Zbigniew Suszyński - zdjęcie

Zbigniew Suszyński

8,7 / 10

701 oddanych głosów

Data urodzenia:
26-07-1961 (58 lat)

W wieku 20 lat pojawił się po raz pierwszy na srebrnym ekranie w serialu telewizyjnym Jan Serce (1981). Jeszcze podczas studiów aktorskich, 15 listopada 1986 roku debiutował rolą Orlando w spektaklu szekspirowskim Jak wam się podoba (As You Like It) na scenie Teatru Studyjnego'83 im. Juliana Tuwima w Łodzi. W 1987 roku ukończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej w Łodzi. W latach 1987–1990 związany był z łódzkim Teatrem im. Stefana Jaracza. Następnie występował w teatrach warszawskich: Nowym (1990–1992), Scena Prezentacje (1991–1992, 2001, 2005), Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (1997–1998) i Współczesnym (od roku 1992).

Jego główną pierwszoplanową rolą pozostaje Krzysztof Buk w filmie Ostatni dzwonek. Poza tym, na ekranie wcielał się w drugoplanowe lub trzecioplanowe role charakterystyczne. W serialu TV-Polsat Samo Życie (2002–2006) był dziennikarzem, szefem Działu Sportowego w redakcji gazety „Samo Życie”. W serialu Biuro kryminalne (2005) odtwarzał postać szefa wydziału zabójstw. Można go było dostrzec także w cieszących się dużą popularnością serialach: Ekstradycja (1995), 13 posterunek (2000), M jak miłość (2000), Fala zbrodni (2003), Kasia i Tomek (2003), Dziki (2004), Daleko od noszy (2004), Pensjonat pod Różą (2004), Glina (2004), Pierwsza miłość (2005), Magda M. (2005–2006) i Na dobre i na złe (2006). Na dużym ekranie wystąpił m.in. w filmach Samowolka (1993), Młode wilki (1995), Młode wilki 1/2 (1997) i E=mc2 (2002). W swoim dorobku ma role czarnych charakterów jak choćby bezwzględny i podły mąż Ewy – mecenas Bogdan Werner w serialu Adam i Ewa (2000).

Spektakle z udziałem tego aktora:

Lepiej już było...

Komedia

Esmeralda Quipp, była aktorka szekspirowska na emeryturze, bardzo skromnej emeryturze , nie dość, że traci ukochanego kota , to również dach nad głową. Jako osoba niekonwencjonalna i bardzo zdesperowana usiłuje w niebanalny sposób rozwiązać swoje problemy.

W staraniach o przetrwanie uroczej starszej pani bardzo się przydają aktorskie umiejętności, poczucie humoru, optymizm i empatia. Śledzimy jej zabiegi - rodem z komedii gangsterskich - z podziwem i rozbawieniem, co nie przeszkadza nam zadumać się nad smutnym losem wielu samotnych, niedofinansowanych, ale mniej sprytnych życiowo emerytek.

Szczegóły

Ludzie i anioły

Komedia

Nocą w mieszkaniu Iwana Paszkina, moskiewskiego biznesmena, pojawia się nieoczekiwanie tajemniczy gość. Jego wiedza o prywatnym życiu gospodarza i jego intymnych szczegółach ( w większości niezbyt pochlebnych) jest imponująca a zarazem przerażająca , bo celem wizyty okazuje się załatwienie formalności koniecznych do przeniesienia biznesmena... na tamten świat.

"Ludzie i anioły" to doskonale napisana komedia, obfitująca w nieoczekiwane, nierzadko komiczne zwroty akcji i jak każda inteligentna zabawa, nie pozbawiona jest poważnych refleksji.

Wiktor Szenderowicz (rocznik 1958) jest satyrykiem, scenarzystą i reżyserem, znanym z wnikliwej i ciętej krytyki rosyjskich elit.

Szczegóły

Hamlet

Tragedia

„Hamlet”, najbardziej zagadkowa z tragedii Szekspira, wg Eliota - literacki odpowiednik Mony Lisy, daje pole do wielu, często rozbieżnych, interpretacji.

Przez 400 lat realizacje sceniczne „Hamleta” modelowano na obraz i podobieństwo kolejnych pokoleń, wyłuskiwano z tego arcydramatu najbardziej palące współczesnych widzów problemy, przymierzano go do najnowszych odkryć psychoanalityków (np. Freuda), czy hamletologów (np. Kotta). Może warto spróbować uwolnić go z narosłych komentarzy, oswobodzić z uzbieranych przez lata etykiet i ze spreparowanych interpretacji? Przyjrzeć mu się na nowo?

Szczegóły

Seksbomba

Komedia

Pełna sarkazmu i dowcipu słownego komedia Carole Greep. Małżeństwo w trudnym okresie, sfrustrowany przyjaciel domu, wakacje w ciepłych krajach i młoda ponętna babysitter, która wkurza depresyjną, ale inteligentną żonę.

Szczegóły

Psie serce 2

Dramat

Zima 1925 roku w Moskwie. Świat kończącego się okresu NEP (Nowej Ekonomicznej Polityki) w państwie radzieckim, w dobie nadchodzącego stalinizmu, widziany oczami bezdomnego psa. Profesor Preobrażeński, luminarz nauki radzieckiej i europejskiej, prowadzi eksperymenty naukowe w poszukiwaniu sposobów odmładzania ludzkiego organizmu. Pies zostaje poddany eksperymentalnemu przeszczepowi, który przynosi nieoczekiwane skutki.

To zdarzenie rodem z science fiction, staje się dla autora pretekstem do niezwykle przenikliwej, gorzkiej diagnozy świata stworzonego przez rewolucyjną ideologię, napisanej przez autora ze specyficznym poczuciem humoru i w formie ocierającej się o groteskę. Wielowarstwowość utworu zmusza do stawiania sobie pytań uniwersalnych o wartości i o porządek świata, szczególnie aktualnych gdy „świat wypadł z formy*”.
* W.Szekspir – „Hamlet”

Szczegóły

Pan Ein i problemy ochrony przeciwpożarowej

Komedia

Kiedy Max Frisch pisał „Biedermanna i podpalaczy”, Europejczycy nie mogli się jeszcze otrząsnąć po koszmarze wojny, a pisarze większość swojej twórczości poświęcali analizie wydarzeń, stawiali pytania, jak w ogóle mogło do niej dojść. W alegorii, którą stworzył Frisch, pan Biedermann, przeciętny przedstawiciel mieszczaństwa, przyjął pod swój dach podpalaczy i udawał, że nie widzi z ich strony zagrożenia, aż puścili go z dymem. Pan Ein, bohater Szenderowicza, antykwariusz i restaurator, żyje współcześnie w jednym z miast gdzieś w Europie. Jest dobrym obywatelem, płaci regularnie podatki. Nie wtrąca się do polityki. Do czasu! Spokojny byt pana Eina i jego rodziny zakłócają włodarze miasta, którzy, ofiarowują mu - rzekomo dla jego dobra - opiekę przed szerzącymi się pożarami. Eskalacja tej „opieki” zmusza pana Eina do działania. W przeciwieństwie do Biedermanna, pan Ein nie jest obojętny.

Czy samotnie wygra ten pojedynek z bezwzględną władzą?

Wiktor Szenderowicz, uznany za „mistrza satyry politycznej” w Rosji, ostrym piórem kreśli obraz zmagań szarego obywatela z wszechwładzą. I „smieszno i straszno”, jak mówią Rosjanie.

SPEKTAKL PRZEZNACZONY DLA WIDZÓW OD 16 ROKU ŻYCIA.

Szczegóły

News na jedynkę

Tragedia

Utwór Marca Fayeta podejmuje ciągle aktualny temat etyki mediów. Fayet, który jest aktorem, dramatopisarzem i reżyserem, doskonale czuje teatr i widać to z pewnością w tym utworze. Akcja toczy się dynamicznie.

A świat komercyjnych stacji telewizyjnych ma wiele wspólnego z tym, co widzimy na co dzień. Bezpardonowa walka o pierwszeństwo w dotarciu do informacji, która może wywołać sensację, nieliczenie się z konsekwencjami, z odpowiedzialnością za słowo, kariery robione po trupach. Wszystko to jest w tej sztuce. Zdanie z tej opowieści jest szczególnie symptomatyczne: "lepiej być pierwszym i się pomylić, niż jako drugi powiedzieć prawdę".

Szczegóły