Vera Popova - zdjęcie

Vera Popova

7,3 / 10

3 oddane głosy

Vera Popova - tancerka, performerka. Tańcem zajmuje się od dziecka. Wielokrotna finalistka i medalistka turnejów tańca towarzyskiego z cyklu Gran Prix Ukrainy (w stylach standardowym i latynoamerykańskim).

Tancerka i performerka w spektaklach:

"Turyści", reż. Dawid Żakowski, Sztuka Nowa, Warszawa 2017,

"Krym", reż. V. Popova, G. Trajkowska, Sztuka Nowa, Warszawa 2017,

"Sideways Rain",Guilherme Botelho, Warszawa, Kielce, Paryż 2016,

“Skarbek”, reż. Antje Majewski w ramach projektu Rzeczy Robią Rzeczy, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa 2016,

"Badania solarystyczne 2.0", reż. Dawid Żakowski, Warszawa 2016.

Pracowała m.in z Natalią Iwaniec, Rebbeccą Lazier.

W zespole Sztuki Nowej od sierpnia 2016.

Pasjonatka animalistycznej fizykalności i organicznych form ruchu. Z ciekawostek: magister ekonomii międzynarodowej.

Spektakle z udziałem tego aktora:

KRYM

Dramat

Ten spektakl nie jest o Krymie. Ten spektakl nie jest o tym, co obecnie kojarzy się z tym miejscem. Ten spektakl nie jest o wojnie. Ten spektakl nie jest o polityce. Ten spektakl nie jest o dwóch (albo wielu) skonfliktowanych narodach. Ten spektakl nie jest o Ukrainie, o Rosji ani o Tatarach Krymskich. W tym spektaklu nie ma Putina. Ten spektakl nie zostanie anektowany. W tym spektaklu słowo Krym nie będzie używane. Ten spektakl nie jest manifestem. Ten spektakl nie jest deklaracją.

Sztuka polityczna zazwyczaj ma tendencję do zaniedbywania piękna. Jego wartość zostaje niedoszacowana, bo postrzegana jest jako zbędny luksus w świecie potrzebującym poważnego komentarza politycznego. Czy można mówić o różach, kiedy za oknem wybuchają bomby?

Ten spektakl organizuje pustka i dynamika tęsknoty, która się z nią wiążę. Czy można wypracować system mówienia o tym, za czym tęsknimy? Czy można komuś opowiedzieć o uczuciu, które jest w nas, gdy patrzymy na morze? Czy można opowiedzieć o tym uczuciu osobie, która siedzi obok ciebie? Czy w drugim człowieku można wyzwolić te same uczucia, które sami nosimy? I czy próba tworzenia takich “kopii” ma w ogóle jakikolwiek sens? Jak wypowiedzieć niewypowiedziane? Czy jednostkowe doświadczenie piękna może promieniować na życie innych osób?

Szczegóły

Pompa funebris

Dramat

"Pompa funebris" to politycznie (nie)zaangażowany ceremoniał pogrzebowy, w którym osobiste mitologie są radykalnie przetwarzane w odosobnionych mikroceremoniach żałobnych.

Twórcy krytycznie przetwarzają sarmacko-populistyczną instytucję staropolskich obrzędów pogrzebowych pompae funebre, z przełomu XVII i XVIII w. i konfrontują ją z kontekstem komunikacyjnej próżni i kryzysu politycznego. Konstruują świat pozbawiony cieni - przeszłości, pamięci i postpamięci.

Monochromatyczna, prześwietlona przestrzeń staje się miejscem, w którym pasywne oczekiwanie jako forma przetrwania przeistacza się w bierny opór, gdzie pozbawiona sensu werbalizacja emocji kształtuje mikrokosmos nowych kodów i gestów. Pozornie bierne ciało i pasywny umysł ostatecznie przeciwstawiają się odrętwieniu.

‘Pompa funebris’ to ceremonia życia i śmierci. Kogo? Czego? Dla kogo i po co? Czy bierny opór jest taktyką na przetrwanie w oczekiwaniu na agonię sztuki, polityki, bogów, tradycji, ojców, matek, narodowych idei, ulicznych protestów czy raczej nadaje nowy kierunek działania?

Spektakl powstał w ramach Centrum artystycznego L30/32.
Koprodukcja Sztuka Nowa i U-47.
Projekt współfinansowany przez m. st. Warszawa.

Szczegóły