Zofia Kucówna - zdjęcie

Zofia Kucówna

8,1 / 10

9 oddanych głosów

Data urodzenia:
12-05-1933 (87 lat)

W 1955 ukończyła Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. 26 listopada tego roku zadebiutowała w krakowskim Teatrze Młodego Widza w widowisku Ballady i romanse, według Adama Mickiewicza, w reżyserii Haliny Gallowej. Była aktorką w Teatrze Młodego Widza w Krakowie i Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie. Występowała na deskach teatrów warszawskich: Ateneum, Powszechnego i Narodowego. Od 1986 związana jest z Teatrem Współczesnym w Warszawie.

W 1959 zaczęła współpracę z Teatrem Telewizji, w którym zagrała kilkadziesiąt ról. W 1990 wydała książkę Zatrzymać czas. W 2003 odcisnęła swoją dłoń na Promenadzie Gwiazd w Międzyzdrojach. 22 grudnia 2008 z rąk podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Tomasza Merty, odebrała Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".

Spektakle z udziałem tego aktora:

Rozbity dzban | #WspieramKulture

Komedia

Link do bezpłatnej transmisji znajdziesz na facebooku Teatru Współczesnego: KLIKNIJ TUTAJ
"W oryginalnie pomyślanej - i absolutnie zmieniającej nasze przyzwyczajenie co do Małego [...] - rozegrano kameralne przedstawienie, będące klejnocikiem aktorskim. Role Wiesława Michnikowskiego (wiejski sędzia Adam) i Zofii Kucówny (Marta Lipkowa) to efektowne arcydziełka, za którymi przepadają widzowie.[...] Historia rozbitego dzbana i karykaturalnej rozprawy sądowej, w której sędzia okazuje się przestępcą, brzmi dzisiaj jak trwożna przestroga. Mimo więc, że dialogi perlą się dowcipem, publiczność czuje się nieswojo, widząc zbyt wiele zbieżności z własnym doświadczeniem na temat pokrętności prawa oraz manipulowania sprawiedliwością." Tomasz Raczek "Dziennik Niezależny Nowa Europa"

Szczegóły

Wieczór poezji z Zofią Kucówną

Monodram

Zofia Kucówna prezentuje wiersze wybitnej poetki Julii Hartwig, laureatki Nagrody im. Wisławy Szymborskiej.

Aktorka wprowadza słuchaczy w niepowtarzalny i złożony świat poezji Julii Hartwig, łączący w sobie oniryzm i umiłowanie konkretu, mistykę i realizm, melancholię i radość życia. „Sprzeczność jest moim żywiołem, prawem, o które wojuję” – deklaruje poetka, która opublikowała stosunkowo niewiele tomików poetyckich. Okazały się jednak one na tyle znaczące, osobne – niepoddające się przemijającym modom czy tendencjom – żeby na mapie polskiej literatury zapewnić jej trwałe miejsce. Od wczesnych wierszy, utrzymanych w poetyce snu czy gier wyobraźni, doszła z czasem do liryki osoby doświadczonej przez życie, której wrodzona i nabyta wiedza promieniuje – w prostych, pozbawionych patosu słowach – mądrym spokojem i duchowym wyciszeniem. I promienieje – ciepłem, dobrem, światłem misternie rozproszonym, żeby złagodzić ostrość konturów w nieustannym poetyckim dyskursie ponad podziałami epok, stylów czy dążeń.

Szczegóły