Władysław Kowalski - zdjęcie

Władysław Kowalski

8,5 / 10

60 oddanych głosów

Wiek: 84 lat

Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie w 1959 roku. Aktor Teatru Wybrzeże w Gdańsku oraz Teatru Ateneum i Teatru Powszechnego. Stworzył role teatralne w spektaklach m. in. Konrada Swinarskiego, Zygmunta Hübnera, Janusza Warmińskiego, Jana Świderskiego, Jerzego Kreczmara, Jacka Woszczerowicza, Józefa Szajny, Wandy Laskowskiej, Andrzeja Wajdy, Krystyny Meissner, Piotra Cieplaka, Agnieszki Glińskiej, Rudolfa Zioło, Piotra Cieślaka.

W Teatrze Powszechnym wyreżyserował w 1978 trzy jednoaktówki Sławomira Mrożka ("Karol", "Na pełnym morzu", "Strip-tease"); w 1988 – sztukę "Utarczki Catherine Hades"; w 1997 – "Ciałopalenie Marka Bukowskiego"; w 1999 – "Czwartą siostrę Janusza Głowackiego" oraz, wspólnie z Agnieszką Glińską "Kalekę z Inishmaan Martina McDonagha"; w 2000 – "Po deszczu Sergi Belbela"; w 2002 – "Lato Romaina Weingartena".

Wystąpił w filmach m. in. Janusza Morgensterna ("Kolumbowie", 1970; "Trzeba zabić tę miłość", 1972; "Mniejsze niebo", 1980), Krzysztofa Kieślowskiego ("Dekalog VII", 1988; "Podwójne życie Weroniki", 1991), Wojciecha Marczewskiego ("Dreszcze", 1981; "Ucieczka z kina Wolność", 1990), Andrzeja Wajdy ("Samson", 1961; "Pan Tadeusz", 1999; "Katyń", 2007), Wojciecha Jerzego Hasa ("Rozstanie", 1961; "Złoto", 1961).

W Teatrze Telewizji współpracował m.in. z Ludwikiem René, Zygmuntem Hübnerem, Janem Świderskim, Aleksandrem Bardinim, Adamem Hanuszkiewiczem, Olgą Lipińską, Feliksem Falkiem, Maciejem Prusem, Janem Englertem.

Jest laureatem licznych nagród, m.in. za rolę Saint-Just’a w przedstawieniu "Sprawa Dantona" w reż. Andrzeja Wajdy na I Opolskich Konfrontacjach Teatralnych (1975) oraz na XV Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. W Opolu otrzymał również nagrodę w 1979 roku za rolę Rejenta w "Zemście" w reż. Zygmunta Hübnera. Za rolę Podkolesina w "Ożenku" w reż. Andrzej Domalika otrzymał nagrody na XXXV Kaliskich Spotkaniach Teatralnych (1995) oraz na III Festiwalu Sztuk Przyjemnych w Łodzi (1997). Za rolę Johnypateenmike'a w przedstawieniu "Kaleka" z Inishmaan otrzymał nagrodę na XXXIX Kaliskich Spotkaniach Teatralnych; spektakl został również uhonorowany na VI Festiwalu Sztuk Przyjemnych w Łodzi (2000). W 1974 roku został uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi. W 1979 roku otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. W 1980 roku otrzymał odznaczenie Zasłużonego Działacza Kultury.

W zespole Teatru Dramatycznego jest od 2005 roku. Tu zagrał w spektaklach: "Szósty stopień oddalenia" (Flan), reż. Piotr Cieślak, 1994, "Auslöschung/Wymazywanie" (Kardynał Spadolini), reż. Krystian Lupa, 2001, "Niedokończony utwór na aktora" (Piotr Sorin), reż. Krystian Lupa, 2004, "Sztuka hiszpańska" (Fernand), reż. Krystian Lupa, 2004, "Opowieści o zwyczajnym szaleństwie" (Ojciec), reż. Agnieszka Glińska, 2005, "Kobieta z morza" (Hartwig Wangel), reż. Robert Wilson, 2005, "Na szczytach panuje cisza" (Moritz Meister), reż. Krystian Lupa, 2006, "Alina na zachód" (Nikodem), reż. Paweł Miśkiewicz, 2007, "Alicja" (Zając), reż. Paweł Miśkiewicz, 2008, "Borys Godunow" (Pimen), reż. Andriej Moguczij, 2008, "Persona. Marilyn" (Greenson), reż. Krystian Lupa, 2009, "Klub Polski (Ksiądz/Hieronim Kajsiewicz)", reż. Paweł Miśkiewicz, 2010, "Krety i rajskie ptaki", reż. Maciej Podstawny, 2011.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Król Edyp

Tragedia

Najdoskonalszy kryminał wszech czasów, jedno z najstarszych arcydzieł literatury dramatycznej, wzór tragedii doskonałej, pierwszy evergreen w historii dramatu. Do dziś krytycy są zgodni – napisany ok. 427 r. p.n.e. przez Sofoklesa dramat nie ma sobie równych. Oto tytułowy bohater rodzi się pod znakiem okrutnej klątwy: zabije własnego ojca, poślubi matkę i spłodzi z nią potomstwo. Aby uniknąć wyroku, rodzice porzucają małego okaleczonego Edypa w górach. Chłopiec jednak nie umiera tylko trafia na dwór króla Koryntu.

„Król Edyp” wraca na afisz Teatru Dramatycznego. Wcześniej dramat reżyserowali tu Ludwik René i Gustaw Holoubek. „To sztuka o okrucieństwie przypadku, przed którym nie mogą zabezpieczyć ani najlepsze dary natury i umysłu, ani najostrożniejsze przewidywania” – pisał o greckiej tragedii krytyk Jan Kott.

Szczegóły

Persona. Marilyn

Dramat

Andy Warhol mówił o swoich filmach, że ich tematem i bohaterem jest osobowość – nie historia czy losy indywidualnego człowieka, lecz właśnie osobowość człowieka z całą jej niewyrażalnością – więc kiedy ma się człowieka jako obiekt – lepiej na niego patrzeć, niż o nim opowiadać. Nie historie, lecz sytuacje, w których osobowość staje się widzialna i może również być punktem przecięcia z osobowością aktora, który wchodzi z nią w osobistą, wręcz intymną przygodę, w fantastyczny i ryzykowny eksperyment wymiany.

Osobowość to nie tylko charakter osoby, to również jej ekstremalne marzenie, jej niespełniona, lecz potencjalna wersja, osobowość wreszcie to również autosugestia i autooszustwo, a również mit, jaki wybucha czasem wśród innych. Wszystkie trzy, tak różne od siebie, indywidua łączy pragnienie przekroczenia granic – choćby nawet trudno je było ze sobą porównać – to wizja transgresji jest jedna – odwiecznie ludzka. (Krystian Lupa)

Fragment książki Michela Schneidera "Marilyn, ostatnie seanse":

Santa Monica, Franklin Street, sierpień 1960
Podczas popołudniowego seansu Greenson zwrócił swej pacjentce uwagę, że nie mówi zbyt wiele o życiu seksualnym.
- Wie pan, panie doktorze, moje życie seksualne, czy po prostu moje życie, widzę jak źle zmontowane sekwencje filmowe. Mężczyzna w nie wkracza, działa, bierze mnie, potem traci. W kolejnej scenie ten sam mężczyzna – a czasem już inny – wchodzi po raz drugi, ale już bez tego uśmiechu, zmieniły się gesty, oświetlenie. Szklanka, którą ma w ręku, była przed chwilą pusta, a teraz jest do połowy pełna. Nasze spojrzenia znów się spotykają, lecz są całkiem inne. Minął czas, a my nie możemy się rozstać z dawnym wizerunkiem. Spotykając się po raz drugi, wierzymy oboje, że to nasza premiera.

Szczegóły

Wizyta starszej pani

Dramat

Najbogatsza kobieta świata, lamparcica po siedmiu małżeństwach przyjeżdża do swojego rodzinnego miasteczka, w którym już nawet nie zatrzymują się pociągi, a bezrobocie bije rekordy. Wszyscy spodziewają się deszczu pieniędzy. Klara Zachanasian napędzana jest jednak paliwem zemsty za wygnanie, upokorzenie i śmierć dziecka. Może spełnić oczekiwania mieszkańców jedynie za cenę morderstwa. Czy miejscowi są ją w stanie zapłacić?

To opowieść rozpięta między horrorem, komedią a sensacyjnym reportażem. Klara jak antyczna Medea i Czarna Mamba z filmu Tarantino, całe życie podporządkowała wyrównaniu rachunków. Dürrenmatt korzystając z klasycznego motywu pokazuje mechanizm działania pokusy i pyta, jak daleko można posunąć się dla pieniędzy.

Szczegóły