Wiesław Komasa - zdjęcie

Wiesław Komasa

8,9 / 10

64 oddanych głosów

Data urodzenia:
15-01-1949 (70 lat)

Absolwent PWST w Krakowie (1971). Od 1988 pedagog warszawskiej PWST. W teatrze zadebiutował 9 października 1971 roku jako Albin w komedii Aleksandra Fredry Śluby panieńskie. W latach 1971-1973 grał w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu. Następnie występował w Poznaniu, w latach 1973-1988 w Teatrze Nowym, a 1988-1991 — w Zespole Janusza Wiśniewskiego. W latach 2003-2004 był aktorem warszawskiego Teatru Polskiego. Występował też gościnnie na wielu scenach całej Polski. Na dużym ekranie zadebiutował w roku 1975 w filmie historycznym Kazimierz Wielki w roli księdza Dobiegniewa. Wystąpił m.in. także w Thais, Odjeździe i Nocnych ptakach. Zagrał też niewielką rolę w filmie Stevena Spielberga Lista Schindlera.

Szerszej publiczności dał się poznać sporą rolą w serialu telewizyjnym Egzamin z życia. Wcielił się w nim w rolę Tomasza Oleszuka, człowieka stopniowo zapadającego na chorobę psychiczną

Jako reżyser współpracował z wieloma teatrami w Polsce i za granicą.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Na czworakach

Tragikomedia

Polska klasyka. Tekst należący do naszego kanonu teatralnego, kiedyś grany wciąż i wszędzie, dziś zyskał nowe treści i aktualność. Różewicz najwspanialszy. Jerzy Stuhr ten utwór uczynił lata temu tematem swojej pracy magisterskiej. Dziś reżyseruje i interpretuje główną postać. Inteligent w swym poniżeniu i chwale. W obsadzie także między innymi Dorota Stalińska, Wiesław Komasa.
Jak mówi Jerzy Stuhr, reżyser: „Idea sztuki Różewicza zbiega się z moją sytuacją życiową, a zawsze taka zbieżność jest pociągająca twórczo, zwłaszcza jeśli stawia tę realną moją sytuację w świetle autoironii. Wielki Różewicz daje mi swą sztuką zakpić z siebie samego”.

Szczegóły

Dziady

Dramat

"WIĘZIEŃ"
Nocy cicha, gdy wschodzisz, kto ciebie zapyta,
Skąd przychodzisz; gdy gwiazdy przed sobą rozsiejesz,
Kto z tych gwiazd tajnie przyszłej drogi twej wyczyta!
«Zaszło słońce», wołają astronomy z wieży,
Ale dlaczego zaszło, nikt nie odpowiada;
Ciemności kryją ziemię i lud we śnie leży,
Lecz dlaczego śpią ludzie, żaden z nich nie bada.

„Dziady” Adama Mickiewicza – najwyższe osiągnięcie polskiej literatury, arcydzieło, które ukształtowało patriotyzm pokoleń Polaków, wielokrotnie inscenizowane: od prapremiery Stanisława Wyspiańskiego, przez najsłynniejsze spektakle: Leona Schillera, Aleksandra Bardiniego, Kazimierza Dejmka i Konrada Swinarskiego z legendarną rolą Jerzego Treli – po 55 latach wracają na afisz Teatru Polskiego w Warszawie.

Janusz Wiśniewski, laureat najważniejszych światowych nagród teatralnych i operowych, autor legendarnych autorskich spektakli: „Koniec Europy”, „Panopticum á la Madame Tussaud”, „Olśnienie”, „Dybuk”, „Faust” i „Arka Noego. Nowy Koniec Europy”, pracuje z Zespołem Teatru Polskiego – po swoim „Quo vadis…” (premiera w 2013 r.) – nad „Dziadami”.

„Dzieje Boga w obrębie duszy ludzkiej”, „mit integracyjny”, „wpisanie sprawy polskiej w uniwersalny układ sił dobra i zła”, „sfinksowa zagadka liczby czterdzieści i cztery – << prawdziwa jak rachunek i dziwna jak mara >>” – te nieśmiertelne motywy tekstu Mickiewicza, o największej w historii polskiej kultury mocy ocalającej, już wkrótce w Teatrze Polskim.

Scenariusz przedstawienia powstał w oparciu o II, IV i III część "Dziadów" Adama Mickiewicza.

Szczegóły

Quo vadis słowami Sienkiewicza, Eliota, Audena i innych

Tragedia

Pytanie „quo vadis?” – Sienkiewicz zadaje je komu? Światu? Byłoby to dziś pytanie powszechne. Pytanie „dokąd zmierzasz, świecie?” zawiera w sobie niepokój, lęk, strach. Lista dzisiejszych przerażeń jest długa; Europa zrezygnowała ze swojej tożsamości odrzucając Dekalog i nic już nie jest tym samym – życie i miłość nie są już najważniejsze, bliźni jest kategorią czysto praktyczną, wiara jest abnegacją nieoświeconych. Tylko, że Sienkiewicz nie kieruje tego pytania do świata. Zło świata, wybuchające co rusz wściekłe ataki demonów, są stałą w tym świecie.

Sienkiewicz wiedział, że Rzym będzie wieczną metaforą tego zła. Święty Piotr, który uciekał z Rzymu, pytanie to zadał Chrystusowi. Chrystus zmierza jeszcze raz do piekła; do miejsca bez Boga. To jest najbardziej interesujące u Sienkiewicza.

Choć w naszym Rzymie będą płonęły krzyże, Apokalipsa według Sienkiewicza jest wizją nadziei; zawsze tam gdzie rośnie niebezpieczeństwo, rośnie także ratunek.

Szczegóły

Na czworakach

Komedia

"Na czworakach" to sztuka przewrotna. Autobiograficzna, w której Różewicz patrzy z ironią na swoje życie i składane mu hołdy.

Jej prapremiera odbyła się w czasach PRL-u w roku 1972 w warszawskim Teatrze Dramatycznym w reżyserii Jerzego Jarockiego z udziałem Zbigniewa Zapasiewicza w roli Laurentego i Ryszardy Hanin jako Pelagii. Dziś po latach i w innej rzeczywistości brzmi ona nadal aktualnie. Piętnuje bufonadę, obłudę, wazeliniarstwo, rozdawnictwo orderów, wątpliwe zachowanie kleru i nieustanne pełzanie na czworakach.

Przedstawienie Jerzego Stuhra ogląda się z zainteresowaniem. Znakomite reżysersko i aktorsko. Prym wiodą w nim Jerzy Stuhr jako Laurenty, Wiesław Komasa jako kolega Sitko, zbierający gromkie brawa, zwłaszcza za wielki monolog w drugiej części i Dorota Stalińska jako kapitalna Pelagia. Obok nich spisują się doskonale Michał Breitenwald jako doktor Racapan i Andrzej Glazer w roli Ojca Kontestatora. Na pochwały zasługują także pozostali wykonawcy - młodziutka Anna Karczmarczyk w roli Dziewczyny, Maciej Kmiecik w roli Pudla, Wojciech Chorąży jako Urzędnik i Strażnik Pierwszy oraz Maciej Kosmala jako Urzędnik i Strażnik Drugi.

Szczegóły

"Mimo wszystko"

Dramat psychologiczny

"Mimo wszystko" - to była dewiza życiowa francuskiej aktorki, Sary Bernhardt, legendy teatru z przełomu XIX i XX wieku, gwiazdy o randze światowej, zwanej przez wielbicieli "boską". Kanadyjski dramaturg przedstawił wielką aktorkę u schyłku życia; z pomocą zaufanego sekretarza spisuje ona, uzupełnia i koryguje wspomnienia, przeprowadzając swego rodzaju rachunek sumienia. A ponieważ osobowość miała niezwykłą, a życie burzliwe i nadzwyczaj barwne...

Szczegóły

Scena Mistrzów: Kot

Dramat

Kot to spektakl o miłości rodzącej się między dwojgiem boleśnie doświadczonych przez życie bohaterów. O miłości, której usilnie się pragnie, aby unicestwić demony przeszłości. O instynkto stywnej, rozpaczliwej wręcz potrzebie intymnej bliskości partnera.

To opowieść o miłości trudnej, która niespodziewanie zamienia się w inny groźny żywioł namiętności – nienawiść. Wnikliwa analiza tego, co w naszej naturze jest elementem destrukcji, elementem, który uniemożliwia budowanie dojrzałej relacji. To przenikliwa, bolesna i pouczająca historia, inspirowana twórczością specjalisty od kryminalnych zagadek Georges’a Simenona. Przedstawienie tajemnicze, dwuznaczne, nasycone niedopowiedzeniami, do końca trzymające w napięciu…

Spektakl jest pierwszą produkcją Teatru Groteska z cyklu Scena Mistrzów. W rolach głównych zobaczymy duet aktorski: Annę Sokołowską i Wiesława Komasę, partnerować im będą aktorki Teatru Groteska Monika Filipowicz i Olga Przeklasa.

Szczegóły