Tomasz Rodowicz - zdjęcie

Tomasz Rodowicz

8,6 / 10

34 oddanych głosów

Dyrektor Artystyczny Teatru CHOREA. Aktor, reżyser, muzyk, pedagog, swego czasu historyk filozofii i pszczelarz. Absolwent Wydziału Historii Filozofii na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Współpracował z Jerzym Grotowskim w latach 1974-1979. Współtwórca Ośrodka Praktyk Teatralnych „Gardzienice”, jego czołowy aktor oraz lider programu dydaktycznego w latach 1977-2003. Współzałożyciel Stowarzyszenia Teatralnego CHOREA i jego lider od 2004 roku. Dyrektor artystyczny Fabryki Sztuki w Łodzi od 2007 roku. Dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Retroperspektywy i Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralnego Perspektywy. Wykładowca na: Uniwersytecie Łódzkim, Akademii Teatralnej w Krakowie (filia w Bytomiu), Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. L.Schillera w Łodzi. Lider licznych projektów dydaktycznych i artystyczno-edukacyjnych dla aktorów, instruktorów teatralnych i animatorów kultury na całym świecie.
Spektakle z udziałem tego aktora:

Po ptakach

Dramat

"Po Ptakach" jest drugą częścią tryptyku realizowanego wspólnie przez CHOREĘ i Earthfall, wynikiem kolejnego międzynarodowego projektu teatralnego, powstałego we wrześniu 2005 roku w Cardiff (Walia). Oba zespoły, posługujące się zupełnie odmiennymi estetykami i metodami pracy, stworzyły wspólnie nowy język na pograniczu gatunków i stylów. CHOREA i Earthfall konfrontują antyczną grecką pieśń chóralną ze współczesną muzyką, choreografią przestrzeni miejskiej i lękami dzisiejszego świata.

Próbowaliśmy odpowiedzieć na pytanie: co zostało nam dzisiaj po "Ptakach" Arystofanesa, po starożytnych Grekach i ich kulturze, co mamy z nimi wspólnego? Pamiętajmy, że Ateny za życia Arystofanesa przechodzą czas wyniszczających wojen ze Spartą, czas rozpadającej się demokracji, kryzysów politycznych, spisków i walki o władzę różnych stronnictw politycznych. Kruszą się wartości społeczne i religijne. W takich okolicznościach zawsze pojawiają się przewodnicy do nowego wspaniałego świata, który ma szanse powstać na gruzach starego, dzięki utopijnym ideom, populistycznym hasłom, manipulacjom i ustawieniu się dokładnie pomiędzy tymi, którym się udało, a tymi, którzy są przegrani. Jedni bez drugich nie mogą żyć, więc tam, gdzie ich drogi się przecinają, trzeba tym pierwszym odbierać władzę, a tym drugim marzenia. Całość otoczyć murem, rozstawić straże i strzec się obcych,
jak to jest w Chmurokukułczynie - idealnym nowym państwie Arystofanesa. Ale zza wysokiego muru bogowie wyglądają na skorumpowanych idiotów, a ludzie na okradzionych z marzeń karłów. Czy raj na ziemi można dzisiaj budować tylko za kolczastymi drutami, czy wszystkie wizje uzdrawiania świata w trakcie realizacji stają się zawsze tak samo gorzkie i groźne? W tym spektaklu granym w postkomunistycznym państwie, w dobie globalnego terroryzmu pytamy o to nie tylko Arystofanesa…

Szczegóły

Rój. Sekretne życie społeczne

Dramat

„Życie pszczoły jest jak magiczna studnia. Im więcej z niej czerpiesz, tym więcej w niej wody.”
(Karl von Frisch)

Barwne królestwo pszczół nazywamy rojem. Rój składa się z wielkiej matriarchini, pracowitych dam oraz leniwych kawalerów i liczy zwykle kilkadziesiąt tysięcy obywateli. Fascynująca złożoność życia pszczelego roju stawała się wielokrotnie w dziejach kultury europejskiej powodem nie tylko obserwacji apidologicznych, lecz także pretekstem do mówienia o obyczajach, o inteligencji, o pragnieniach, czy o ekspresji woli człowieka – stanowiła inspiracje do powstania wielu dzieł, które organizację roju uczyniły przedmiotem pogłębionej światopoglądowej refleksji.

Bajka filozoficzna „Rój. Sekretne życie społeczne” to historia o rolach społecznych, rodzinnych więziach, religijnym podporządkowaniu, miłosnej manipulacji, która stanowić ma źródło pogłębionej wiedzy o analogiach między światem ludzkim i światem pszczół, stawiając tym samym poważne socjologiczne pytania dotyczące kondycji współczesnego człowieka. Zabawni i sarkastyczni bohaterowie spektaklu są uczestnikami wydarzeń ukazujących skrywane często zakamarki ludzkiej psychiki, dojmujący tragizm dnia codziennego i pasję, która daje siłę do walki z przeciwnościami. Istota przekazu zorientowana jest zarówno na młodego, jak i dorosłego widza.

Poruszając w scenicznej opowieści takie tematy chcielibyśmy równolegle budować wypowiedź o niezwykłych owadach, o ich wyjątkowym i tajemniczym świecie, gdzie propagowany jest szacunek wobec natury oraz dbałości o ludzką cywilizację. Tworząc spektakl dla dzieci i dorosłych skupiliśmy się na takich formach życia pszczelego jak: taniec pszczół jako działanie komunikacyjne; metody integracji roju, czyli co spaja pszczelą rodzinę; wspólnota i symbioza jako warunek przetrwania.

Pszczoły należą do niezwykle pożytecznych gatunków, ale są też dziś gatunkiem zagrożonym – ich ochrona to niecierpiące zwłoki zadanie!
(Wiktor Moraczewski, dramaturg)

Szczegóły

Tragedia Jana

Tragedia

W spektaklu Teatru Chorea Jan Chrzciciel podejmuje walkę z trawiącymi świat grzechami rozpusty, pychy, tchórzostwa i pazerności. Przez to popada w konflikt z prowadzącym hulaszcze życie Herodem.

Kluczowym elementem intrygi jest mityczny taniec córki Herodyjady (popularnie zwanej Salome), przez który niepokorny święty zostaje pozbawiony głowy. Jednak u Gawatowica – niczym w średniowiecznym misterium – zło będzie potępione, a winni niesprawiedliwości – ukarani.

Jak pisał po premierze spektaklu recenzent Tadeusz Kornaś, twórcy z Teatru Chorea wraz z reżyserem Waldemarem Raźniakiem „odważyli się zadać pytanie poważne – o istotę tkwiącego w człowieku zła, o obecność zła w świecie, o bezkompromisowe dążenie do dobra i sprawiedliwości, wreszcie o sensowność dobrej śmierci – i sami chyba też zostali nagrodzeni scenicznym efektem, który stworzyli. Może nawet zaskoczeni jego siłą”.

Szczegóły

Ja, bóg

Dramat

Spektakl „ja, bóg” sięga do niezbadanej i mało znanej części działalności artystycznej Jerzego Grotowskiego, dotykając jednocześnie jego najważniejszej osobistej problematyki.

Spektakl "ja, bóg" jest kameralną opowieścią o najważniejszej drodze poszukiwań Grotowskiego w teatrze i w życiu. Dotyka jego najbardziej duchowych pytań. Duet Tomasz Rodowicz i Joanna Chmielecka ustawia ten spektakl w perspektywie poszukiwania odpowiedzi na najważniejsze pytanie jakie może sobie zadać człowiek – o istnienie/nieistnienie boga. Jak poznać to co jest niepoznawalne? W jaki sposób można zajrzeć na „drugą stronę”?
Duet aktorski rozgrywa te pytania na podstawowych opozycjach/biegunach: życie-śmierć, mężczyzna-kobieta, człowiek-bóg, zdrowie-choroba,
młodość-starość.

Szczegóły

2.0.4.5. Miniopera metafizyczna

Dramat

Najnowszy spektakl Teatru CHOREA „2.0.4.5. Miniopera metafizyczna” jest pytaniem o ludzką podmiotowość w czasach postludzkich. Za 30 lat sztuczna inteligencja uniezależni się od człowieka, a człowiek dzięki najnowszym technologiom będzie w stanie wyeliminować choroby i uzyskać nieśmiertelność. To nie jest science fiction, to już się dzieje. Kim będzie człowiek w erze maszyn? Jak definiować swoją tożsamość? Czy szukać sensów i przesłań w największych tekstach ludzkości? Czy iść za tym, co stworzył człowiek? Za tym co już teraz zaczyna wymykać się z ludzkich rąk, a jednocześnie daje ludzkości nadzieję na nieśmiertelność? A może trzeba szukać najważniejszej wiedzy w tym co zapisane jest w naszym ciele? Takie pytania musimy stawiać już dziś, zanim będzie za późno...

Spektakl dla widzów powyżej 14 roku życia.

Szczegóły

Rój. Sekretne życie społeczne

Dramat

„Życie pszczoły jest jak magiczna studnia. Im więcej z niej czerpiesz, tym więcej w niej wody.”
(Karl von Frisch)

Barwne królestwo pszczół nazywamy rojem. Rój składa się z wielkiej matriarchini, pracowitych dam oraz leniwych kawalerów i liczy zwykle kilkadziesiąt tysięcy obywateli. Fascynująca złożoność życia pszczelego roju stawała się wielokrotnie w dziejach kultury europejskiej powodem nie tylko obserwacji apidologicznych, lecz także pretekstem do mówienia o obyczajach, o inteligencji, o pragnieniach, czy o ekspresji woli człowieka – stanowiła inspiracje do powstania wielu dzieł, które organizację roju uczyniły przedmiotem pogłębionej światopoglądowej refleksji.

Bajka filozoficzna „Rój. Sekretne życie społeczne” to historia o rolach społecznych, rodzinnych więziach, religijnym podporządkowaniu,
miłosnej manipulacji, która stanowić ma źródło pogłębionej wiedzy o analogiach między światem ludzkim i światem pszczół,
stawiając tym samym poważne socjologiczne pytania dotyczące kondycji współczesnego człowieka. Zabawni i sarkastyczni bohaterowie spektaklu
są uczestnikami wydarzeń ukazujących skrywane często zakamarki ludzkiej psychiki, dojmujący tragizm dnia codziennego i pasję,
która daje siłę do walki z przeciwnościami. Istota przekazu zorientowana jest zarówno na młodego, jak i dorosłego widza.

Poruszając w scenicznej opowieści takie tematy chcielibyśmy równolegle budować wypowiedź o niezwykłych owadach, o ich wyjątkowym i tajemniczym świecie, gdzie propagowany jest szacunek wobec natury oraz dbałości o ludzką cywilizację. Tworząc spektakl dla dzieci i dorosłych
skupiliśmy się na takich formach życia pszczelego jak: taniec pszczół jako działanie komunikacyjne; metody integracji roju,
czyli co spaja pszczelą rodzinę; wspólnota i symbioza jako warunek przetrwania.

Pszczoły należą do niezwykle pożytecznych gatunków, ale są też dziś gatunkiem zagrożonym – ich ochrona to niecierpiące zwłoki zadanie!

(Wiktor Moraczewski, dramaturg)

Szczegóły

Tragedia Jana

Dramat

Spektakl opowiada biblijną historię Jana Chrzciciela podejmującego walkę z trawiącymi świat grzechami rozpusty, pychy, tchórzostwa i pazerności. Popada on w konflikt z prowadzącym hulaszcze życie Herodem, który przywłaszczył sobie żonę własnego brata. Kluczowym elementem intrygi jest mityczny taniec córki Herodyjady (popularnie zwanej Salome), wskutek którego niepokorny święty pozbawiony zostaje głowy.
Jednak u Gawatowica - niczym w średniowiecznym misterium - zło zostaje potępione, a winni niesprawiedliwości - ukarani.

Ten wczesnobarokowy tekst napisany w 1619 roku na jarmark świętojański w Kamionce Strumiłowej (dziś na Ukrainie) jest unikalnym zabytkiem języka polskiego i świadectwem tradycji teatru jarmarcznego. Całość odgrywana niegdyś przez uczniów kolegium jezuickiego z jednej strony zawiera elementy farsy i groteski, z drugiej boskiego lęku i grozy (mysterium tremendum). Żywy i dynamiczny język Gawatowica nie ustępuje mistrzom renesansowej literatury polskiej - Janowi Kochanowskiemu i Mikołajowi Rejowi. W dobie badań nad genami religijności VMAT2, ścierania się systemów ideologicznych i rozwoju sztucznej inteligencji warto zastanowić się nad tym, czy wiara jest w jakikolwiek sposób racjonalna? Skąd się bierze jej moc i czy ważna jest dzisiaj? Co odróżnia postawę ultrareligijną od postawy fanatycznej i jakie kanony wartości można uznać współcześnie za aktualne?

Zabawy jarmarczne, obrzędy i rytuały świąteczne o skomplikowanych korzeniach pogańsko-chrześcijańskich organizowały i nadal organizują rytm funkcjonowania naszej społeczności oraz nadają im sens. Łódzki Teatr CHOREA od lat eksperymentujący z pieśniami, obrzędami i starymi tekstami kultury jest jednym z niewielu zespołów, który może podjąć wyzwanie przywrócenia tego tekstu polskiemu teatrowi.

Szczegóły