Urszula Kryger - zdjęcie

Urszula Kryger

6,9 / 10

8 oddanych głosów

Data urodzenia:
20-04-1964 (57 lat)

Polska śpiewaczka i pianistka, profesor sztuki, mezzosopran liryczny. Jej działalność artystyczna skupia się wokół kameralistyki i liryki wokalnej oraz repertuaru kantatowo-oratoryjnego. Jest wielokrotnie nominowaną i kilkukrotną laureatką nagród polskiego przemysłu muzycznego – Fryderyki.

Ukończyła dwa fakultety Akademii Muzycznej w Łodzi: w 1988 roku została absolwentką Wydziału Instrumentalnego w klasie fortepianu, a w 1992 roku otrzymała dyplom Wydziału Wokalno-Aktorskiego w klasie Jadwigi Pietraszkiewicz. Kontynuowała studia wokalne w Kopenhadze pod opieką André Orlowitza. W latach 90. XX wieku wygrywała szereg konkursów wokalnych w kraju i za granicą. W 1995 roku wystąpiła w mediolańskiej La Scali wykonując recital pieśni, w programie którego znalazły się pieśni Fryderyka Chopina. W 1996 roku debiutowała na scenie Semperoper w Dreźnie partią Angeliny w operze Kopciuszek Gioacchino Rossiniego, co przyniosło jej pomyślne przyjęcie wśród publiczności i znakomite opinie krytyków. Dokonała wielu nagrań, w tym dla polskich rozgłośni radiowych oraz we Francji, Niemczech i Szwajcarii. Urszula Kryger jest profesorem Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi, gdzie prowadzi klasę śpiewu solowego. W latach 2008-2012 kierowała Katedrą Wokalistyki. Od października 2012 roku pełni funkcję dziekana Wydziału Wokalno-Aktorskiego. Odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi i Brązowym Medalem Zasłużony Gloria Artis.

Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Lament

Muzyczny

„Lament” – widowisko Tomasza Cyza, na podstawie poematu średniowiecznego włoskiego mistyka Iacopone da Todi „Il Pianto della Madonna” („Lament Madonny”) oraz fragmentów „Stabat Mater” Karola Szymanowskiego.

W spektaklu Tomasza Cyza słowa XIII-wiecznego włoskiego poety, zderzone z surową fakturą XX-wiecznego „chłopskiego requiem” Szymanowskiego, dopełnia wielkoformatowa projekcja średniowiecznych figur i obrazów w holu Muzeum Narodowego. Aktorka czyta Pianto della Madonna, śpiewaczki jak w tragedii greckiej wykonują a capella frazy Stabat Mater, słuchacz-świadek patrzy na twarze Maryi i Jezusa.

Franciszkaninowi Iacopone da Todi (1230-1306) przypisywana jest również średniowieczna sekwencja Stabat Mater dolorosa, wyrażająca cierpienie i rozpacz Matki ukrzyżowanego Jezusa. Muzykę do niej skomponowali m. in. A. Dvořák, G. da Palestrina, G. B. Pergolesi, D. G. Scarlatti, F. Schubert, G. Verdi, A. Vivaldi. W liturgii Kościoła śpiewana jest w Wielkim Poście, a jej najstarszy polski przekład znany jest z kancjonału Walentego z Brzozowa (1554). Karolowi Szymanowskiego stała się szczególnie bliska po śmierci jego ukochanej siostrzenicy. Jego utwór na chór, orkiestrę i troje solistów należy do arcydzieł światowej muzyki pasyjnej – powstał w 1926 roku (prawykonanie 11-01-1929) i uznawany jest za najwybitniejsze dzieło polskiego kompozytora.

Natomiast napisany w języku włoskim „Lament” („Il pianto…”, znany też jako „Donna de Paradiso”, incipit) jest to poemat dramatyczny (tzw. lauda drammatica) o tematyce pasyjnej, rozpisany na trzy osoby: Jana Ewangelistę, Maryję i Jezusa. Matka wypowiada swoje myśli i uczucia w pierwszej osobie, a Jan komentuje to wydarzenie jako mistyk i teolog. Zarówno czas powstania i język etniczny, jak dojrzała forma tego utworu i jego dziękczynna wymowa, pozwalają porównać jego rolę w literaturze włoskiej do roli „Bogurodzicy” w polskiej (XIII w.), a „Stabat Mater” do późniejszego od niej „Lamentu świętokrzyskiego” (XV w.).

Szczegóły