Tomasz Nosiński - zdjęcie

Tomasz Nosiński

7,5 / 10

188 oddanych głosów

Data urodzenia:
13-01-1985 (34 lat)

Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, którą ukończył w 2008 roku. Związany z teatrami krakowskimi; Nowym i Łaźnia. W Kielcach dał się poznać dzięki roli Klienta w spektaklu "Samotność pól bawełnianych", którego premiera odbyła się w październiku 2009 roku. Spektakl odniósł sukces na wielu festiwalach w kraju i za granicą, a Tomasz Nosinski w minionym sezonie otrzymał za tę rolę Dziką Różę od dziennikarzy. Do zespołu kieleckiego teatru dołączył w sezonie 2010/2011, zaskarbiając sobie przychylność widzów. Jest laureatem Dzikiej Róży Publiczności.
Spektakle z udziałem tego aktora:

Kartoteka rozrzucona

Dramat

Tekst kanoniczny. Jego kanoniczność zaklęta jest w wiecznie otwartej formie. Kartoteka Różewicza funduje widzowi jakże znany obraz pokoju Bohatera, przez który „przechodzi ulica“ przepełniona głosami. Te głosy są rozszczepione i zwielokrotnione. Obraz tego doświadczenia jest doświadczeniem rozbitego zwierciadła, czyli obrazu świata i historii, której nie da się scalić. To doświadczenie jest strukturą Różewiczowskiej Kartoteki. Na tym polega jej otwarta forma. Nie jest, albo nie musi być biografią tylko jednego pokolenia, jej potencjał jest uniwersalny. To forma, która zawsze zwrócona jest ku przyszłości.

Koprodukcja z Centrum Myśli Jana Pawła II w ramach festiwalu NOWE EPIFANIE 2018.

Szczegóły

Metafizyka dwugłowego cielęcia

Dramat

"Wybrałam Metafizykę dwugłowego cielęcia jako podstawowy tekst, ponieważ doświadczenie bezkresnej i dzikiej kalifornijskiej natury jest bliskie doświadczeniu tropikalnej podróży, którą Witkacy odbył z Bronisławem Malinowskim przed napisaniem tej sztuki. To historia podróży neurotycznego chłopca i jego rodziny z Nowej Gwinei przez Sydney na pustynię, która odczytywana w otoczeniu kalifornijskiej Doliny Śmierci, staje się czymś realnym, w zasięgu ręki. Witkacy, wychowany w Tatrach, wierzył, że natura może być źródłem doświadczenia metafizycznego, dzięki któremu współczesny człowiek ma szansę ochronić swoją indywidualność przed bezduszną maszyną społeczną zachodniej cywilizacji. Podróż Karmazyniella to też podróż w głąb siebie, a intensywne kolory tropikalnych kwiatów, martwa, czarna otchłań nocy na pustyni, żar wstającego nad nią czerwonego słońca to jej przejawy. Aldous Huxley w kultowym tekście Drzwi percepcji opisuje doświadczenie otwarcia umysłu po zażyciu meskaliny (wyciągu z pustynnych kaktusów). Pod jego wpływem Huxley zrozumiał, jak ograniczony i bezbronny jest tak zwany „cywilizowany” człowiek, który jest podporządkowany temu, co racjonalne, patrzy tylko przed siebie i jest „pozbawiony pleców”, czyli wymiaru metafizycznego właśnie. Taki człowiek staje się automatem, trybem w systemie. W zderzeniu z tym, co niewytłumaczalne, zaczynając od jego własnej egzystencji, skazany jest na depresję i klęskę. Jego chorobą jest obojętność. Ona jest dla mnie zarazą Kala-Azar ze sztuki Witkacego, która wyniszcza zachodnią cywilizację." - Natalia Korczakowska

Wybrane dramaty Witkacego opisujące doświadczenie człowieka w zderzeniu z naturą, siłą wyższą, świetnie wpisują się w kulturalną tkankę Kalifornii, gdzie przyroda jest ważnym elementem życia i metafizycznego doświadczenia człowieka. Projekt ten łączy estetykę Witkacego z tym co najlepsze w hollywoodzkim, artystycznym kinie będącym od zawsze w bliskim związku z naturą. W celu zapewnienia dobrej recepcji spektaklu wśród publiczności amerykańskiej, dostrojenia języka i oddania kontekstu kulturowego, klimatu i charakteru twórczości Witkacego, w warstwie literackiej wykorzystane zostaną wybitne tłumaczenia autorstwa Daniela Geroulda, uhonorowanego licznymi nagrodami za całokształt działalności przekładowej i naukowej.

Szczegóły

Berlin Alexanderplatz

Dramat

Spektakl okrzyknięty przez krytyków jednym z najważniejszych wydarzeń sezonu 2016/17. Berlin Alexanderplatz w reżyserii Natalii Korczakowskiej to dzieło wyjątkowe - imponujące swoim rozmachem, znakomitymi kreacjami aktorskimi, warstwą wizualną i dźwiękową.

Adaptacja jednej z najgłośniejszych niemieckich powieści lat 20, porównywanej do Ulissesa Jamesa Joyce’a. Alfred Döblin stworzył wielowymiarowy portret międzywojennego Berlina, na który składają się różne punkty widzenia, m.in. fragmenty artykułów prasowych, sprawozdania sądowe, mity greckie, popularne piosenki, treść miejskich afiszy, efekty dźwiękowe i cytaty z innych utworów.

Jest to obraz chaosu wielkiego europejskiego miasta XX wieku, w którym dojrzewał współczesny nacjonalizm i faszyzm. Obraz ten w niepokojący sposób przypomina dzisiejszy świat, który rehabilituje myślenie skrajnie prawicowe. Dla reżyserki Natalii Korczakowskiej, Berlin to przede wszystkim stan umysłu, przestrzeń wolności i awangardy, zagrożona przez pospolite ruszenie moralistów (tak zwanych „porządnych” ludzi) i fanatyków władzy nad ludem. W takim Berlinie rozgrywa się przypowieść o Frankciszku Biberkopfie robotniku, alfonsie i mordercy, któremu dane jest przeżyć wewnętrzną przemianę, poprzez odrzucenie, a następnie zintegrowanie odkrytego w sobie zła.


Spektakl przeznaczony dla widzów pełnoletnich.

Szczegóły

Chroma

Dramat

W 1986 roku Derek Jarman, jeden z najwybitniejszych brytyjskich reżyserów filmowych, autor „Jubileuszu”, „Caravaggia” czy „Edwarda II”, dowiaduje się, że jest HIV-pozytywny. W efekcie powikłań zaczyna tracić wzrok, nie zaprzestaje jednak pracy.

Tworzy awangardowy film „Blue” (ekran wypełniony w całości błękitem, który jest ostatnim kolorem rozpoznawanym przez twórcę) i pisze esej „Chroma. Księga kolorów”. To poetycki zapis procesu umierania, ale też polityczna teoria i historia barw.

Dziś, w dobie gorących debat, w których kolory stają się nośnikiem sporów i wartości, intuicje Jarmana stają się wyjątkowo aktualne.

Twórcy przedstawienia nie poprzestają jednak na doraźnych skojarzeniach: − W „Chromie” pociąga nas przede wszystkim problem utraty wzroku i (nie)widzenia. Jesteśmy przemęczeni nadmiarem obrazów, nie chcemy już widzieć. Chcemy wziąć urlop od rzeczywistości, wkroczyć w pustkę, zanurzyć się w błękit.

„Chroma” to kosmiczna podróż w poszukiwaniu utopii. W jej trakcie testujemy eskapistyczne strategie. Sięgamy do science fiction, fantazjując o możliwych przyszłościach. Przywołujemy musical, kreując niemożliwe alternatywne światy. Poszukujemy doświadczeń poza obrazem, zwracając się w stronę dotyku i intymności. Zanurzając się w kolor, odkrywamy chromoseksualność. Nie chcemy opowiadać o heroicznym poszukiwaniu wolności, tylko desperackiej potrzebie odpoczynku. Wciąż stawiamy sobie to samo pytanie: jak choć na chwilę przestać widzieć to, co dzieje się dookoła?

Szczegóły

Złota skała. Opowieść o Robercie Brylewskim

Muzyczny

Mógł być gwiazdą, ale nie był – wybór czy przypadek?
Mógł zarabiać wielkie pieniądze, ale ledwie wiązał koniec z końcem – wybór czy przypadek?
Mógł znaleźć spokojną przestrzeń poza systemem, którego nienawidził, ale wciąż działał na jego granicach.

Robert Brylewski był jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury ostatniego półwiecza. Jako lider Kryzysu, Brygady Kryzys, Armii, Izraela tworzył muzykę, która w przejmujący sposób rejestrowała swoją współczesność. Zawsze aktualna, umiejętnie łapała ducha czasów. Zarazem sztuka Brylewskiego była marzeniem o innym, lepszym świecie. O Złotej Skale, na którą można uciec ze złego Babilonu.

Przedstawienie o Brylewskim reżyseruje Grzegorz Laszuk, lider legendarnej Komuny Warszawa, niegdyś zdeklarowany anarchista, dzisiaj artysta-społecznik, który coraz odważniej dokonuje gorzkiego rozliczenia ze swoimi niegdysiejszymi ideałami. Opowieść o ojcu chrzestnym polskiego punka staje się dla Laszuka okazją do postawienia elementarnych pytań o własne życiowe wybory. – Zawsze dobrze spojrzeć wstecz, by rozpoznać przeznaczenie, które sami sobie wybieramy – mówi reżyser.

W spektaklu przypominane są najważniejsze piosenki Brylewskiego, od „Telewizji” i „Mam dość” po „To, co czujesz”. Na scenie obok aktorów Teatru Studio pojawiają się ważni muzycy współczesnej warszawskiej alternatywy, dowodzeni przez Bartka Tycińskiego, współtwórcę słynnych Mitch & Mitch.

Oto prawdziwe punky reggae party z egzystencjalnym namysłem w tle.

Szczegóły

Obwód głowy

Tragedia

Oto opowieść, która mogłaby stać się podstawą scenariusza zasługującego na Oscara.

Opowieść o dzieciach, które w wyniku zawirowań historii musiały zmieniać dwukrotnie tożsamość narodową,
język oraz… matki, o ludziach, którzy mimo wojennych przeżyć odrzucili uprzedzenia i nauczyli się żyć z bagażem złych i dobrych doświadczeń, i o człowieczeństwie wznoszącym się ponad międzynarodowe animozje.

Szczegóły

Łaknąć

Dramat

Łaknąć to przedostatni z dramatów angielskiej dramatopisarki. Napisany pod pseudonimem Marie Kalvedon, pochodzącym od miejsca dorastania samej Kane, czyli Kelvedon Hatch. Sztukę zadedykowała Markowi Ravenhillowi. W porównaniu z wcześniejszymi tekstami tworzonymi w nurcie „nowego brutalizmu”, w Łaknąć po raz pierwszy zastosowała poetycki strumień świadomości, rozpisany na cztery postaci: A, B, C i M. Przyjęty przez nią pseudonim pozwolił uniknąć dyskusji dotyczących zmiany środków artystycznych, gdyż Kane była kojarzona z burzliwymi debatami wokół nowej poetyki teatralnej. Szczególnie zależało jej, aby uwaga odbiorców skupiła się na samym tekście.

Tym, co bez wątpienia łączy czysto poetycki tekst Łaknąć Sarah Kane (Crave) z instalacją In Situ Daniela Burena jest jedno słowo - eksperyment. Towarzyszy mu określenie kolejne - radykalny, ponieważ wydarza się na przecięciu zupełnie różnych światów. Abstrakcyjna instalacja, stanowiąca punkt wyjścia dla rozpatrywania przestrzeni scenicznej, zgodnie z postulatami Burena, nie posiada żadnej konkretnej wymowy czy jasnego przeznaczenia. To kontekst, jaki mogą nadać jej działania sceniczne, chwilowo czyni ją obiektem „tu i teraz”. Twórcy spektaklu zdecydowali się sięgnąć po równie niejednoznaczny, nie dający żadnych wskazówek realizatorskich, stojący w zupełnej opozycji do dramatu klasycznego tekst. Poemat jest próbą uchwycenia różnych rejestrów ludzkiej emocjonalności. Ten strumień świadomości skomponowany na cztery głosy instalacja In Situ materializuje w przestrzeni. Poetyckość, ulotność i bezbronność - to słowa dopełniające, które podkreślają wagę subiektywnego doświadczenia odbiorców dla całości wydarzenia.

To dzieło intertekstualne, nawiązuje choćby do Ziemi Jałowej T.S. Eliota czy cytatów z Biblii, zawiera także liczne wątki autobiograficzne. Kane określała dramat jako eksperyment z formą, językiem, rytmem i muzyką, pisząc, że „poezja jest językiem dla siebie samej”.

Radosław B. Maciąg – Student IV roku Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. W 2015 roku jego inscenizacja Końcówki Samuela Becketta została zakwalifikowana do 5. edycji Forum Młodej Reżyserii. Założyciel i prezes fundacji Post Artem, wspierającej i promującej sztukę niezależną, lider grupy artystycznej o tej samej nazwie.

Szczegóły

Dziady

Tragedia

To nie jest nudna szkolna lektura. DZIADY to pełna rozmachu i kolorów opowieść o miłości silniejszej niż śmierć, wciągające widowisko o podziale świata na wyzyskujących oraz wyzyskiwanych i o potędze poezji, która ma moc przełamywania wszelkich barier. Także tych nagromadzonych wokół genialnego dzieła Mickiewicza, które – przepuszczone przez uniwersalny filtr popkultury – objawi publiczności swoje nowe, dowcipne i pełne zaskakujących skojarzeń oblicze.

Szczegóły

Opera dla Głuchych

Dramat

Czy Głusi śnią o elektrycznych dźwiękach?

Słowo, sygnał, hałas, muzyka, szum. Jak często zwracasz uwagę na to, że dźwięk pozwala Ci skomunikować się, zorientować w przestrzeni, ostrzega przed niebezpieczeństwem, jest nośnikiem uczuć i informacji? Za jego pomocą i dzięki niemu odnajdujemy się w rzeczywistości. Nie wszyscy. W tej samej rzeczywistości funkcjonują osoby głuche – „obcokrajowcy” pozbawieni możliwości nawigacji w „naszej” audiosferze.

A gdyby tę sytuację odwrócić? Wyobraź sobie świat, w którym dominuje kultura głuchych, a osoby słyszące są mniejszością. Jak on wygląda? Jakie są jego zasady? Jaki jest jego język? Czy istnieje w nim muzyka? Jak poradziłaby sobie w takim świecie mała grupa słyszących „obcych”?

„Opera dla Głuchych” to opowieść o próbach znalezienia wspólnego języka. Historie głuchych i słyszących przez stulecia biegły obok siebie, a ich skrzyżowania zbyt często okazywały się aktami arogancji i przemocy. Czy tak jak my, nie zdawaliście sobie sprawy z tych okrucieństw? A także z bogactwa, różnorodności i odmienności kultury Głuchych? Czy jesteśmy tacy sami? Czy może różnimy się od siebie aż tak bardzo, że nigdy nie będziemy mogli w pełni zrozumieć się nawzajem?

Koprodukcja STUDIO teatrgalerii oraz Fundacji 4.99 i Fundacji Automatophone.
Projekt współfinansuje m.st. Warszawa. Partnerem projektu jest Polski Związek Głuchych Oddział Mazowiecki.

Szczegóły

Joanna Szalona; Królowa

Tragedia

Pierwsza część słynnego kieleckiego tryptyku Jolanty Janiczak i Wiktora Rubin. Tym spektaklem laureaci wspólnego Paszportu Polityki rozpoczęli swą opowieść o wielkich kobietach historii.

Joanna I Kastylijska na wieki zostanie „Szaloną”, „Obłąkaną”. Dlaczego? Bo kochała swego niewiernego męża dłużej niż po grób. Jak głosi legenda dopuszczała się aktów nekrofilii. Członkowie jej rodziny wykorzystali słabość królowej w walce o tron Hiszpanii. Zmarła po kilkudziesięciu latach zamknięcia w murach zamku, w Tordesillas.

Spektakl duetu dąży do transgresji umierającego ciała, które podlega rozkładowi, jak świat osoby beznadziejnie zakochanej. Janiczak i Rubin eksponują w nim miłość, obłąkanie, brak pogodzenia się z odchodzeniem i bezwzględny bój o władzę. To pierwszy spektakl, w którym dramaturżka tak dotkliwie pisze „językiem cielesnym” – docenionym wyróżnieniem na 6. Międzynarodowym Festiwalu Boska Komedia w Krakowie. Główną nagrodę za rolę żeńską przywiozła z tego festiwalu odtwórczyni roli Joanny, Agnieszka Kwietniewska.

Zapraszamy na spektakl o nieprzemijającej tematyce w nowatorskiej formie. Recykling historyczny w wykonaniu aktorów, którym dedykowane były poszczególne role.

Szczegóły

Utalentowany Pan Ripley

Dramat psychologiczny

"Utalentowany Pan Ripley" to przewrotny thriller psychologiczny, który bada umysł jednego z największych antybohaterów literackich.

Przygoda Toma Ripleya, rozpoczyna się, kiedy potentat finansowy, Herbert Greenleaf poszukuje kogoś, kto pomoże sprowadzić do domu jego syna. Dickie wiedzie beztroskie życie w nadmorskim kurorcie Mongibello we Włoszech. Ripley, nie mając nic do stracenia, chwyta okazję i wyjeżdża do Europy. Chce pieniędzy, sukcesu i renomy, żongluje tożsamościami jak najlepszy aktor. Rzeczywistość, którą opisuje Highsmith, to American Dream… na emigracji. W scenerii, gdzie większość upatrywałaby pięknych krajobrazów, Patricia Highsmith widzi dążącego do perfekcji człowieka, który zabija szybko i skrupulatnie. Dokładnie tak, jak wykonuje się konieczny, ale nieprzyjemny obowiązek.

Utalentowany Pan Ripley to pierwsza część pięciotomowej Ripliady, w której Patricia Highsmith, przedstawia losy czarującego psychopaty, zbłąkanego anioła, którego nie dotyczy ani zbrodnia, ani kara. W tytułowej sekwencji filmu Anthony’ego Minghelli z 1998 roku będącego chyba najbardziej znaną adaptacją książki Hihgsmith, między The a Mr. Ripley i przed Talented, pojawia się ciąg przymiotników możliwych do wyboru: „mysterious, yearning, secretive, sad, lonely, troubled, confused, loving, musical, gifted, intelligent, beautiful, tender, sensitive, haunted, and passionate”. Czy te słowa pasują do opisu psychopatycznego mordercy, który zabija z zimną krwią?

Szczegóły

Caryca Katarzyna

Tragedia

"Wyzwanie rzucone męskiemu światu", "spektakl wywrotowy", "historia jako baśń porno" to tylko niektóre z określeń, którymi została obdarzona po premierze „Caryca Katarzyna” Jolanty Janiczak w reżyserii Wiktora Rubina.

Bezwstydnie poetycka i niewinnie dosadna sztuka nie będzie bynajmniej opowieścią historyczną na temat tego, jak urodzona w Szczecinie 15-letnia pruska księżniczka Zofia Anhalt-Zerbst stała się imperatorową Wszechrosji i amatorką wszechmężczyzn. Autorka sztuki uważa bowiem, że „historia przez duże H” to nie bezstronna relacja a... literatura i plotka, zawłaszczona przez panującą ideologię. Nie wierząc z zasady w prawdę jako fakt, twórcy przedstawiają "historię przez małe h" czyli historię ciała, instynktów, drobnych małych pobudek, braku ideałów, ambicji, frustracji, smutku.

Szczegóły

Wyzwolenie

Dramat

„Tak upływa nam życie nasze. Synowie nasi zburzą, co my zbudujemy. Burzymy, co zbudowali ojcowie nasi” – pisał Stanisław Wyspiański.

Rodacy La la land Poland! Czas Wyzwolin się zbliża! Czy to, czego potrzebujemy, to rzeczywiście zemsta? Nowy narodowy dramat pt. "Najnowsze Wyzwolenie", w skrócie "Wyzwolenie", na podstawie arcydzieł mistrzów pióra Stanisława Wyspiańskiego i Stanisława Ignacego Witkiewicza aka Witkacego, opowiada o życiu mieszkańców San Escobar, a szczególnie o perypetiach mentalnych jednego z nich w wielu osobach obecnego wybrańca - Florestana Wężymorda aka Konrada.

Spektakl ten realizowany jest przez znakomity zespół aktorów Teatru Studio. To pewne, choć niejednokroć zadajesz sobie to słuszne pytanie, jaki to ma związek z moim życiem, z moją pracą lub czymkolwiek innym, choćby nieokreślonym pierwiastkiem, który łączy nas z ludźmi bliskimi (co to jest, co każe mi wypisywać te wszystkie wiadomości do ciebie, listy, słowa rzucane w wir historii, Ola?).

Dlaczego my, obywatele!, mieszkańcy tej z puzzli mapy się nienawidzimy, kiedy powinniśmy jedynie kochać nasze kobiety i naszych mężczyzn, nasze dzieci, bracia i siostry! Pozdrowić sąsiadów, przejechać przez miasto niezatrute smogiem i pyłem, i mgłą znad bagnisk i trzęsawisk marginesu myśli, jak jakaś potworna anomalia odstająca od reszty alabastrowego landszaftu San Escobar (JP2 pisał o patriotyzmie realizującym się wystarczająco w samej miłości do krajobrazu, po cóż coś więcej).

Nasze rany są głębokie, ponieważ czujemy głęboko. Ale te namiętności muszą nas kierować ku dobru wspólnemu. Godność pracy musi zostać przywrócona! Godność instytucji i kultury! Sztuki! Wyspiański, którego ingerencje w architekturę narodowych marzeń uśpionych na Wawelu miały rozmach i kolorystykę, Hans Frank czy różni inni uzurpatorzy nie mieli już tego co on gestu, nie mają, posiądą? Czy pragną? Wyspiański słowo sztuka pisał przez wielkie S! Też chciałbym, żeby San Escobar było nową Grecją, z Akropolem, documenta, Exarchią zamiast Żoliborza i drzewkami oliwnymi. To raczej urozmaicanie krajobrazu nas łączy, a dzieli niepotrzebna frustracja i brak edukacji, a zatem brak radości, jaką daje wolność, wszelka wolność.

Wyzwolin pragniesz? Po co ci ten mesjanistyczny sadyzm? Na żer? Na żer? Na żer? Myślisz, że dzisiejszego wieczoru harpia czy sęp nie rozszarpie ci wątroby? Ból przemijania jest do złagodzenia, życie może być do wytrzymania, jeżeli odpowiedzialnie realizujesz swoje marzenia, sport, muzyka, turystyka. Ludzie zadowoleni z dobrze wykonanej roboty, to jest widok! Zjednoczeni w rytuale, który natychmiast przynosi ulgę i wolę, by budować i burzyć, burzyć i budować. Znajdź dla siebie sens! No może jak masz alergię na kota, to jest rzeczywiście problem, współczuję, ale może choć jakiś inny zwierz lub rośliny, ej, rośliny są extra! Nie jedz mięsa, wiadomo. Wiem, wiem, jest dużo problemów, ale tym tu poruszanym jest Śmierć i Zmierzch, seks i śmierć, Śmierć, śmierć. A daj spokój, haruję 24h, jestem wypruty, szef w pracy nigdy nie zapytał mnie o zdanie.

Przychodzę was wyzwolić? Nie! Ogłosić! Jesteście wolni. Nie wracajmy tam. Patrz przed siebie i nie pisz wiadomości, jak prowadzisz, Ola, proszę.

Spektakl jest koprodukcją Festiwalu Nowe Epifanie / Gorzkie Żale 2017.

Szczegóły

Biesy

Dramat

Po adaptacji Berlin Alexanderplatz Natalia Korczakowska znów sięga po wielką literaturę, klasykę powieści społecznej.

Niebezpiecznie aktualną. Jakiekolwiek jest imię Idola - Lenin, Stalin, Hitler, Mao - tyran to zawsze karykatura zdewaluowanego Ojca. Absurdalni bojownicy rzucają się w wir masakry, by samemu pozostać przy życiu - tak mnożą się zbrodnie będące ojcobójstwami. Strażnicy ze stalinowskich łagrów, oprawcy Szoa, czerwoni gwardziści Mao, z błogosławieństwem swoich Partii mordują nie tylko własnych królów, ale również własne rodziny - bredzą o nowych początkach. Biesy, demony chcą zaszczepić w naszych głowach myśl, że zabójstwo przestało być zabójstwem i że jesteśmy wolni, aż po upojenie zabijania siebie i innych. To lekcja totalitaryzmu i nauka nieszczęścia.

Spektakl przeznaczony dla pełnoletnich widzów.

Szczegóły

Samotność pól bawełnianych

Dramat psychologiczny

Wznowienie najsłynniejszej wersji scenicznej „Samotności pól bawełnianych” Bernarda Marie-Koltèsa w reżyserii laureata Paszportu Polityki, Radka Rychcika. Opowieść o samotności, braku porozumienia z drugim człowiekiem i wyzwalaniu z konwencji, które rządzą światem relacji.

Rozgrzewka przed kontynuacją tournée po światowych scenach. Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach.
Po premierze w 2009 r. spektakl zagrano ponad 100 razy. Zarejestrowano go dla TVP Kultura. Po dwóch latach przerwy, na prośbę fanów i na zaproszenia zagranicznych twórców festiwali „Samotność…” Rychcika, w niezmienionym składzie, wraca na afisz kieleckiego Teatru.

Szczegóły

Pocałunek kobiety pająka

Dramat

Santiago de León de Caracas. Dwóch mężczyzn osadzonych w jednym z argentyńskich więzień: Luis Molina jest homoseksualistą, pobyt w celi jest dla niego ciężkim doświadczeniem. Drugim więźniem jest młody chłopak, Valentin Arrequi.

Zapalony marksista, aresztowany za walkę z reżimem. Czas odsiadki ciągnie się niemiłosiernie. Jednak w tym miejscu trzeba zapomnieć o dzielących różnicach i skupić się na podobieństwie. Między mężczyznami wytwarza się silna więź. Rzecz o przyjaźni i zaufaniu.

Szczegóły

Dwunastu Gniewnych Ludzi

Tragedia

Zapomnijcie o Herculesie Poirocie, Sherlocku Holmesie czy poruczniku Kojaku… Teatr Nowy zaprasza na błyskawiczny kurs detektywistyczny.

W programie: prawdziwa zbrodnia, nieletni ojcobójca, dwoje świadków, kilka poszlak i mnóstwoinnych atrakcji! A do tego dwunastu znakomitych aktorów w roli przysięgłych, którzy muszą znaleźć odpowiedź na najważniejsze pytanie: czy młody oskarżony trafi na krzesło elektryczne? Pomogą nam Państwo w tym śledztwie?

Szczegóły

Ripley pod ziemią

Dramat

Historia jednego z najsłynniejszych bohaterów amerykańskiego kryminału. Autorka Ripliady Patricia Highsmith stworzyła fascynującą postać zręcznego manipulatora i mordercy, który niczym aktor z łatwością żongluje tożsamościami, by ukryć swoje zbrodnie. Trzymająca w napięciu i pełna zwrotów akcji fabuła wprowadza w świat highlife’u, wypełnionego ekskluzywnymi podróżami po Europie, towarzyskimi spotkaniami i rozmowami o współczesnej sztuce. Świat, w którym obraca się Tom Ripley, przypomina teatralny spektakl, w którym wszystko zostało wystawione na pokaz.

Najciekawsze jednak jest to, co kryje się za jego kulisami. Po oddaleniu od siebie wszelkich podejrzeń związanych ze śmiercią Dickiego Greenleafa Tom Ripley wiedzie beztroskie życie w luksusowej willi pod Paryżem u boku pięknej żony Heloise. Co pewien czas świadczy również drobne usługi przemytnicze oraz wspiera działalność spółki Derwatt Ltd. zajmującej się m.in. fałszowaniem obrazów nieżyjącego malarza. Jego spokój burzy pojawienie się pewnego amerykańskiego konesera sztuki, który podejrzewa, że posiadany przez niego „Derwatt” nie jest autentyczny. Jak daleko posunie się Tom Ripley, aby ocalić firmę przed zdemaskowaniem? Czy tym razem również uda mu się uniknąć odpowiedzialności? Właścicielem praw scenicznych jest spółka Diogenes Verlag z Zurychu.

Tekst polski utworu autorstwa Patricii Highsmith pt. *Ripley pod ziemią* Oficyna Literacka Noir Sur Blanc.


Spektakl przeznaczony dla widzów pełnoletnich.

Szczegóły

Proszę bardzo

Dramat

Spektakl jest próbą zainstalowania w przestrzeni galerii Zachęta powieści autobiograficznej Andy Rottenberg, wieloletniej szefowej tej placówki. Miejsce wydarzenia nie jest bez znaczenia. Wystawy, które miały miejsce za jej dyrekcji po raz pierwszy zwróciły uwagę mediów komercyjnych i wyciągnęły sztukę współczesną z galerii na ulice, do studiów telewizyjnych, do sejmu, przy okazji pokazując, że do rozmowy o sztuce współczesnej polskie społeczeństwo lat dziewięćdziesiątych nie było absolutnie gotowe.

Na pierwszy plan debaty wyciągnięto pochodzenie, nazwisko, postać Andy Rottenberg. Powieść autobiograficzna „Proszę bardzo” to szczera do bólu odpowiedź na domysły, plotki, konfabulacje i ataki pod adresem Andy jako „kontrowersyjnej, skandalizującej kuratorki i dyrektorki”.

„Proszę bardzo” jest badaniem przeszłości, odkrywaniem tragicznych losów nieznanych przodków, członków rodziny ojca, zamordowanych przez nazistów w Bełżcu i syberyjskiej rodziny matki, której losy są równie bolesne i skomplikowane. Książka jest próbą włączenia całej bolesnej genealogii w obręb swojej tożsamości, bez wybielania, czy wypierania się złożonej, niedającej się ujednoznacznić materii.

Wydarzenie teatralne na podstawie tej autobiografii jest montażem motywów dotyczących właśnie tej złożoności oraz intymnych auto-rozpoznań, jest wędrówką po drzewach genealogicznych, odkrywaniem gałęzi i próbą refleksji nad autobiografią - jako tworzywem naszego tu i teraz.

Spektakl Teatru Żydowskiego im. Estery Rachel i Idy Kamińskich Centrum Kultury Jidysz powstał we współpracy z Zachętą — Narodową Galerią Sztuki.

Uwaga! Spektakl grany jest w chłodnym, klimatyzowanym pomieszczeniu. Prosimy o zabranie okryć wierzchnich.

Szczegóły