Wojciech Solarz - zdjęcie

Wojciech Solarz

8.1 / 10

55 oddanych głosów

Data urodzenia:
13-04-1979 (39 lat)

Aktor teatralny i filmowy. Absolwent Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej w Warszawie. Aktor Teatru Narodowego. Zadebiutował jeszcze jako student , rolą Ignasia w „Translatlantyku” w reż. Waldemara Śmigasiewicza w Teatrze Montownia, (2000), jako student zagrał też główną rolę w „Hamlecie” w reż. Tomasza Mędrzaka w Teatrze Ochoty (2001). W sezonie 2003/2004 aktor teatru Ateneum w Warszawie. Zagrał tam w „Pan Inspektor przyszedł” w reż. Krzysztofa Zaleskiego (2003) i „Królu Edypie” w reż. Gustawa Holoubka (2004). Obecnie aktor Teatru Narodowego w Warszawie, gdzie zagrał m.in. w spektaklu "Marat/Sade" w reżyserii Mai Kleczewskiej i "Piaskownica" MIchała Walczaka w reżyserii Tadeusza Bradeckiego.

Jest laureatem nagród za role w przedstawieniach dyplomowych na festiwalach szkół teatralnych: na XX krajowym FST w Łodzi i na I Międzynarodowym Festiwalu Szkół Teatralnych w Warszawie (2002). W Laboratorium Dramatu wstępuje w "111" Tomasza Mana w reżyserii Redbada Kljinstry, w "Rekonstruktorze" - one man show autorstwa Michała Walczaka (w reż. autora) oraz w Kabarecie na Koniec Świata.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Sonata Jesienna

Dramat

Sztuka autorstwa jednego z największych szwedzkich artystów, Ingmara Bergmana, reżysera filmowego i teatralnego. Jednego z największych reżyserów w historii kina.  

Film Jesienna Sonata miał premierę w 1978 roku. Charlotta jest światowej sławy pianistką. Zostawiła rodzinę dla sztuki. Na zaproszenie córki Ewy i jej męża przyjeżdża do małego prowincjonalnego zboru protestanckiego w Norwegii. Na miejscu okazuje się, że Ewa wzięła pod dach dotkniętą tajemniczą chorobą siostrę Helenę, zamkniętą przed laty przez matkę w domu opieki.

"Matka, egotyczna i autorytarna, wypełnia swoją obecnością dom córki, narusza jej kontemplacyjny tryb życia, kompulsywnie zagaduje ciszę. Córka, z początku podporządkowana matce – wybucha i bez żadnych zahamowań zalewa matkę swoim żalem. Pod jej powściągliwością kryje się morze nienawiści, poczucia krzywdy i niezagojonych ran z dzieciństwa i wczesnej młodości. Matka czuje się przyparta do ściany, przygnieciona zarzutami jednej córki, chorobą i cierpieniem drugiej, wreszcie zżerana przez poczucie winy, błaga o czułość, której nie otrzymuje.  W Sonacie jesiennej Ingmar Bergman tworzy idealny horror psychologiczny i wrzuca bohaterów w potrzask bez wyjścia, z którego ucieczka – nawet ta dosłowna, na którą matka ostatecznie się decyduje, nie może dać ulgi, bo jest tylko ucieczką od samej siebie.

Bergman w swoim tekście w niezwykle przenikliwy sposób pokazuje konfrontację skrzywdzonej córki z matką – nie oszczędzając przy tym bohaterek i nie dając widzowi nadziei na łatwe rozwiązanie. Nie daje też kiczu cudownego pojednania, „nowo narodzonej” matki, fantastycznie odmienionej lub oczyszczonej z żalu córki. Daje nam jednak epilog, gest wyciągnięcia ręki, list córki do matki. Jest nadzieja na przebaczenie.".

Szczegóły spektaklu

Szkarłatny płatek i biały

Dramat

Bohaterem "Szkarłatnego płatka" Michela Fabera jest XIX wiek, przedsionek nowoczesności, w którym tematy takie jak prawa kobiet, religia i nauka, stosunek do seksualności czy modele kobiecości i męskości są definiowane na nowo — powoli wyłania się z nich nasz współczesny świat.

Dziewiętnastowieczny Londyn Fabera raz wydaje nam się bezpiecznym przez swój dystans historycznym światem, żeby po chwili okazać się gorzką karykaturą naszej współczesności. Pięć postaci, których losy śledzi nasz spektakl, reprezentuje dylematy czasów przełomu: przemysłowiec rozdarty pomiędzy młodzieńczymi ideałami a kapitalistycznym światem; niedoszły pastor zmagający się z potrzebami ciała; głęboko wierząca działaczka społeczna, którą brak poszanowania konwenansów skazuje na wykluczenie; eteryczna i niewinna dama skazana na bycie kochanką z krwi i kości, żoną i matką; wreszcie prostytutka, która pokonuje kolejne szczeble drabiny społecznej i przekonuje się, że wyższy status wcale nie oznacza większej wolności. To właśnie pragnienie wolności, szeroko rozumianej emancypacji, wydaje się być wspólnym mianownikiem dla dążeń bohaterów Szkarłatnego płatka, którzy wypatrują nadchodzącego XX wieku z nadzieją, ale i z lękiem. Czy rzeczywiście nowoczesność przyniosła nam wolność i spełnienie? I czy faktycznie już nadeszła?

Szczegóły spektaklu

Wichrowe Wzgórza

Melodramat

Adaptacja kultowej powieści Emily Brontë dokonana przez Julię Holewińską i Kubę Kowalskiego jest próbą spojrzenia na Wichrowe Wzgórza jak na swoistą „encyklopedię miłości”. Relacja Katarzyny i Heathcliffa to utopijna wizja miłosnego związku funkcjonującego poza jakimkolwiek kontekstem kulturowym: uczucie łączące przybrane rodzeństwo wymyka się klasyfikacji, istnieje poza językiem czy konwenansem, jest gwałtowne, nie uznaje kompromisów, jest wreszcie niebezpieczne i destrukcyjne.


Spektakl przeznaczony dla pełnoletnich widzów.

Szczegóły spektaklu

Kabaret na koniec świata

Kabaret

Koniec świata się zbliża. Nieważne jak zacząłeś. Ważne jak skończysz!

Czarny humor, purnonsens, absurdalne skecze, liryczne piosenki, aktorskie improwizacje i błazenada – tego wszystkiego i kilku innych rzeczy spodziewajcie się w Kabarecie na Koniec Świata. Przełamujemy tabu, przekraczamy granice politycznej poprawności, odkrywamy nowe tematy do szyderstwa. Każda odsłona Kabaretu to nowy program i nowi bohaterowie!

"Kabaret na Koniec Świata" to kabaret literacki, w którym występują zawodowi aktorzy. Co miesiąc kabaret pokazuje nowy program skupiony wokół różnych tematów, jak na przykład celebryci, karnawał, depresja, dzieciństwo, uzależnienia, podróże, Dzień matki.

Występują: Zuzanna Grabowska, Olga Sarzyńska, Agata Wątróbska, Izabela Dąbrowska, Anna Markowicz, Waldemar Barwiński, Robert T. Majewski, Wojciech Solarz, Mateusz Rusin, Paweł Koślik, Sebastian Stankiewicz, Maciej Makowski, Michalina Sosna, Magdalena Smalara.

Kabaret występuje co miesiąc na Scenie Przodownik Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy.

Szczegóły spektaklu