Wojciech Solarz - zdjęcie

Wojciech Solarz

7.9 / 10

47 oddanych głosów

Data urodzenia:
13-04-1979 (38 lat)

Aktor teatralny i filmowy. Absolwent Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej w Warszawie. Aktor Teatru Narodowego. Zadebiutował jeszcze jako student , rolą Ignasia w „Translatlantyku” w reż. Waldemara Śmigasiewicza w Teatrze Montownia, (2000), jako student zagrał też główną rolę w „Hamlecie” w reż. Tomasza Mędrzaka w Teatrze Ochoty (2001). W sezonie 2003/2004 aktor teatru Ateneum w Warszawie. Zagrał tam w „Pan Inspektor przyszedł” w reż. Krzysztofa Zaleskiego (2003) i „Królu Edypie” w reż. Gustawa Holoubka (2004). Obecnie aktor Teatru Narodowego w Warszawie, gdzie zagrał m.in. w spektaklu "Marat/Sade" w reżyserii Mai Kleczewskiej i "Piaskownica" MIchała Walczaka w reżyserii Tadeusza Bradeckiego.

Jest laureatem nagród za role w przedstawieniach dyplomowych na festiwalach szkół teatralnych: na XX krajowym FST w Łodzi i na I Międzynarodowym Festiwalu Szkół Teatralnych w Warszawie (2002). W Laboratorium Dramatu wstępuje w "111" Tomasza Mana w reżyserii Redbada Kljinstry, w "Rekonstruktorze" - one man show autorstwa Michała Walczaka (w reż. autora) oraz w Kabarecie na Koniec Świata.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Kabaret na koniec świata

Kabaret

Koniec świata się zbliża. Nieważne jak zacząłeś. Ważne jak skończysz!

Czarny humor, purnonsens, absurdalne skecze, liryczne piosenki, aktorskie improwizacje i błazenada – tego wszystkiego i kilku innych rzeczy spodziewajcie się w Kabarecie na Koniec Świata. Przełamujemy tabu, przekraczamy granice politycznej poprawności, odkrywamy nowe tematy do szyderstwa. Każda odsłona Kabaretu to nowy program i nowi bohaterowie!

"Kabaret na Koniec Świata" to kabaret literacki, w którym występują zawodowi aktorzy. Co miesiąc kabaret pokazuje nowy program skupiony wokół różnych tematów, jak na przykład celebryci, karnawał, depresja, dzieciństwo, uzależnienia, podróże, Dzień matki.

Występują: Zuzanna Grabowska, Olga Sarzyńska, Agata Wątróbska, Izabela Dąbrowska, Anna Markowicz, Waldemar Barwiński, Robert T. Majewski, Wojciech Solarz, Mateusz Rusin, Paweł Koślik, Sebastian Stankiewicz, Maciej Makowski, Michalina Sosna, Magdalena Smalara.

Kabaret występuje co miesiąc na Scenie Przodownik Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy.

Szczegóły spektaklu

21.11Tue

22.11Wed

23.11Thu

24.11Fri

25.11Sat

26.11Sun

27.11Mon

28.11Tue

29.11Wed

30.11Thu

01.12Fri

02.12Sat

03.12Sun

04.12Mon

05.12Tue

06.12Wed

07.12Thu

08.12Fri

09.12Sat

10.12Sun

11.12Mon

12.12Tue

13.12Wed

14.12Thu

15.12Fri

16.12Sat

17.12Sun

18.12Mon

21.11Tue

22.11Wed

23.11Thu

24.11Fri

25.11Sat

26.11Sun

27.11Mon

28.11Tue

29.11Wed

30.11Thu

01.12Fri

02.12Sat

03.12Sun

04.12Mon

05.12Tue

06.12Wed

07.12Thu

08.12Fri

09.12Sat

10.12Sun

11.12Mon

12.12Tue

13.12Wed

14.12Thu

15.12Fri

16.12Sat

17.12Sun

Szkarłatny płatek i biały

Dramat

Bohaterem "Szkarłatnego płatka" Michela Fabera jest XIX wiek, przedsionek nowoczesności, w którym tematy takie jak prawa kobiet, religia i nauka, stosunek do seksualności czy modele kobiecości i męskości są definiowane na nowo — powoli wyłania się z nich nasz współczesny świat.

Dziewiętnastowieczny Londyn Fabera raz wydaje nam się bezpiecznym przez swój dystans historycznym światem, żeby po chwili okazać się gorzką karykaturą naszej współczesności. Pięć postaci, których losy śledzi nasz spektakl, reprezentuje dylematy czasów przełomu: przemysłowiec rozdarty pomiędzy młodzieńczymi ideałami a kapitalistycznym światem; niedoszły pastor zmagający się z potrzebami ciała; głęboko wierząca działaczka społeczna, którą brak poszanowania konwenansów skazuje na wykluczenie; eteryczna i niewinna dama skazana na bycie kochanką z krwi i kości, żoną i matką; wreszcie prostytutka, która pokonuje kolejne szczeble drabiny społecznej i przekonuje się, że wyższy status wcale nie oznacza większej wolności. To właśnie pragnienie wolności, szeroko rozumianej emancypacji, wydaje się być wspólnym mianownikiem dla dążeń bohaterów Szkarłatnego płatka, którzy wypatrują nadchodzącego XX wieku z nadzieją, ale i z lękiem. Czy rzeczywiście nowoczesność przyniosła nam wolność i spełnienie? I czy faktycznie już nadeszła?

Szczegóły spektaklu

21.11Tue

22.11Wed

23.11Thu

24.11Fri

25.11Sat

26.11Sun

27.11Mon

21.11Tue

22.11Wed

23.11Thu

Wichrowe Wzgórza

Melodramat

Hollywood zobaczyło w Wichrowych wzgórzach materiał na wielki melodramat, opowieść o tragicznej miłości w efektownej scenerii ponurych wrzosowisk.

Adaptując powieść na potrzeby filmu uproszczano jej wymowę, uładzano bohaterów, wreszcie amputowano jej kluczową drugą część – banalizując w ten sposób arcydzieło Emily Brontë. (...) Próbujemy z Julią Holewińską spojrzeć na Wichrowe Wzgórza jak na swoistą „encyklopedię miłości”. Brontë zawarła w swojej powieści niezliczoną ilość wzorców miłosnych relacji, od tych bratersko-siostrzanych, poprzez miłość rodzicielską i synowską, koncentrując się wreszcie na związkach kochanków. Dokonując wiwisekcji uczuć stawia swoją główną bohaterkę Katarzynę przed fundamentalnym wyborem między tym, co racjonalne, kontrolowane, gwarantujące rozwój, ale i stawiające wzajemne ograniczenia, a tym, co irracjonalne, niebezpieczne, twórcze, ale i autodestrukcyjne. Relacja Katarzyny i Heathcliffa, najistotniejsza zarówno w powieści, jak i naszej adaptacji, to utopijna wizja miłosnego związku funkcjonującego poza jakimkolwiek kontekstem kulturowym: uczucie łączące przybrane rodzeństwo wymyka się klasyfikacji, istnieje poza językiem czy konwenansem, jest gwałtowne, nie uznaje kompromisów, jest wreszcie niebezpieczne i destrukcyjne.

Szczegóły spektaklu

21.11Tue

22.11Wed

23.11Thu

24.11Fri

25.11Sat

26.11Sun

27.11Mon

21.11Tue

22.11Wed

23.11Thu