Tomasz Rodowicz - zdjęcie

Tomasz Rodowicz

8,7 / 10

37 oddanych głosów

Dyrektor Artystyczny Teatru CHOREA. Aktor, reżyser, muzyk, pedagog, swego czasu historyk filozofii i pszczelarz. Absolwent Wydziału Historii Filozofii na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Współpracował z Jerzym Grotowskim w latach 1974-1979. Współtwórca Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice”, jego czołowy aktor oraz lider programu dydaktycznego w latach 1977-2003. Współzałożyciel Stowarzyszenia Teatralnego CHOREA i jego lider od 2004 roku. Dyrektor artystyczny Fabryki Sztuki w Łodzi od 2007 roku. Dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Retroperspektywy i Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralnego Perspektywy. Wykładowca na: Uniwersytecie Łódzkim, Akademii Teatralnej w Krakowie (filia w Bytomiu), Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. L.Schillera w Łodzi. Lider licznych projektów dydaktycznych i artystyczno-edukacyjnych dla aktorów, instruktorów teatralnych i animatorów kultury na całym świecie.
Spektakle z udziałem tego aktora:

Ja, bóg

Dramat

Spektakl „ja, bóg” sięga do niezbadanej i mało znanej części działalności artystycznej Jerzego Grotowskiego, dotykając jednocześnie jego najważniejszej osobistej problematyki.

Spektakl "ja, bóg" jest kameralną opowieścią o najważniejszej drodze poszukiwań Grotowskiego w teatrze i w życiu. Dotyka jego najbardziej duchowych pytań. Duet Tomasz Rodowicz i Joanna Chmielecka ustawia ten spektakl w perspektywie poszukiwania odpowiedzi na najważniejsze pytanie jakie może sobie zadać człowiek – o istnienie/nieistnienie boga. Jak poznać to co jest niepoznawalne? W jaki sposób można zajrzeć na „drugą stronę”?
Duet aktorski rozgrywa te pytania na podstawowych opozycjach/biegunach: życie-śmierć, mężczyzna-kobieta, człowiek-bóg, zdrowie-choroba,
młodość-starość.

Szczegóły

Po ptakach

Dramat

"Po Ptakach" jest drugą częścią tryptyku realizowanego wspólnie przez CHOREĘ i Earthfall, wynikiem kolejnego międzynarodowego projektu teatralnego, powstałego we wrześniu 2005 roku w Cardiff (Walia). Oba zespoły, posługujące się zupełnie odmiennymi estetykami i metodami pracy, stworzyły wspólnie nowy język na pograniczu gatunków i stylów. CHOREA i Earthfall konfrontują antyczną grecką pieśń chóralną ze współczesną muzyką, choreografią przestrzeni miejskiej i lękami dzisiejszego świata.

Próbowaliśmy odpowiedzieć na pytanie: co zostało nam dzisiaj po "Ptakach" Arystofanesa, po starożytnych Grekach i ich kulturze, co mamy z nimi wspólnego? Pamiętajmy, że Ateny za życia Arystofanesa przechodzą czas wyniszczających wojen ze Spartą, czas rozpadającej się demokracji, kryzysów politycznych, spisków i walki o władzę różnych stronnictw politycznych. Kruszą się wartości społeczne i religijne. W takich okolicznościach zawsze pojawiają się przewodnicy do nowego wspaniałego świata, który ma szanse powstać na gruzach starego, dzięki utopijnym ideom, populistycznym hasłom, manipulacjom i ustawieniu się dokładnie pomiędzy tymi, którym się udało, a tymi, którzy są przegrani. Jedni bez drugich nie mogą żyć, więc tam, gdzie ich drogi się przecinają, trzeba tym pierwszym odbierać władzę, a tym drugim marzenia. Całość otoczyć murem, rozstawić straże i strzec się obcych,
jak to jest w Chmurokukułczynie - idealnym nowym państwie Arystofanesa. Ale zza wysokiego muru bogowie wyglądają na skorumpowanych idiotów, a ludzie na okradzionych z marzeń karłów. Czy raj na ziemi można dzisiaj budować tylko za kolczastymi drutami, czy wszystkie wizje uzdrawiania świata w trakcie realizacji stają się zawsze tak samo gorzkie i groźne? W tym spektaklu granym w postkomunistycznym państwie, w dobie globalnego terroryzmu pytamy o to nie tylko Arystofanesa…

Szczegóły

Rój. Sekretne życie społeczne

Dramat

„Życie pszczoły jest jak magiczna studnia. Im więcej z niej czerpiesz, tym więcej w niej wody.”
(Karl von Frisch)

Barwne królestwo pszczół nazywamy rojem. Rój składa się z wielkiej matriarchini, pracowitych dam oraz leniwych kawalerów i liczy zwykle kilkadziesiąt tysięcy obywateli. Fascynująca złożoność życia pszczelego roju stawała się wielokrotnie w dziejach kultury europejskiej powodem nie tylko obserwacji apidologicznych, lecz także pretekstem do mówienia o obyczajach, o inteligencji, o pragnieniach, czy o ekspresji woli człowieka – stanowiła inspiracje do powstania wielu dzieł, które organizację roju uczyniły przedmiotem pogłębionej światopoglądowej refleksji.

Bajka filozoficzna „Rój. Sekretne życie społeczne” to historia o rolach społecznych, rodzinnych więziach, religijnym podporządkowaniu, miłosnej manipulacji, która stanowić ma źródło pogłębionej wiedzy o analogiach między światem ludzkim i światem pszczół, stawiając tym samym poważne socjologiczne pytania dotyczące kondycji współczesnego człowieka. Zabawni i sarkastyczni bohaterowie spektaklu są uczestnikami wydarzeń ukazujących skrywane często zakamarki ludzkiej psychiki, dojmujący tragizm dnia codziennego i pasję, która daje siłę do walki z przeciwnościami. Istota przekazu zorientowana jest zarówno na młodego, jak i dorosłego widza.

Poruszając w scenicznej opowieści takie tematy chcielibyśmy równolegle budować wypowiedź o niezwykłych owadach, o ich wyjątkowym i tajemniczym świecie, gdzie propagowany jest szacunek wobec natury oraz dbałości o ludzką cywilizację. Tworząc spektakl dla dzieci i dorosłych skupiliśmy się na takich formach życia pszczelego jak: taniec pszczół jako działanie komunikacyjne; metody integracji roju, czyli co spaja pszczelą rodzinę; wspólnota i symbioza jako warunek przetrwania.

Pszczoły należą do niezwykle pożytecznych gatunków, ale są też dziś gatunkiem zagrożonym – ich ochrona to niecierpiące zwłoki zadanie!
(Wiktor Moraczewski, dramaturg)

Szczegóły

Rój. Sekretne życie społeczne

Dramat

„Życie pszczoły jest jak magiczna studnia. Im więcej z niej czerpiesz, tym więcej w niej wody.”
(Karl von Frisch)

Barwne królestwo pszczół nazywamy rojem. Rój składa się z wielkiej matriarchini, pracowitych dam oraz leniwych kawalerów i liczy zwykle kilkadziesiąt tysięcy obywateli. Fascynująca złożoność życia pszczelego roju stawała się wielokrotnie w dziejach kultury europejskiej powodem nie tylko obserwacji apidologicznych, lecz także pretekstem do mówienia o obyczajach, o inteligencji, o pragnieniach, czy o ekspresji woli człowieka – stanowiła inspiracje do powstania wielu dzieł, które organizację roju uczyniły przedmiotem pogłębionej światopoglądowej refleksji.

Bajka filozoficzna „Rój. Sekretne życie społeczne” to historia o rolach społecznych, rodzinnych więziach, religijnym podporządkowaniu,
miłosnej manipulacji, która stanowić ma źródło pogłębionej wiedzy o analogiach między światem ludzkim i światem pszczół,
stawiając tym samym poważne socjologiczne pytania dotyczące kondycji współczesnego człowieka. Zabawni i sarkastyczni bohaterowie spektaklu
są uczestnikami wydarzeń ukazujących skrywane często zakamarki ludzkiej psychiki, dojmujący tragizm dnia codziennego i pasję,
która daje siłę do walki z przeciwnościami. Istota przekazu zorientowana jest zarówno na młodego, jak i dorosłego widza.

Poruszając w scenicznej opowieści takie tematy chcielibyśmy równolegle budować wypowiedź o niezwykłych owadach, o ich wyjątkowym i tajemniczym świecie, gdzie propagowany jest szacunek wobec natury oraz dbałości o ludzką cywilizację. Tworząc spektakl dla dzieci i dorosłych
skupiliśmy się na takich formach życia pszczelego jak: taniec pszczół jako działanie komunikacyjne; metody integracji roju,
czyli co spaja pszczelą rodzinę; wspólnota i symbioza jako warunek przetrwania.

Pszczoły należą do niezwykle pożytecznych gatunków, ale są też dziś gatunkiem zagrożonym – ich ochrona to niecierpiące zwłoki zadanie!

(Wiktor Moraczewski, dramaturg)

Szczegóły

Tragedia Jana

Tragedia

W spektaklu Teatru Chorea Jan Chrzciciel podejmuje walkę z trawiącymi świat grzechami rozpusty, pychy, tchórzostwa i pazerności. Przez to popada w konflikt z prowadzącym hulaszcze życie Herodem.

Kluczowym elementem intrygi jest mityczny taniec córki Herodyjady (popularnie zwanej Salome), przez który niepokorny święty zostaje pozbawiony głowy. Jednak u Gawatowica – niczym w średniowiecznym misterium – zło będzie potępione, a winni niesprawiedliwości – ukarani.

Jak pisał po premierze spektaklu recenzent Tadeusz Kornaś, twórcy z Teatru Chorea wraz z reżyserem Waldemarem Raźniakiem „odważyli się zadać pytanie poważne – o istotę tkwiącego w człowieku zła, o obecność zła w świecie, o bezkompromisowe dążenie do dobra i sprawiedliwości, wreszcie o sensowność dobrej śmierci – i sami chyba też zostali nagrodzeni scenicznym efektem, który stworzyli. Może nawet zaskoczeni jego siłą”.

Szczegóły

Tragedia Jana

Dramat

Spektakl opowiada biblijną historię Jana Chrzciciela podejmującego walkę z trawiącymi świat grzechami rozpusty, pychy, tchórzostwa i pazerności. Popada on w konflikt z prowadzącym hulaszcze życie Herodem, który przywłaszczył sobie żonę własnego brata. Kluczowym elementem intrygi jest mityczny taniec córki Herodyjady (popularnie zwanej Salome), wskutek którego niepokorny święty pozbawiony zostaje głowy.
Jednak u Gawatowica - niczym w średniowiecznym misterium - zło zostaje potępione, a winni niesprawiedliwości - ukarani.

Ten wczesnobarokowy tekst napisany w 1619 roku na jarmark świętojański w Kamionce Strumiłowej (dziś na Ukrainie) jest unikalnym zabytkiem języka polskiego i świadectwem tradycji teatru jarmarcznego. Całość odgrywana niegdyś przez uczniów kolegium jezuickiego z jednej strony zawiera elementy farsy i groteski, z drugiej boskiego lęku i grozy (mysterium tremendum). Żywy i dynamiczny język Gawatowica nie ustępuje mistrzom renesansowej literatury polskiej - Janowi Kochanowskiemu i Mikołajowi Rejowi. W dobie badań nad genami religijności VMAT2, ścierania się systemów ideologicznych i rozwoju sztucznej inteligencji warto zastanowić się nad tym, czy wiara jest w jakikolwiek sposób racjonalna? Skąd się bierze jej moc i czy ważna jest dzisiaj? Co odróżnia postawę ultrareligijną od postawy fanatycznej i jakie kanony wartości można uznać współcześnie za aktualne?

Zabawy jarmarczne, obrzędy i rytuały świąteczne o skomplikowanych korzeniach pogańsko-chrześcijańskich organizowały i nadal organizują rytm funkcjonowania naszej społeczności oraz nadają im sens. Łódzki Teatr CHOREA od lat eksperymentujący z pieśniami, obrzędami i starymi tekstami kultury jest jednym z niewielu zespołów, który może podjąć wyzwanie przywrócenia tego tekstu polskiemu teatrowi.

Szczegóły

2.0.4.5. Miniopera metafizyczna

Dramat

Najnowszy spektakl Teatru CHOREA „2.0.4.5. Miniopera metafizyczna” jest pytaniem o ludzką podmiotowość w czasach postludzkich. Za 30 lat sztuczna inteligencja uniezależni się od człowieka, a człowiek dzięki najnowszym technologiom będzie w stanie wyeliminować choroby i uzyskać nieśmiertelność. To nie jest science fiction, to już się dzieje. Kim będzie człowiek w erze maszyn? Jak definiować swoją tożsamość? Czy szukać sensów i przesłań w największych tekstach ludzkości? Czy iść za tym, co stworzył człowiek? Za tym co już teraz zaczyna wymykać się z ludzkich rąk, a jednocześnie daje ludzkości nadzieję na nieśmiertelność? A może trzeba szukać najważniejszej wiedzy w tym co zapisane jest w naszym ciele? Takie pytania musimy stawiać już dziś, zanim będzie za późno...

Spektakl dla widzów powyżej 14 roku życia.

Szczegóły