Tomasz Rodowicz - zdjęcie

Tomasz Rodowicz

8,7 / 10

53 oddanych głosów

Dyrektor Artystyczny Teatru CHOREA. Aktor, reżyser, muzyk, pedagog, swego czasu historyk filozofii i pszczelarz. Absolwent Wydziału Historii Filozofii na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Współpracował z Jerzym Grotowskim w latach 1974-1979. Współtwórca Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice”, jego czołowy aktor oraz lider programu dydaktycznego w latach 1977-2003. Współzałożyciel Stowarzyszenia Teatralnego CHOREA i jego lider od 2004 roku. Dyrektor artystyczny Fabryki Sztuki w Łodzi od 2007 roku. Dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Retroperspektywy i Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralnego Perspektywy. Wykładowca na: Uniwersytecie Łódzkim, Akademii Teatralnej w Krakowie (filia w Bytomiu), Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. L.Schillera w Łodzi. Lider licznych projektów dydaktycznych i artystyczno-edukacyjnych dla aktorów, instruktorów teatralnych i animatorów kultury na całym świecie.
Spektakle z udziałem tego aktora:

2.0.4.5. Miniopera metafizyczna

Dramat

Najnowszy spektakl Teatru CHOREA „2.0.4.5. Miniopera metafizyczna” jest pytaniem o ludzką podmiotowość w czasach postludzkich. Za 30 lat sztuczna inteligencja uniezależni się od człowieka, a człowiek dzięki najnowszym technologiom będzie w stanie wyeliminować choroby i uzyskać nieśmiertelność. To nie jest science fiction, to już się dzieje. Kim będzie człowiek w erze maszyn? Jak definiować swoją tożsamość? Czy szukać sensów i przesłań w największych tekstach ludzkości? Czy iść za tym, co stworzył człowiek? Za tym co już teraz zaczyna wymykać się z ludzkich rąk, a jednocześnie daje ludzkości nadzieję na nieśmiertelność? A może trzeba szukać najważniejszej wiedzy w tym co zapisane jest w naszym ciele? Takie pytania musimy stawiać już dziś, zanim będzie za późno...

Spektakl dla widzów powyżej 14 roku życia.

Szczegóły

Rój. Sekretne życie społeczne

Dramat

„Życie pszczoły jest jak magiczna studnia. Im więcej z niej czerpiesz, tym więcej w niej wody.”
(Karl von Frisch)

Barwne królestwo pszczół nazywamy rojem. Rój składa się z wielkiej matriarchini, pracowitych dam oraz leniwych kawalerów i liczy zwykle kilkadziesiąt tysięcy obywateli. Fascynująca złożoność życia pszczelego roju stawała się wielokrotnie w dziejach kultury europejskiej powodem nie tylko obserwacji apidologicznych, lecz także pretekstem do mówienia o obyczajach, o inteligencji, o pragnieniach, czy o ekspresji woli człowieka – stanowiła inspiracje do powstania wielu dzieł, które organizację roju uczyniły przedmiotem pogłębionej światopoglądowej refleksji.

Bajka filozoficzna „Rój. Sekretne życie społeczne” to historia o rolach społecznych, rodzinnych więziach, religijnym podporządkowaniu, miłosnej manipulacji, która stanowić ma źródło pogłębionej wiedzy o analogiach między światem ludzkim i światem pszczół, stawiając tym samym poważne socjologiczne pytania dotyczące kondycji współczesnego człowieka. Zabawni i sarkastyczni bohaterowie spektaklu są uczestnikami wydarzeń ukazujących skrywane często zakamarki ludzkiej psychiki, dojmujący tragizm dnia codziennego i pasję, która daje siłę do walki z przeciwnościami. Istota przekazu zorientowana jest zarówno na młodego, jak i dorosłego widza.

Poruszając w scenicznej opowieści takie tematy chcielibyśmy równolegle budować wypowiedź o niezwykłych owadach, o ich wyjątkowym i tajemniczym świecie, gdzie propagowany jest szacunek wobec natury oraz dbałości o ludzką cywilizację. Tworząc spektakl dla dzieci i dorosłych skupiliśmy się na takich formach życia pszczelego jak: taniec pszczół jako działanie komunikacyjne; metody integracji roju, czyli co spaja pszczelą rodzinę; wspólnota i symbioza jako warunek przetrwania.

Pszczoły należą do niezwykle pożytecznych gatunków, ale są też dziś gatunkiem zagrożonym – ich ochrona to niecierpiące zwłoki zadanie!
(Wiktor Moraczewski, dramaturg)

Szczegóły

Tragedia Jana

Tragedia

W spektaklu Teatru Chorea Jan Chrzciciel podejmuje walkę z trawiącymi świat grzechami rozpusty, pychy, tchórzostwa i pazerności. Przez to popada w konflikt z prowadzącym hulaszcze życie Herodem.

Kluczowym elementem intrygi jest mityczny taniec córki Herodyjady (popularnie zwanej Salome), przez który niepokorny święty zostaje pozbawiony głowy. Jednak u Gawatowica – niczym w średniowiecznym misterium – zło będzie potępione, a winni niesprawiedliwości – ukarani.

Jak pisał po premierze spektaklu recenzent Tadeusz Kornaś, twórcy z Teatru Chorea wraz z reżyserem Waldemarem Raźniakiem „odważyli się zadać pytanie poważne – o istotę tkwiącego w człowieku zła, o obecność zła w świecie, o bezkompromisowe dążenie do dobra i sprawiedliwości, wreszcie o sensowność dobrej śmierci – i sami chyba też zostali nagrodzeni scenicznym efektem, który stworzyli. Może nawet zaskoczeni jego siłą”.

Szczegóły

Rój. Sekretne życie społeczne

Dramat

„Życie pszczoły jest jak magiczna studnia. Im więcej z niej czerpiesz, tym więcej w niej wody.”
(Karl von Frisch)

Barwne królestwo pszczół nazywamy rojem. Rój składa się z wielkiej matriarchini, pracowitych dam oraz leniwych kawalerów i liczy zwykle kilkadziesiąt tysięcy obywateli. Fascynująca złożoność życia pszczelego roju stawała się wielokrotnie w dziejach kultury europejskiej powodem nie tylko obserwacji apidologicznych, lecz także pretekstem do mówienia o obyczajach, o inteligencji, o pragnieniach, czy o ekspresji woli człowieka – stanowiła inspiracje do powstania wielu dzieł, które organizację roju uczyniły przedmiotem pogłębionej światopoglądowej refleksji.

Bajka filozoficzna „Rój. Sekretne życie społeczne” to historia o rolach społecznych, rodzinnych więziach, religijnym podporządkowaniu,
miłosnej manipulacji, która stanowić ma źródło pogłębionej wiedzy o analogiach między światem ludzkim i światem pszczół,
stawiając tym samym poważne socjologiczne pytania dotyczące kondycji współczesnego człowieka. Zabawni i sarkastyczni bohaterowie spektaklu
są uczestnikami wydarzeń ukazujących skrywane często zakamarki ludzkiej psychiki, dojmujący tragizm dnia codziennego i pasję,
która daje siłę do walki z przeciwnościami. Istota przekazu zorientowana jest zarówno na młodego, jak i dorosłego widza.

Poruszając w scenicznej opowieści takie tematy chcielibyśmy równolegle budować wypowiedź o niezwykłych owadach, o ich wyjątkowym i tajemniczym świecie, gdzie propagowany jest szacunek wobec natury oraz dbałości o ludzką cywilizację. Tworząc spektakl dla dzieci i dorosłych
skupiliśmy się na takich formach życia pszczelego jak: taniec pszczół jako działanie komunikacyjne; metody integracji roju,
czyli co spaja pszczelą rodzinę; wspólnota i symbioza jako warunek przetrwania.

Pszczoły należą do niezwykle pożytecznych gatunków, ale są też dziś gatunkiem zagrożonym – ich ochrona to niecierpiące zwłoki zadanie!

(Wiktor Moraczewski, dramaturg)

Szczegóły

Ja, bóg

Dramat

Spektakl „ja, bóg” sięga do niezbadanej i mało znanej części działalności artystycznej Jerzego Grotowskiego, dotykając jednocześnie jego najważniejszej osobistej problematyki.

Spektakl "ja, bóg" jest kameralną opowieścią o najważniejszej drodze poszukiwań Grotowskiego w teatrze i w życiu. Dotyka jego najbardziej duchowych pytań. Duet Tomasz Rodowicz i Joanna Chmielecka ustawia ten spektakl w perspektywie poszukiwania odpowiedzi na najważniejsze pytanie jakie może sobie zadać człowiek – o istnienie/nieistnienie boga. Jak poznać to co jest niepoznawalne? W jaki sposób można zajrzeć na „drugą stronę”?
Duet aktorski rozgrywa te pytania na podstawowych opozycjach/biegunach: życie-śmierć, mężczyzna-kobieta, człowiek-bóg, zdrowie-choroba,
młodość-starość.

Szczegóły

Tragedia Jana

Dramat

Spektakl opowiada biblijną historię Jana Chrzciciela podejmującego walkę z trawiącymi świat grzechami rozpusty, pychy, tchórzostwa i pazerności. Popada on w konflikt z prowadzącym hulaszcze życie Herodem, który przywłaszczył sobie żonę własnego brata. Kluczowym elementem intrygi jest mityczny taniec córki Herodyjady (popularnie zwanej Salome), wskutek którego niepokorny święty pozbawiony zostaje głowy.
Jednak u Gawatowica - niczym w średniowiecznym misterium - zło zostaje potępione, a winni niesprawiedliwości - ukarani.

Ten wczesnobarokowy tekst napisany w 1619 roku na jarmark świętojański w Kamionce Strumiłowej (dziś na Ukrainie) jest unikalnym zabytkiem języka polskiego i świadectwem tradycji teatru jarmarcznego. Całość odgrywana niegdyś przez uczniów kolegium jezuickiego z jednej strony zawiera elementy farsy i groteski, z drugiej boskiego lęku i grozy (mysterium tremendum). Żywy i dynamiczny język Gawatowica nie ustępuje mistrzom renesansowej literatury polskiej - Janowi Kochanowskiemu i Mikołajowi Rejowi. W dobie badań nad genami religijności VMAT2, ścierania się systemów ideologicznych i rozwoju sztucznej inteligencji warto zastanowić się nad tym, czy wiara jest w jakikolwiek sposób racjonalna? Skąd się bierze jej moc i czy ważna jest dzisiaj? Co odróżnia postawę ultrareligijną od postawy fanatycznej i jakie kanony wartości można uznać współcześnie za aktualne?

Zabawy jarmarczne, obrzędy i rytuały świąteczne o skomplikowanych korzeniach pogańsko-chrześcijańskich organizowały i nadal organizują rytm funkcjonowania naszej społeczności oraz nadają im sens. Łódzki Teatr CHOREA od lat eksperymentujący z pieśniami, obrzędami i starymi tekstami kultury jest jednym z niewielu zespołów, który może podjąć wyzwanie przywrócenia tego tekstu polskiemu teatrowi.

Szczegóły

Po ptakach

Dramat

"Po Ptakach" jest drugą częścią tryptyku realizowanego wspólnie przez CHOREĘ i Earthfall, wynikiem kolejnego międzynarodowego projektu teatralnego, powstałego we wrześniu 2005 roku w Cardiff (Walia). Oba zespoły, posługujące się zupełnie odmiennymi estetykami i metodami pracy, stworzyły wspólnie nowy język na pograniczu gatunków i stylów. CHOREA i Earthfall konfrontują antyczną grecką pieśń chóralną ze współczesną muzyką, choreografią przestrzeni miejskiej i lękami dzisiejszego świata.

Próbowaliśmy odpowiedzieć na pytanie: co zostało nam dzisiaj po "Ptakach" Arystofanesa, po starożytnych Grekach i ich kulturze, co mamy z nimi wspólnego? Pamiętajmy, że Ateny za życia Arystofanesa przechodzą czas wyniszczających wojen ze Spartą, czas rozpadającej się demokracji, kryzysów politycznych, spisków i walki o władzę różnych stronnictw politycznych. Kruszą się wartości społeczne i religijne. W takich okolicznościach zawsze pojawiają się przewodnicy do nowego wspaniałego świata, który ma szanse powstać na gruzach starego, dzięki utopijnym ideom, populistycznym hasłom, manipulacjom i ustawieniu się dokładnie pomiędzy tymi, którym się udało, a tymi, którzy są przegrani. Jedni bez drugich nie mogą żyć, więc tam, gdzie ich drogi się przecinają, trzeba tym pierwszym odbierać władzę, a tym drugim marzenia. Całość otoczyć murem, rozstawić straże i strzec się obcych,
jak to jest w Chmurokukułczynie - idealnym nowym państwie Arystofanesa. Ale zza wysokiego muru bogowie wyglądają na skorumpowanych idiotów, a ludzie na okradzionych z marzeń karłów. Czy raj na ziemi można dzisiaj budować tylko za kolczastymi drutami, czy wszystkie wizje uzdrawiania świata w trakcie realizacji stają się zawsze tak samo gorzkie i groźne? W tym spektaklu granym w postkomunistycznym państwie, w dobie globalnego terroryzmu pytamy o to nie tylko Arystofanesa…

Szczegóły

Schulz: Pętla / ONLINE

Dla młodzieży

„Istotą rzeczywistości jest sens. Co nie ma sensu, nie jest dla nas rzeczywiste. Każdy fragment rzeczywistości żyje dzięki temu, że ma udział w jakimś sensie uniwersalnym.”

„Nie ma ani okruszyny wśród naszych idei, która by nie pochodziła z mitologii - nie była przeobrażoną, okaleczoną, przeistoczoną mitologią. Najpierwotniejszą funkcją ducha jest bajanie, jest tworzenie „historyj”.”

„Schulz: Pętla” jest twórczą interpretacją prozy Brunona Schulza, która staje się zarówno punktem wyjścia jak i szkieletem całej historii. Poprzez poszukiwanie i przekraczanie granic pomiędzy ludzkim ciałem a materią, spróbujemy wejść w proces twórczy sugerowany przez Jakuba - bohatera opowiadań, w kluczowym dla autora „Traktacie o manekinach”. Spróbujemy metaforycznie wejść w kompetencje Stwórcy, by wykreować na scenie człowieka „na obraz i podobieństwo manekina” z wszelkimi konsekwencjach tego nadużycia. Nasza uzurpatorska wizja, poprowadzi nas przez doświadczenia, które zbadają konsekwencje tego czynu.

Dotykamy tematu pamięci, tego jak kształtuje naszą fizyczność i jak wpływa na duchowy aspekt naszego bytu. Chcemy stworzyć metaforę świata zmierzając wraz z bohaterami do źródeł, wiedząc, że jest to cel niemożliwy. Tę niemożność traktujemy jako przywilej naszej wyobraźni, która poszukując odpowiedzi nieustannie podsuwa nam hipotezy. Chcemy dotrzeć do naszych indywidualnych mitologii, próbując sprostać rzeczywistości, która nas otacza, odkryć nasz mit założycielski.

Filozoficzno-poetycka refleksja o naszych ojcach, mitach, naszych kamieniach węgielnych. Nie szukamy odpowiedzi, pytamy. Próbujemy dotrzeć do tego co nas konstytuuje, przyglądamy się temu jak historie indywidualne i nasza wspólna historia nas kształtują. Próbujemy odczytać między słowami Brunona Schulza inspiracje do opowiadania o nas samych. Sprawdzamy jak zagęszczają się napięcia pomiędzy nimi. W spektaklu idąc za sugestią autora próbujemy przejść proces, który opisuje w manifeście jakim jest „Mityzacja rzeczywistości”. Próbujemy dotrzeć do naszego źródłosłowia przechodząc ten proces na próbę, wiedząc, że niejednoznaczność wspomnień i wrażeń i tak nam na to nie pozwoli.
Spektakl jest realizacją teorii teatrów równoległych, którą na potrzeby naszej twórczości wcielamy w „Pętli”, dążąc do stworzenia osobnych narracji: tej która jest na scenie i tej, którą tworzycie we własnej wyobraźni posługując się naszymi obrazami i sugestiami.

„Słowo w potocznym dzisiejszym znaczeniu jest już tylko fragmentem, rudymentem jakiejś dawnej wszechobejmującej, integralnej mitologii. Dlatego jest w nim dążność do odrastania, do regeneracji, do uzupełniania się w pełny sens. Życie słowa polega na tym, że napina się ono, pręży do tysięcy połączeń, jak poćwiartowane ciało węża z legendy, którego kawałki szukają się wzajemnie w ciemności.”

Dofinansowano w ramach wsparcia ze środków Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.
Wiek widzów: 14 +

Szczegóły

Schulz: Skrawki / ONLINE

Premiera: 21 sierpnia 2020, scena Art_Inkubatora w Fabryce Sztuki w Łodzi, Międzynarodowy Festiwal Teatralny Retroperspektywy 2020

„Materii dana jest nieskończona płodność, niewyczerpana moc życiowa i zarazem uwodna siła pokusy, która nas nęci do formowania.”

„Nie ma materii martwej (...) martwota jest jedynie pozorem, za którym ukrywają się nieznane formy życia. Skala tych form jest nieskończona, a odcienie i niuanse niewyczerpane.”

Potrzeba tworzenia wydarzeń o charakterze wizualnym, metaforycznym i filozoficznym odnajduje swe ujście w poetyckiej prozie Brunona Schulza. W oparciu o wybór wątków i opowiadań tego autora tworzymy instalację performatywną, w której tematem działań performerów jest kreowanie wewnętrznej przestrzeni ukierunkowanej na akt kreacji, uwalniającej marzenia i zmagającej się z nieuchwytnością pojęć. Chcemy pochylić się nad filozoficznym ujęciem aktu kreacji, uwalnianiem niedoskonałej pamięci, eksplorowaniem pojęcia piękna, brzydoty, śmierci, twórczości.

Poprzez poszukiwanie i przekraczanie granic pomiędzy ludzkim ciałem, a materią wchodzimy w proces twórczy sugerowany przez Jakuba - bohatera opowiadań Schulza. Chcemy stworzyć metaforę świata, zmierzając wraz z bohaterami do idyllicznej wizji, będącej tęsknotą za światem złożonym z wyobrażeń fantasmagorii i pragnień. Celem tego procesu ma być mityczna republika marzeń z opowiadania Schulza. Spróbujemy metaforycznie wejść w kompetencje Stwórcy, by wykreować na scenie człowieka „na obraz i podobieństwo manekina” z wszelkimi konsekwencjami tego nadużycia. Uzurpatorska wizja twórców prowadzić będzie przez doświadczenia, które zbadają konsekwencje tego czynu, w ten sposób odwołując się do współczesnej wizji świata, gdzie cielesność i duchowość przewartościowują swoje znaczenia.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury, uzyskanych z dopłat ustanowionych w grach objętychmonopolem państwa, zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Wiek widzów: 14 +

Szczegóły

RPS 2021: Schulz: Pętla

Dramat

Schulz: Pętla (spektakl)
Teatr CHOREA (Polska)

„Schulz: Pętla” jest twórczą interpretacją prozy Brunona Schulza, która staje się zarówno punktem wyjścia jak i szkieletem całej historii. Poprzez poszukiwanie i przekraczanie granic pomiędzy ludzkim ciałem a materią, spróbujemy wejść w proces twórczy sugerowany przez Jakuba – bohatera opowiadań, w kluczowym dla autora „Traktacie o manekinach”. Spróbujemy metaforycznie wejść w kompetencje Stwórcy, by wykreować na scenie człowieka „na obraz i podobieństwo manekina” z wszelkimi konsekwencjach tego nadużycia. Nasza uzurpatorska wizja, poprowadzi nas przez doświadczenia, które zbadają konsekwencje tego czynu. Chcemy stworzyć metaforę świata zmierzając wraz z bohaterami do źródeł, wiedząc, że jest to cel niemożliwy. Tę niemożność traktujemy jako przywilej naszej wyobraźni, która poszukując odpowiedzi nieustannie podsuwa nam hipotezy. Chcemy dotrzeć do naszych indywidualnych mitologii, próbując sprostać rzeczywistości, która nas otacza, odkryć nasz mit założycielski. Filozoficzno-poetycka refleksja o naszych ojcach, mitach, naszych kamieniach węgielnych. Nie szukamy odpowiedzi, pytamy. Próbujemy dotrzeć do tego, co nas konstytuuje, przyglądamy się temu jak historie indywidualne i nasza wspólna historia nas kształtują.

Na podstawie twórczości Brunona Schulza

Wiek widzów: 14 +

Szczegóły

RPS 2021: Śmierć na gruszy

Performance

Witold Wandurski - legenda międzywojennej Łodzi
rewolucjonista
stwórca Teatru Robotniczego
przyjaciel Tuwima, Broniewskiego
którzy wstydzili się, że nie są tak radykalni, konsekwentni i rewolucyjni
jak on
zostawił po sobie tekst „Śmierć na gruszy”
„o której dowiedział się z klechdy ludowej co jeszcze wtedy tłukła się po wsiach wielkopolskich”
bardziej scenariusz teatralnego ekscesu, wydarzenia,
bardziej plan ludowej zabawy,
bardziej projekt skandalu niż stricte sztukę teatralną
Podążamy tropem jego marzenia
opowiadamy baśń o śmierci, która nagle straciła swą moc
o świecie bez śmierci / bez umierania,
ale o świecie który trudno wytrzymać
droga Teatru Chorea w czasie pandemii, w czasie szalejącej depresji, teatralnego zmęczenia, w roku skandalów, w roku „patologicznej rodziny teatralnej”
droga do baśni, komedii, do śmiechu
Teatralny brudnopis przyszłego przedstawienia
Tylko raz!
20 sierpnia!
Z muzyką i śpiewem!
Na żywo!
„Autor zrobił z tego zabawę w teatrze jak umiał.
Coś tam jeszcze mówił o głębszym znaczeniu całej tej hecy.
Ale po co gitarę zawracać!

Wiek widzów: 16+

Szczegóły