Tomasz Wysocki - zdjęcie

Tomasz Wysocki

8,3 / 10

14 oddanych głosów

Wiek: 52 lat

Absolwent PWST w Krakowie.

W latach 1991-1995 występował w Teatrze im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Zakopanem, a w latach 1996- 2003 w Teatrze Ludowym w Krakowie.

Od 2003 roku aktor Teatru im. Juliusza Słowackiego. Grał tutaj w: Chorym z urojenia Molièra w reż. Giovanniego Pampiglione’a (2002), Kaliguli Alberta Camusa w reż. Agaty Dudy-Gracz (2003), Czarodziejskiej górze Tomasza Manna w reż. Barbary Sass (2004), Weselu Stanisława Wyspiańskiego w reż. Bodolaya (2007), Draculi Brama Stokera w reż. Artura Tyszkiewicza (2008), Beatrix Cenci Juliusza Słowackiego w reż. Macieja Sobocińskiego (2009), O rozkoszy Macieja Wojtyszki (2010), Tragedii Makbeta Williama Szekspira w reż. Redbada Klijnstry (2010), Ziemi obiecanej Władysława Reymonta w reż. Wojciecha Kościelniaka (2011), Solaris Stanisława Lema w reż. Wojciecha Kościelniaka (2016).

Aktor zajmuje się również reżyserią, przygotował m.in.: Krawca Sławomira Mrożka, Iuvenilium Permanens wg Stanisława Ignacego Witkiewicza i Wertera w Nowym Jorku Tima Staffela.

Gościnnie gra w Teatrze Capitol we Wrocławiu.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Stary Testament. Reanimacja

Dramat

Świetnie znana krakowskiej publiczności Agata Duda-Gracz zdecydowała się specjalnie dla naszego teatru napisać scenariusz inspirowany Starym Testamentem.
Wychodząc od ksiąg biblijnych (nie koniecznie tych najbardziej znanych, jak Księga Rodzaju czy Księgi Mojżeszowe), od tamtejszych bohaterów, próbuje przyjrzeć się naszym czasom. Zakłada, że dzieło stworzenia odbywa się dzisiaj. Wychodząc od pramaterii dla innych opowieści, od archetypicznych bohaterów obserwuje ich postępujące skarlenie, niszczenie.
Jednocześnie tego typu materia literacka prowokuje do stawiania najważniejszych pytań: o Boga, miłość, motyw przebaczenia, o ateizm, o wolność i o zniewolenie. Za warstwę muzyczną spektaklu odpowiedzialny będzie Łukasz Wójcik (który pracował już z reżyserką przy Kumernis, czyli o tym, jak świętej panience broda rosła, czy Ciekawej porze roku). Jego muzyka, a także śpiewane podczas przedstawienia pieśni będą jego niezwykle ważną składową; filarem narracyjnym opowieści.

Szczegóły

Kwiat paproci

Dla dzieci

Maria Wojtyszko i Jakub Krofta – specjaliści od nowoczesnych w formie i mądrych w wyrazie bajek teatralnych – opowiadają tym razem historię Stanisława, który nieśmiertelności szuka w sztuce, w malarstwie, w teatrze. Konkretnie w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie. Oraz baśniową historię Stasia, chłopca który przedwcześnie stracił mamę i który – w pogoni za nieśmiertelnością – próbuje odnaleźć mityczny kwiat paproci.

W tym pięknym wizualnie iskrzącym się od absurdalnego humoru przedstawieniu spotykają się postaci historyczne z baśniowymi, tradycyjne techniki lalkowe z najnowocześniejszymi projekcjami, a kurtyna Siemiradzkiego… z kurtyną Wyspiańskiego.

Spektakl dla dzieci od 8 lat.

Szczegóły

Smok!

Dla dzieci

Zafascynowani światami z "Hobbita", "Harry'ego Pottera" czy "Gry o tron" zapominamy o naszej rodzimej mitologii: o naszych prasłowiańskich bogach, bohaterach i bestiach. Żyją oni w naszej świadomości najczęściej tylko w zinfantylizowanej, odpustowej formie. A gdyby spróbować faktycznie wybrać się do tamtego świata?

IX wiek. Początki państwa polskiego. Woj Krak zostaje królem nowego państwa i zasiada na tronie w grodzie zwanym na jego cześć Krakowem. W mądrym rozwoju państwa pomagają staremu już władcy jego dzieci: Lech, Krak oraz Wanda. Łąki zamieniają się w pastwiska, lasy w pola uprawne. Prastare siły natury z bólem znoszą te zmiany. Do czasu kiedy topory docierają do świętego gaju. Wtedy nad Krakowem pojawia się… smok. Pustoszy ziemie, zabija zwierzęta i ludzi. Przerażony lud zaczyna składać bestii ofiary. A rządzący szukają sposobu, jak ją pokonać.

Spektakl do 15 roku życia.

Szczegóły

O kotach

Dramat

Wybrane wiersze z tomiku O kotach Charlesa Bukowskiego stworzą słodko-gorzką (śpiewaną!) opowieść o kociej bliskości, czułości, miłości, nienawiści, strachu, bitwach, ranach, umieraniu. Na scenie zobaczymy cztery typy: „miły, żyje w zgodzie z resztą”; „błazen, olbrzym, wiecznie podrapany”; „dźwiga klątwę […] gdyby umiała czytać, pewnie by ją wzruszały siostry Brontë”; „zwierz doskonały, nigdy nie da się oswoić”.

Może wśród nich rozpoznamy własne koty, może wśród nich rozpoznamy siebie. Nasze niepowodzenia i chwile szczęścia, samotność i miłość. Zwłaszcza miłość. Przecież, jak chciał Bukowski, „nie lubię miłości jako rozkazu, poszukiwania. / ona musi przyjść do ciebie jak płodny kot pod drzwi”.

Szczegóły