryje się wszystko, co mieści się w przestrzeni pomiędzy krajobrazem a stołem, dlatego zapraszamy na wykłady poświęcone południowoeuropejskim kulinariom, drogom i bezdrożom, bo z doświadczenia wiemy, że czasem to, co najbardziej interesujące, wcale nie kryje się na głównym szlaku.

Skupimy się na takich zagadnieniach jak historia i kulturowa obecność oliwy, chleba, makaronu, pizzy, wina, octu, ryżu oraz produktów, które pojawiły się po podbiciu południa Europy przez wojowników arabskich i tych, które przypłynęły do Europy z obu Ameryk i na stałe zmieniły obraz diety śródziemnomorskiej.

Bartek Kieżun jest dziennikarzem kulinarnym związanym z magazynem Kukbuk. Z wykształcenia jest antropologiem kultury i absolwentem Szkoły Sommelierów. Współpracuje z Radiem Kraków, serwisem Wirtualna Polska, Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. Prowadzi warsztaty, organizuje wyjątkowe kolacje degustacyjne oraz sędziuje w konkursach kulinarnych. Jest autorem książki „Italia do zjedzenia”, kulinarnego przewodnika po Włoszech.

24 czerwca
Ocet – czyli co tak naprawdę podano Chrystusowi na krzyżu
Ocet to przyprawa powstająca z wina podczas fermentacji octowej. Był bazą starożytnego napoju, konserwantem, był też jednym z najdroższych płynów w Europie. Prześledzimy drogę, jaką przebył ocet od czasów Hipokratesa do czasów współczesnych (nie zapominając o carycy Katarzynie) i wyjaśnimy, dlaczego dziś jest pakowany w butelki zaprojektowane przez Giorgetto Giugiaro, który w swoim dorobku ma między innymi pracę nad samochodami marki Ferrari.

Szczegóły