Tomasz Włosok - zdjęcie

Tomasz Włosok

8,3 / 10

52 oddanych głosów

Spektakle z udziałem tego aktora:

Król Edyp

Tragedia

Najdoskonalszy kryminał wszech czasów, jedno z najstarszych arcydzieł literatury dramatycznej, wzór tragedii doskonałej, pierwszy evergreen w historii dramatu. Do dziś krytycy są zgodni – napisany ok. 427 r. p.n.e. przez Sofoklesa dramat nie ma sobie równych. Oto tytułowy bohater rodzi się pod znakiem okrutnej klątwy: zabije własnego ojca, poślubi matkę i spłodzi z nią potomstwo. Aby uniknąć wyroku, rodzice porzucają małego okaleczonego Edypa w górach. Chłopiec jednak nie umiera tylko trafia na dwór króla Koryntu.

„Król Edyp” wraca na afisz Teatru Dramatycznego. Wcześniej dramat reżyserowali tu Ludwik René i Gustaw Holoubek. „To sztuka o okrucieństwie przypadku, przed którym nie mogą zabezpieczyć ani najlepsze dary natury i umysłu, ani najostrożniejsze przewidywania” – pisał o greckiej tragedii krytyk Jan Kott.

Szczegóły

Proca

To jest sztuka o kruchości ludzkiej psychiki. O wyborach rodem z tragedii szekspirowskich. O bólu duszy. O złamanym życiu. O brudzie ludzkiej egzystencji i o jej pięknie. To jest historia pewnej miłości. Miłości, która nie zna płci.

Nikołaj Kolada jest mistrzem w kreśleniu wyrazistych, pełnych życiowej prawdy portretów ludzi poobijanych przez los. Proca jest jednak sztuką niezwykłą, bowiem Kolada, nie tracąc nic z soczystości i dosadności swojego stylu, napisał piękną, głęboko poruszającą opowieść o uczuciu dwóch mężczyzn w świecie, w którym podobna relacja nie ma prawa istnienia. Akcja rozgrywa się w szarej, brudnej, rzeczywistości Rosji lat 90.,w przestrzeni zredukowanej do ciasnego, ubogiego pokoju. W takim anturażu po raz pierwszy spotykają się bohaterowie „Procy” – Ilja i Anton. Różni ich wszystko – status społeczny, wiek, bagaż doświadczeń. Ilja jest niepełnosprawny, jeździ na wózku, żebrze przed sklepem, mieszka w ruderze. Ma złość w oczach, nie lubi ludzi. Jego życie jest wegetacją i czekaniem na śmierć. Jedynym „przyjacielem” jest butelka samogonu, która pozwala zapomnieć o cierpieniu i pomaga przetrwać kolejny długi, monotonny dzień. Drugi z nich – Anton studiuje, pochodzi z dobrego domu, innego, lepszego świata. Okazuje się, że tych dwoje ludzi, których wszystko dzieli, po jakimś czasie nie może bez siebie żyć. Początkowo brutalna i szorstka relacja przekształca się w żarliwe uczucie, w którym do głosu dochodzą: wzajemne zaufanie, przyzwyczajenie, czułość. Ilja mówi: „Miłość jest wtedy, kiedy się poluje na cudze spojrzenie”. To uczucie w pełni uświadamia im własną seksualność, z którą wcześniej próbowali walczyć, nie dopuszczać jej do świadomości. Ta miłość daje im skrzydła i odbiera złudzenia. Boją się tego uczucia, ponieważ nigdy wcześniej nie zetknęli się z ludźmi, którzy czują tak jak oni. Ilja i Anton nie mają w zasadzie żadnych relacji społecznych, przyjaciół, znajomych. Mają tylko siebie. Dla Antona zwykła egzystencja Ilji jest ciekawsza niż jego własne życie. Mówi: „Życie jest tu, w tym pokoju”, Ilja pyta: „Jakie to może być życie?”. A ja – jako reżyser – całkowicie serio na to odpowiadam.

Szczegóły

Ości

Dramat

Możliwe, że nie uzyskamy tego, czego chcemy, a zamiast tego dostaniemy coś zupełnie innego wręcz niepożądanego, coś, czego wolelibyśmy uniknąć – pisał Zygmunt Bauman w swojej książce „Płynny lęk”. Miał na myśli ludzkie działania podejmowane w celu okiełznania wszechobecnego lęku lub przeżycia spełniania w teraźniejszości, nie w przyszłości. Ignacy Karpowicz „przyłapuje” swoich bohaterów w takim właśnie momencie: podjęcia działania, przeformułowania dotychczasowego życiowego porządku po to, by spróbować spełnić się teraz, zaraz albo by okiełznać lęk. Ich przedsięwzięciom towarzyszy poczucie porażki, katastrofy, zaskoczenia, zadziwienia. „Królikom jest fajnie. Zanim pojawią się konsekwencje fajności, lądują w potrawce.”, powie jedna z bohaterek. Co wydarza się z tymi, których los nie pokrywa się z losem królika? O czym zaczną śnić, gdy odwrócą się na chwilę od tego, co zbudowali do tej pory? Kto niespodziewany pojawi się w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą stał ktoś inny?

Epizody, wyzwania i lęki poszczególnych bohaterów krzyżują się ze sobą, spotykają, mijają i wypierają. Co zrobić? Czego chwycić i nie puszczać? Jesteś lewicowcem czy prawicowcem, zadają sobie pytanie bohaterowie. Czy ta magma przypadku, dezorientacji i chwytanej panicznie ideologii to wszystko, na co przedstawiciele inteligenckiej klasy średniej mogą się zdobyć? Czy odbijemy się głową od samodzielnie wzniesionego muru?

Szczegóły

Ości

Dramat

Możliwe, że nie uzyskamy tego, czego chcemy, a zamiast tego dostaniemy coś zupełnie innego wręcz niepożądanego, coś, czego wolelibyśmy uniknąć – pisał Zygmunt Bauman w swojej książce „Płynny lęk”. Miał na myśli ludzkie działania podejmowane w celu okiełznania wszechobecnego lęku lub przeżycia spełniania w teraźniejszości, nie w przyszłości. Ignacy Karpowicz „przyłapuje” swoich bohaterów w takim właśnie momencie: podjęcia działania, przeformułowania dotychczasowego życiowego porządku po to, by spróbować spełnić się teraz, zaraz albo by okiełznać lęk. Ich przedsięwzięciom towarzyszy poczucie porażki, katastrofy, zaskoczenia, zadziwienia. „Królikom jest fajnie. Zanim pojawią się konsekwencje fajności, lądują w potrawce.”, powie jedna z bohaterek. Co wydarza się z tymi, których los nie pokrywa się z losem królika? O czym zaczną śnić, gdy odwrócą się na chwilę od tego, co zbudowali do tej pory? Kto niespodziewany pojawi się w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą stał ktoś inny?

Epizody, wyzwania i lęki poszczególnych bohaterów krzyżują się ze sobą, spotykają, mijają i wypierają. Co zrobić? Czego chwycić i nie puszczać? Jesteś lewicowcem czy prawicowcem, zadają sobie pytanie bohaterowie. Czy ta magma przypadku, dezorientacji i chwytanej panicznie ideologii to wszystko, na co przedstawiciele inteligenckiej klasy średniej mogą się zdobyć? Czy odbijemy się głową od samodzielnie wzniesionego muru?

Szczegóły