Wojciech Pszoniak - zdjęcie

Wojciech Pszoniak

8,9 / 10

197 oddanych głosów

Data urodzenia:
02-05-1942 (80 lat)

W 1968 ukończył studia na PWST w Krakowie. Występował na scenach Starego Teatru w Krakowie oraz Teatru Narodowego w Warszawie i Teatru Powszechnego w Warszawie. W latach 1974-1980 był wykładowcą w warszawskiej PWST. W latach 70. występował także w kabarecie Pod Egidą. Od końca lat 70. grał w teatrach francuskich. W latach 80. wyjechał na stałe do Paryża. Od lat 90. grywa zarówno w przedstawieniach francuskich, jak i w polskich.

Wystąpił m.in. w przedstawieniach: Klątwa Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Konrada Swinarskiego (1970), Miłość i gniew Johna Osborne'a w reż. Zygmunta Hübnera (1973), Rewizor Nikołaja Gogola w reż. Jerzego Gruzy (1977), Siedem pięter Dino Buzattiego w reż. Andrzeja Barańskiego (1995), Śmieszny staruszek Tadeusza Różewicza w reż. Stanisława Różewicza (1997) oraz w wyreżyserowanym przez siebie Dożywociu Aleksandra Fredry (2001).

Na ekranie debiutował w bułgarskim serialu Proizszestwie na Cljapata ulica z 1965, debiut w kinie polskim miał miejsce w 1970 (Twarz anioła w reż. Zbigniewa Chmielewskiego). Wystąpił w kilkudziesięciu filmach polskich, francuskich i w produkcjach międzynarodowych. Zagrał m.in. tytułową rolę w Diable w reż. Andrzeja Żuławskiego (1972), rolę Mieszka I w Gnieździe w reż. Jana Rybkowskiego (1974), doktora Marglewskiego w Szpitalu przemienienia w reż. Edwarda Żebrowskiego (1978), Siedelmayera, dyrektora cyrku w Arii dla atlety w reż. Filipa Bajona (1979), Josełe w Austerii w reż. Jerzego Kawalerowicza (1982) oraz Kamińskiego w Strajku w reż. Volkera Schlöndorffa (2007).

Wystąpił także w filmach Andrzeja Wajdy: w roli Dziennikarza i Stańczyka w Weselu (1972), Moryca w Ziemi obiecanej (1974), Robespierre'a w Dantonie (1983) i tytułowej roli w Korczaku (1990).

Spektakle z udziałem tego aktora:

Skarpetki, opus 124 | #WspieramKulture

Wycieczka

Link do bezpłatnej transmisji znajdziesz na stronie internetowej Teatru Współczesnego: KLIKNIJ TUTAJ

Spektakl będzie dostępny tylko w dniu pokazu 7 czerwca (niedziela), od godz. 20.00
Pokaz dostępny tylko na terytorium Polski.

Dwaj aktorzy o różnych rodowodach scenicznych i silnych osobowościach mają już za sobą chwile sławy. Podejmują próbę powrotu na scenę. Przygotowują spektakl słowno-muzyczny według scenariusza napisanego przez jednego z nich - co z racji skrajnie różnych charakterów i doświadczeń życiowych bohaterów nie może się odbyć bez zgrzytów i zabawnych konfliktów. "Skarpetki, opus 124" - to partytura na świetne role.

Szczegóły

Belfer - monodram Wojciecha Pszoniaka

Monodram

Historia nauczyciela wykładającego literaturę w szkole dla trudnej młodzieży. Praca wykonywana do tej pory w poczuciu misji, zmienia się stopniowo w pełną nerwów grę, gdy codziennie przychodzi mu stawiać czoło uczniom mającym za nic wszelkie ideały

Szczegóły

Nasze żony

Zaskakujący, pełen zwrotów akcji komediodramat, obmyślony na trzech wirtuozów aktorstwa – Wojciecha Pszoniaka, Jerzego Radziwiłowicza i Wojciecha Malajkata. Jest to opowieść o próbie, przed jaką staje wieloletnia przyjaźń trzech mężczyzn. Na rozważaniach o trudnych wyborach między moralnością a lojalnością się nie skończy.

Szczegóły

Scena mistrzów: Wojciech Pszoniak - monodram "Belfer"

Sztuka Belfer autorstwa belgijskiego dramaturga Jeana Pierre’a Dopagne’a to historia nauczyciela wykładającego literaturę w szkole dla tzw. trudnej młodzieży. Praca wykonywana do tej pory w poczuciu misji, zmienia się stopniowo w pełną nerwów grę, gdy codziennie przychodzi mu stawiać czoło uczniom mającym za nic wszelkie ideały. Jego poetycka natura musi zmierzyć się z zachowaniem młodzieży ogołoconej z jakiegokolwiek autorytetu… Wyreżyserowana przez Michała Kwiecińskiego sztuka pokazywana już była w kilkudziesięciu krajach na świecie, prowokuje do dyskusji i stawia wiele pytań dotyczących relacji nauczyciel-uczeń.Premierowe przedstawienie odbyło się w jesienią 2004 roku. W rolę tytułowego belfra wcielił się jeden z najwybitniejszych polskich aktorów – Wojciech Pszoniak.
„Fundamentalnie człowiek uczy się w dwóch miejscach: w domu i szkole. Mój monodram mówi o tym, jak kształtują się relacje między mentorem a uczniem oraz o degradacji naszej kultury i cywilizacji europejskiej” – mówił Pszoniak w wywiadzie dla Polskiego Radia.

Szczegóły

Nasze żony

Komedia

Zaskakujący, pełen zwrotów akcji komediodramat, obmyślony na trzech wirtuozów aktorstwa – Wojciecha Pszoniaka, Jerzego Radziwiłowicza i Wojciecha Malajkata. Jest to opowieść o próbie, przed jaką staje wieloletnia przyjaźń trzech mężczyzn. Na rozważaniach o trudnych wyborach między moralnością a lojalnością się nie skończy.

„Nasze żony” to sztuka, w której aktor jest na pierwszym planie, jest podmiotem, a nie – jak to się dziś często zdarza – przedmiotem. Lubię taki teatr. Taki teatr jest mi bliski. Interesują mnie ludzkie losy, zmaganie się człowieka z życiem. Nie chcę, by coś przeszkadzało mi w zbliżeniu się do człowieka, w jego zrozumieniu.

Wybrałem tę sztukę również dlatego, żeby spotkać się na scenie z moimi wspaniałymi Kolegami – Wojtkiem Malajkatem i Jurkiem Radziwiłowiczem.
-Wojciech Pszoniak-

Szczegóły

Hrabal na Elektoralnej / 49 lat później

Wieczór literacko-artystyczny pt. "Hrabal na Elektoralnej/ 49 lat później" z udziałem Wojciecha Pszoniaka i gości, poświęcony Bohumilowi Hrabalowi, zorganizowany w 49. rocznicę jedynego spotkania autorskiego pisarza w Polsce. Wojciech Pszoniak przeczyta wybrane fragmenty prozy wybitnego czeskiego twórcy. Występ aktora poprzedzi rozmowa ze znawcami literatury czeskiej i uczestnikami spotkania z 1968 roku, którą poprowadzi tłumacz i autor książek o Hrabalu, Aleksander Kaczorowski. Osoby zainteresowane zapraszamy o godz. 20.30 na pokaz nagrodzonego Oscarem filmu "Pociąg" pod specjalnym nadzorem" w reż. Jiří Menzla.

7 marca 1968 roku doszło do jedynego w Polsce spotkania autorskiego Bohumila Hrabala. Wydarzenie odbyło się w budynku przy ul. Elektoralnej 12 w Warszawie, tym samym, w którym dzisiaj mieści się Mazowiecki Instytut Kultury. Po spotkaniu wyświetlono film "Pociągi pod specjalnym nadzorem" nakręcony na podstawie opowiadania Bohumila Hrabala. Miesiąc później obraz ten zdobył nagrodę Oscara.

Klimat tamtego spotkania oraz niespokojnych, a zarazem pełnych nadziei dni marca 1968 roku, przypomnimy podczas rozmowy z jego uczestnikami – prof. Joanną Goszczyńską i redaktorem Andrzejem Gordziejewskim, którą poprowadzi „niezłomny piewca hrabalowszczyzny” i znany autor książek biograficznych o Hrabalu – Aleksander Kaczorowski.

Po rozmowie zapraszamy na występ Wojciecha Pszoniaka, który przeczyta wybrane przez siebie fragmenty prozy Hrabala. Trudno chyba byłoby znaleźć innego aktora potrafiącego lepiej niż Wojciech Pszoniak oddać niepowtarzalny, słodko-gorzki styl spadkobiercy Jaroslava Haška – apologety życia, który mowę potoczną wzniósł na wyżyny uniwersalnej opowieści o człowieku i świecie.

W programie Wieczoru znajdą się jeszcze wernisaż fotografii Ladislava Michálka pt. "Magiczny świat Bohumila Hrabala" i pokaz słynnego filmu "Pociągi" pod specjalnym nadzorem, uważanego za jedno z arcydzieł kina światowego. Wśród zdjęć zobaczymy portrety autora, zrobione w różnych praskich zakamarkach, ale też obrazy ówczesnych osobistości kultury nieoficjalnej, w przestrzeniach Kerska, gospody, lasu czy pociągu. Wystawę otworzy jej kurator z Czech – Přemysl Řepa ze Stowarzyszenia Pro Photo.

PROGRAM WIECZORU

18:00
49 lat później: 7 marca 1968 – 7 marca 2017
Uroczyste otwarcie wieczoru przez Dyrektora Mazowieckiego Instytutu Kultury - Beatę Polaczyńską.
Spotkanie z prof. Joanną Goszczyńską i Andrzejem Gordziejewskim - rozmowę poprowadzi Aleksander Kaczorowski.

19:00
Pszoniak czyta Hrabala: przybliżenie fragmentów prozy czeskiego twórcy w wyborze i interpretacji Wojciecha Pszoniaka.

20:00
Magiczny świat Bohumila Hrabala: otwarcie wystawy fotograficznej Ladislava Michálka przez Přemyslava Řepę ze Stowarzyszenia Pro Photo. Wystawa czynna do 15 marca 2017 roku.

20:30
"Pociągi pod specjalnym nadzorem": pokaz nagrodzonego Oscarem filmu w reż. Jiří Menzla z 1966 roku, 92 min.

Wieczór poprowadzi Aleksander Kaczorowski - eseista, autor m.in. biografii Bohumila Hrabala Hrabal. Słodka apokalipsa (2016) oraz Václava Havla Havel. Zemsta bezsilnych (2014), tomu rozmów Europa z płaskostopiem (2006) oraz zbiorów esejów Praski elementarz (2001, 2012) i Ballada o kapciach (2012). Znawca i tłumacz literatury czeskiej, m.in. prozy Bohumila Hrabala, Egona Bondy’ego i Josefa Škvoreckiego. W przeszłości współzałożyciel jednego z czołowych art-zinów schyłkowego okresu PRL-u („Czyżby Agonia Uczuć?”), szef działu publicystyki „Gazety Wyborczej”, zastępca redaktora naczelnego tygodników „Newsweek Polska” i „Forum”, obecnie redaktor naczelny wydawanego w Pradze kwartalnika „Aspen Review Central Europe”. W 2015 roku otrzymał tytuł Ambasadora Nowej Europy oraz był nominowany do Nagrody Newsweeka im. Teresy Torańskiej. W 2016 roku został laureatem nagrody Václava Buriana za wkład w dziedzinie kultury do dialogu środkowoeuropejskiego.

Szczegóły

Belfer

Monodram

W ten sposób wrażliwy, rozkochany w literaturze człowiek o duszy poety, mąż śpiewaczki występującej w chórze operowym, z dnia na dzień staje oko w oko ze współczesną młodzieżą, mającą w pogardzie nie tylko naukę, ale i wszelkie autorytety. Mający poczucie misji nauczyciel nie poddaje się, traktuje swoją pracę jako rodzaj gry, choć bardziej pasowałoby określenie „szkoła przetrwania”.

Musi znosić nie tylko brak zainteresowania swoich uczniów, co wydaje się niejako naturalne, ale i świadome prowokacje młodzieży. W chwili, gdy udało mu się doprowadzić do pewnej równowagi między klasą i wykładowcą, dochodzi do katastrofy. Były profesor literatury pasjonujący się teatrem został skazany na wieczną spowiedź: musi publicznie opowiadać swoją historię. Oto oś fabularna monodramu „Belfer” – dramatu zarazem wzruszającego i okrutnego, śmiesznego i przerażającego.

Krytycy i publiczność byli zachwyceni tonem sztuki. Podkreślali, że „Belfer” nie opowiada wyłącznie o trudnym życiu nauczycieli. Uznali, że ten monodram, opisując mikrokosmos szkoły daje pod rozwagę, o ile nie kwestionuje, wartości naszego społeczeństwa. A także współczesnego teatru. W recenzjach z „Belfra” pisano, że sztuka jest jak gdyby lustrem odbijającym nas wszystkich. Piękny dramat pełen czułości i humoru, choć czasem wywołujący zgrzytanie zębów.

Szczegóły