Weronika Krówka - zdjęcie

Weronika Krówka

8,8 / 10

225 oddanych głosów

Spektakle z udziałem tego aktora:

Cantata Negra

Dramat

Muzyczny spektakl na jednego aktora i pianistkę (Łukasz Szczepanowski, aktor Narodowego Starego Teatru w Krakowie i Weronika Krówka, wybitna pianistka i performerka) utrzymany w duchu pełnego groteski i kontrastowej ekspresji niemieckiego przedwojennego kabaretu.
Przedstawienie w kilku autorskich piosenkach, monologach i figurach gimnastycznych opowie historię ‘innego’ - odszczepieńca, niedopasowanego, niezrozumianego, który nie potrafił się dostosować do świata czy systemu, który odbiera jako opresyjny. Kogoś na skraju, kogoś kto jest tykającą bombą, tuż za naszym, pozornie, bezpiecznym progiem. Człowieka w poczuciu zdrady skazanego na samotność i odrzucenie, które w zderzeniu z wykluczającym społeczeństwem i w niesprzyjających warunkach rodzą rewolucje, terror, bestię.

Cantata Negra oprócz inspiracji światem mrocznego i groteskowego muzycznego weimarskiego kabaretu, czerpie z fascynacji niemieckim ekspresjonizmem, zwłaszcza nurtu społecznego (kammerspielfilm) – filmami Langa i Murnaua, teatrem Wedekinda i Brechta, malarstwem Kokoschki, Dix'a czy Grosza.

Pierwszy spektakl wskrzeszonej po blisko dwudziestu latach legendarnej sceny Teatru 38 w Rynku Głównym 8 w Krakowie, z sukcesem grany przy pełnych widowniach od lipca 2021.

Szczegóły

Życie jest snem

Dramat

ŻYCIE JEST SNEM jest niewątpliwie najważniejszym tekstem hiszpańskiego dramatopisarza Pedro Calderóna de la Barki. Filozoficzny dramat rozgrywa się w dalekim, zamorskim królestwie - w Polsce, choć sam autor nigdy w na naszych ziemiach nie przebywał. Calderón tworzy świat oparty o iluzje i zwątpienie w rzeczywistość, jednocześnie budując uniwersalny dramat walki o władzę.

ŻYCIE JEST SNEM jest bardzo pojemne. Można je odczytać jako dramat religijny albo wręcz przeciwnie - dramat wyzwolenia z wiary, jako baśń albo lepiej political fiction. Można interpretować je jako poetycką refleksję o świecie (co wskazuje już sam tytuł) albo zagłębić się w polityczny temat, którym autor opowiada o przemianie pokoleń u sterów władzy. Jest to też wreszcie tekst o więzieniu i byciu pozbawionym wolności - i wszystkim, co jesteśmy w stanie zrobić by ją odzyskać. W tradycji wystawienniczej hiszpański arcydramat przybierał już wiele postaci - prawdopodobnie najbardziej zapamiętaną jest realizacja Jerzego Jarockiego, z którą dialog nawiązują artyści.

Paweł Świątek - reżyser - proponuje świeże odczytanie klasyka. Sięgając po nowe tłumaczenie tekstu autorstwa Tomasza Jękota, skupia się na potrzebie wolności, ale też rozczarowaniu polityką.

Znajdujemy się na dworze zmarłego króla Polski Basilia Wielkiego. Do Polski na odczytanie królewskiego testamentu przybywa książę Moskwy Astolf (w tej roli Adam Szczyszczaj), licząc, że to właśnie jemu i Polskiej księżniczce Estrelli (Weronika Krówka) w testamencie Basilio zapisał władzę nad krajem. Do Polski przybywa również Rosaura (Monika Janik), była kochanka Astolfa, która szuka na nim zemsty. Testament Basilia wyjawia jednak, że miał on potomka - Segismudna (Andrzej Kłak). Przy narodzinach jedynego syna króla Polski, niebo "dwoiło się i troiło" dając straszną przepowiednię - Segismundo będzie najgorszym tyranem, jakiego widział świat. Aby uniknąć strasznego losu, Basilio postanowił uwięzić swojego syna w wieży na całe życie. O jego istnieniu nie wiedział nikt poza Klotaldem (Rafał Kosowski) - wiernym sługą króla. Segismundo, zgodnie z testamentem swojego ojca, zostaje nowym władcą Polski - choć tylko na próbę - zapisane w gwiazdach okrutne losy okazują się prawdą i Segismundo na resztę życia wraca do więzienia. Tam gdzie kończy się dworska intryga, zaczyna się rewolucja - lud, który poznał prawdę o prawowitym następcy tronu, inspirowany słowami błazna Klaryna (Łukasz Wójcik) wyzwala Segismunda i rozpętuje wojnę domową.

Szczegóły

Teoria smutnego chłopca, reż. Cezary Tomaszewski

Performance

Młody mężczyzna, bohater (lub antybohater) porzuca swój dom w środku nocy, zostawiając ukochanej list pożegnalny. Gdy wyjeżdża z miasta, wrony obsypują go śniegiem zrzucanym z dachów. Rozpoczyna on swoja bolesną wędrówkę, w nieustannej torturze wspomnień minionego szczęścia. Niekonwencjonalna historia miłosna, nieidealne pary, duża ilość śniegu, piosenki, tańce i psy.

Szczegóły

Kram z piosenkami

Dramat

„Aż dziw, jak nie umiemy bawić się teatrem i jak mało mamy dlań miłości. Z większości postulatów, krytyk i kategorycznych żądań wyłania się ideał S c e n y pięknej nieraz i ambitnej, lecz nieodmiennie ponurej. Bo choć właśnie spośród uczniów Schillera wywodzi się większość naszych wybitnych realizatorów, prawie żaden z nich nie podziela miłości mistrza do owych pełnych uroku wodewilów, piosenek i tańców, które kojarzą się dziś niesłusznie z pojęciem lżejszej muzy, a które są przecież kwintesencją teatru” (Marta Fik).

Być może teatr wziął się z dytyrambu na cześć Dionizosa, lecz nasza kultura codzienna żyje piosenką i nie chodzi tylko o talent-show i Internet, ani nawet o radio. Leon Schiller zbierał codzienne piosenki podśpiewywane przez mieszczan, artystów i żołnierzy w pierwszej połowie XX wieku. W końcu wprowadził tę amatorską i popową twórczość na Scenę Narodową jako „Kram z piosenkami”. Zbiór ten wystawia się jednak rzadko i szczerze mówiąc, nikt tych piosenek nie pamięta. Wypadły z obiegu. Została za to po nich książka. Jak dostać się na scenę przy pomocy dawnych szlagierów? Czy można uczestniczyć, śpiewając swoją ulubioną piosenkę? Twórcy do współtworzenia spektaklu zaprosili mieszkańców Pragi.

Szczegóły

Cezary idzie na wojnę, reż. Cezary Tomaszewski

Performance

Spektakl legenda! Powstał w ramach cyklu “Przed wojną / wojna / po wojnie”, realizowanym przez Komunę Warszawa w latach 2016-2018. Teraz, ta najbardziej queerowa wersja “Pieśni domowych” Stanisława Moniuszki brzmieć będzie jeszcze mocniej ze swoim pacyfistycznym przesłaniem ośmieszającym patriarchalno-rycerskie wzorce patriotyzmu.

Spektakl objechał cały świat, wszędzie wzbudzając entuzjastyczne przyjęcia – nagradzany owacjami na stojąco w Nowym Jorku, Monachium i Santiago de Chile. Radosne i energetyczne przedstawienie Cezarego Tomaszewskiego pomaga na chwilę zapomnieć o wszelakich smutkach i patrzeć z nadzieją w przyszłość.



Biografia reżysera rozpisana na czterech aktorów i pianistkę staje się pretekstem do przedefiniowania pojęć zastanych i wytworzenia własnego queerowego systemu fantazmatycznego. Spektakl, w którym legendarna choreografia Niżyńskiego do „Popołudnia fauna” Debussy’ego spotyka się z pieśnią Moniuszki w męskiej przebieralni, ćwiczenia aerobowe z wojenną symfonią Szostakowicza, a wspomnienie decyzji komisji poborowej sprzed lat staje się impulsem do uruchomienia campowej rewii. Przedstawienie zaliczane do najważniejszych teatralnych wydarzeń ostatnich lat, nagrodzone na festiwalu Boska Komedia przez międzynarodowe jury w kategorii Zespół.

W spektaklu występują:
Michał Dembiński jako Cezary Tomaszewski,
Oskar Malinowski jako Cezary Tomaszewski,
Bartosz Ostrowski jako Cezary Tomaszewski,
Łukasz Stawarczyk jako Cezary Tomaszewski,
Weronika Krówka jako Cezary Tomaszewski

Reżyseria: Cezary Tomaszewski

Współtwórcy: Bracia (Agnieszka Klepacka, Maciej Chorąży), Antoni Grałek, Justyna Wąsik, Klaudia Hartung-Wójciak

Produkcja: Komuna Warszawa

Czas trwania: 50 minut


----------------------------------
Projekt współfinansowany ze środków m.st. Warszawy w ramach zadania Scena Prezentacji KW.

Szczegóły