Sławomir Grzymkowski - zdjęcie

Sławomir Grzymkowski

7,9 / 10

202 oddanych głosów

Data urodzenia:
05-03-1968 (51 lat)

Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (1993).

Współpracuje z niezależnymi twórcami i grupami teatralnymi, m.in. ze Studiem Teatralnym KOŁO (Taksówka, 2005; Sandman, 2006; Ukryj mnie w gałęziach drzew, 2008; Żółta strzała, 2008), Dariuszem Gajewskim (Skórzana maska, 1999; filmy: alaRM, 2002; Warszawa, 2003), Jackiem Papisem (Polowanie na Żmirłacza, 2002; Sweeney Agonistes, 2003; Waszenasze miasto, 2004).

W Teatrze Telewizji współpracował m.in. z Andrzejem Wajdą (Bigda idzie, 1999), Janem Englertem (Kordian, 1994), Piotrem Cieplakiem (Człowiek, który był czwartkiem, 1997), Agnieszką Glińską (Heloiza i Abelard, 1997; Bambuko, 1998).

Od 1994 roku występuje w zespole Teatru Dramatycznego w Warszawie.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Taksówka

Dramat psychologiczny

Pasażerowie warszawskiej taksówki – tutejsi i przyjezdni. Z pozoru zwykli ludzie, ale każdy z nich ma niepowtarzalne wnętrze i ciekawe historie. W Wigilię Bożego Narodzenia każdy dokądś zmierza…

Szczególnie w takim mieście jak Warszawa, pełnym pośpiechu, z aspiracjami europejskiej stolicy, a jednak podszytym wariactwem i niepokojem. W lusterku kierowcy odbija się żywy obraz miasta. W tle samotny DJ prowadzi audycję w radiu. Czy zadzwonisz do niego w ten dzień? Jego amerykańska muzyka i monolog towarzyszy Ci przez cały ten wieczór, gdy jedziesz taksówką do rodziny, przyjaciół, do kochanka, do pustego domu, gdziekolwiek…

Szczegóły

Sen nocy letniej

Komedia

Noc, która miesza wszystko ze wszystkim, świat ludzi i elfów, odmienia uczucia, a nadchodzący sen odkrywa prawdziwe namiętności. We współczesnej interpretacji węgierskiego reżysera Gábora Máté śmiech przeplata się z jednak z goryczą. W tej opowieści do głosu dochodzą obsesje, niespełnione nadzieje i wyuzdane pragnienia. Szczególnie, że w zdobywaniu miłości wszystkie chwyty są dozwolone, a walka o nią bywa bezwzględna.

Mistrzowska mieszanka tego co okrutne i zabawne, magiczne i bezwstydne sprawia, że „Sen nocy letniej” po czterech stuleciach wymyka się jednoznacznej interpretacji i wciąż jest najchętniej wystawianą sztuką Szekspira.


Spektakl przeznaczony dla widzów od 16 roku życia. Zawiera sceny odnoszące się do zachowań seksualnych i przemocy, które mogą zostać uznane za kontrowersyjne. Wszelkie sceny przedstawione w spektaklu są odzwierciedleniem wyłącznie wizji artystycznej.

Szczegóły

Pijani

Tragikomedia

Słoń jest miłością. Bóg kocha wegetarian, a mięsożerców wysyła do piekła. Brat księdza katolickiego może udzielić ślubu, choćby ten nie miał brata. Jeśli kot zabił czyjąś matkę astmą alergiczną, to kot staje się przestępcą. Oraz trudno nie kłamać, skoro całe życie pracowało się w bankowości. Możesz to zrozumieć, nawet kiedy jesteś pijany. Mimo że jesteś pijany. Właśnie dlatego, że jesteś pijany. I choć bardziej niż wirującego derwisza przypominasz kawałek gazety unoszonej przez wiatr, pamiętaj: „Bóg rozmawia ze światem przez pijanych”. Może dziś będziesz to właśnie Ty?

PIJANI u Iwana Wyrypajewa to nie tyle co upojeni, ale pozbawieni hamulców, znajdujący się w znaczącym momencie swojego życia. Jego najnowsza komedia przynosi nam więcej niż tylko śmiech, bo między jednym czknięciem a drugim, między prawą a lewą stroną krawężnika możemy usłyszeć „szept Boga”.

Szczegóły

Wszystko płynie

Dramat

Spektakl jest relacją z piekła opowiedzianą ustami dwójki bohaterów – Anny i Jana. Ona – świadek wielkiego głodu na Ukrainie, On – wieloletni więzień łagrów. Sztuka próbuje zmierzyć się z doświadczeniem głodu człowieka, z piętnem sowieckiego łagru, znaleźć przestrzeń do wypowiedzenia słów najcięższych o człowieku.

Janusz Opryński po raz pierwszy sięgnął po tekst Wszystko płynie Wasilija Grossmana w spektaklu Punkt Zero: Łaskawe. Potem, podczas Konfrontacji Teatralnych w 2016 roku, zaproszono go do udziału w cyklu „Mikro Teatr” zrealizowanym przez Komunę Warszawę. Wówczas na scenie znaleźli się aktorzy stale współpracujący z Januszem Opryńskim – Eliza Borowska (Teatr Polski w Warszawie) i Sławomir Grzymkowski (Teatr Dramatyczny w Warszawie). Projekt zakładał radykalne ograniczenie formy – spektakle nie mogły przekraczać 16 minut. Fragment ten znajdzie się w przedstawieniu Wszystko płynie.

Szczegóły

Biesy

Dramat

Skandale towarzyskie, popełnione w przeszłości zbrodnie, spiski polityczne i plany rewolucji – świat Dostojewskiego gęsty jest od emocji. Pisarz wyprzedził swoją epokę i dziś przeglądamy się w jego arcydziele jak w krzywym zwierciadle. Szaleństwo tekstu, żarliwość dialogów pokazują świat pijany od idei. Spektakl w ślad za wieloznacznością utworów pisarza nie ocenia i nie wskazuje racji.

Przedstawienie powstało w koprodukcji Teatru Dramatycznego z Teatrem Provisorium, jednym z najważniejszych teatrów alternatywnych, który od zawsze poszukiwał inspiracji w wybitnych tekstach polskiej i światowej literatury.

Szczegóły

Domek trzech dziewcząt

Komedia

Francuska komedia poruszająca problemy damsko-męskie w różnych konfiguracjach, grana z wielkim powodzeniem nad Sekwaną.

Szczegóły

Król Edyp

Tragedia

Najdoskonalszy kryminał wszech czasów, jedno z najstarszych arcydzieł literatury dramatycznej, wzór tragedii doskonałej, pierwszy evergreen w historii dramatu. Do dziś krytycy są zgodni – napisany ok. 427 r. p.n.e. przez Sofoklesa dramat nie ma sobie równych. Oto tytułowy bohater rodzi się pod znakiem okrutnej klątwy: zabije własnego ojca, poślubi matkę i spłodzi z nią potomstwo. Aby uniknąć wyroku, rodzice porzucają małego okaleczonego Edypa w górach. Chłopiec jednak nie umiera tylko trafia na dwór króla Koryntu.

„Król Edyp” wraca na afisz Teatru Dramatycznego. Wcześniej dramat reżyserowali tu Ludwik René i Gustaw Holoubek. „To sztuka o okrucieństwie przypadku, przed którym nie mogą zabezpieczyć ani najlepsze dary natury i umysłu, ani najostrożniejsze przewidywania” – pisał o greckiej tragedii krytyk Jan Kott.

Szczegóły

Szalbierz

Dramat

W 250 rocznicę polskiego teatru publicznego Teatr Dramatyczny wystawia głośną sztukę węgierskiego pisarza Györgya Spiró o ojcu narodowej sceny Wojciechu Bogusławskim. „Szalbierz” podejmuje wątek powieści „Iksowie”, zakazanej w Polsce lat osiemdziesiątych z powodu kpiny z naszych bohaterów narodowych. Spiró oskarżonemu o szarganie świętości zabroniono wówczas przyjazdów do Polski.

Akcja „Szalbierza” rozgrywa się w teatrze w dniu premiery. Na spektakl, który ma uratować teatr od bankructwa, wybiera się całe Wilno, bo tytułową rolę „Świętoszka” ma zagrać gościnnie legenda - Wojciech Bogusławski. Groźba zerwania premiery wisi w powietrzu, ponieważ mistrz pojawia się dopiero kilka godzin przed spektaklem. Kim jest Wojciech Bogusławski w oczach Węgra? Barwną postacią - intrygantem, błaznem, furiatem i egoistą, a równocześnie patriotą i człowiekiem niezwykle odważnym.

Przedstawienie reżyseruje Gábor Máté, węgierski reżyser i aktor, dyrektor artystyczny słynnego Teatru Józsefa Katony w Budapeszcie. W roli Bogusławskiego wystąpi Witold Dębicki, w obsadzie między innymi: Sławomir Grzymkowski, Agnieszka Warchulska, Agnieszka Wosińska i Małgorzata Rożniatowska.

György Spiró to jeden z najwybitniejszych współczesnych pisarzy węgierskich i znawca polskiej kultury. Laureat prestiżowych nagród, między innymi Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus i Międzynarodowej Nagrody Wyszehradzkiej. Napisał ,,Mesjaszy”, jedną z najważniejszych powieści poświęconych naszemu romantyzmowi.

Szczegóły

Stalker. Interpretacja

Tragikomedia

Życie to mozolne przewijanie akcji do przodu, z okazjonalną pauzą, kiedy odetną ci internet. – przysłowie z XXI wieku

"Stalker. Interpretacja” to przeskok o kilkadziesiąt sezonów do przodu. W nie tak bliskiej przyszłości trupa aktorska przygotowuje spektakl inspirowany filmem Andrieja Tarkowskiego. W postpłciowym świecie odtworzenie damsko-męskich podziałów przychodzi wszystkim z trudem, idea teatru na żywo wydaje się anachroniczna, a na bieg wydarzeń mają wpływ siły znajdujące się poza sceną. Czy leci z nami pilot (od telewizora)? I kto wciska tutaj w ogóle przycisk odtwarzania? Reżyser, aktorzy czy widz, który przyzwyczaił się, że może wybierać z niemal nieograniczonej masy treści? „Stalker. Interpretacja” to jednoodcinkowy serial sceniczny, który można oglądać na dowolnym urządzeniu, ale najlepiej smakuje w sali Teatru Ochoty – jako streaming live niezapośredniczony przez ekrany. Showrunner Antoni Ferency przygląda się praktykom teatralnym i odbiorczym w epoce rozrywki na żądanie. Czy stalker telewizyjny różni się od podglądacza siedzącego w cieniu widowni? Fetysz interaktywności, symulowany przez serwisy VOD, jest w teatrze czymś naturalnym i nieuniknionym. Przygotujcie się na próbę do spektaklu, która – jeśli tylko tego chcecie – może szybko wymknąć się spod kontroli.

Spektakl dla widzów od 13 roku życia.

Szczegóły

Krople na rozpalone kamienie

Dramat psychologiczny

Opowieść o bardzo samotnym człowieku - przewijają się w jego życiu tak kobiety jak i mężczyźni, i każde nowe doświadczenie stwarza jeszcze większe rozczarowanie i pustkę…

Szczegóły

Teatr Provisorium – Punkt Zero: Łaskawe

Tragedia

Scenariusz spektaklu „Punkt Zero: Łaskawe“ powstał na podstawie fragmentów powieści Jonathana Littella „Łaskawe“ oraz nielicznych cytatów z dwóch powieści Wasilija Grossmana „Życie i los“ i „Wszystko płynie“. Odważamy się opowiedzieć historię Maxa Aue, historię kata, historię niemieckiego oficera, historię członka elitarnej grupy nazwanej „mistrzami śmierci”, który brał czynny udział w Zagładzie Żydów.

Tak, trzeba odwagi, by opowiedzieć ten burzliwy los wykształconego Europejczyka, który uwierzył w „sens swojej pracy”. Odwaga jest także potrzebna do tego, by jeszcze raz próbować „mówić ze sceny” o Zagładzie. Jak mówić? Czy jest sens wracać do tego co niewyobrażalne? Właśnie niewyobrażalne należy umieć sobie wyobrazić – o tym przypomina nam Zygmunt Bauman w „Nowoczesności i Zagładzie”.

Szczegóły

Wszystko płynie

Dramat

Spektakl jest relacją z piekła opowiedzianą ustami dwójki bohaterów – Anny i Jana. Ona – świadek wielkiego głodu na Ukrainie, On – wieloletni więzień łagrów. Sztuka próbuje zmierzyć się z doświadczeniem głodu człowieka, z piętnem sowieckiego łagru, znaleźć przestrzeń do wypowiedzenia słów najcięższych o człowieku.

Janusz Opryński po raz pierwszy sięgnął po tekst Wszystko płynie Wasilija Grossmana w spektaklu Punkt Zero: Łaskawe. Potem, podczas Konfrontacji Teatralnych w 2016 roku, zaproszono go do udziału w cyklu „Mikro Teatr” zrealizowanym przez Komunę Warszawę. Wówczas na scenie znaleźli się aktorzy stale współpracujący z Januszem Opryńskim – Eliza Borowska (Teatr Polski w Warszawie) i Sławomir Grzymkowski (Teatr Dramatyczny w Warszawie). Projekt zakładał radykalne ograniczenie formy – spektakle nie mogły przekraczać 16 minut. Fragment ten znajdzie się w przedstawieniu Wszystko płynie.

Szczegóły

Parlez moi d'amour czyli porozmawiajmy o miłości

Komedia

Mów mi o miłości... po 20 latach małżeństwa. Scena z życia małżeńskiego po powrocie małżonków do domu z przyjęcia "firmowego". Alkohol rozwiązuje języki. 20 lat wspólnego życia na dobre i na złe: praca, dom, wychowanie dzieci, rywalizacja zawodowa, a przede wszystkim, kariera męża. Małżonkowie wyrzucają sobie wszystko, ranią się, ale nie potrafią bez siebie żyć. To jest ich sposób na wspólne życie, ich język miłości. Komedia obyczajowa grana z wielkim powodzeniem w Paryżu.

Szczegóły

Ten drugi dom

Dramat

Juliana, kobieta po pięćdziesiątce. Błyskotliwa inteligencja to jej największy atut, ale i największe obciążenie. Karierę naukową porzuciła na rzecz posady w firmie farmaceutycznej. Pewnego dnia w czasie prezentacji jej pamięć buntuje się po raz pierwszy. I wtedy zaczyna się jazda – dla bohaterki, jej męża i dla widza, który próbuje nadążyć za logiką zdarzeń i zachować jasny ogląd sytuacji.

Sharr White opowiadając z brawurą o postępującym przypadku utraty pamięci, równocześnie pokazuje mechanizm wypierania złych doświadczeń uprawiany przez nas wszystkich.

Szczegóły

Plastiki

Dramat

W małżeństwie Michaela i Ulrike panuje pozorny porządek. On zatraca się w pracy lekarza, ona jest asystentką skandalizującego artysty. Mają dorastającego syna, dla którego nie mają czasu i dom, który również wymaga uwagi. Zatrudniają więc pomoc. Pojawienie się Jessici jest jak podpalenie lontu pod ich światem. Wybuchają konflikty, które poddają weryfikacji rodzinne relacje i deklarowane wartości, jak tolerancja i wyzwolenie obyczajowe.

Świat współczesnych mieszczan opisany w „Plastikach” jest straszny i śmieszny zarazem. Marius von Mayenburg stawia ostre diagnozy społeczne nie oszczędzając współczesnych artystów.

Szczegóły

Miarka za miarkę

Dramat

Źle się dzieje w Wiedniu, moralny upadek i korupcja paraliżują kraj. Książę Wincencjo przekazuje władzę w ręce namiestnika. Angelo, by uzdrowić państwo, kręci na mieszkańców bicz z paragrafów – więzienia szybko zapełniają się skazanymi. Jednym z nich jest Claudio, oczekujący wyroku śmierci za spłodzenie nieślubnego dziecka. Wincencjo powraca w przebraniu mnicha i obserwuje rozwój sytuacji.

„Miarka za miarkę”, jedna z najbardziej przewrotnych sztuk Szekspira, łączy polityczny thriller z okrucieństwem, ironią i czarnym humorem. Dramat w nowym tłumaczeniu Piotra Kamińskiego reżyseruje Oskaras Koršunovas. „To opowieść o władzy, jej dramacie i absurdach. Szekspir pyta, czy rządzący mogą być sprawiedliwi i moralni, czy też wykorzystują moralność, by zdobyć i sprawować władzę" – mówi reżyser.

Szczegóły

Punkt Zero: Łaskawe

Dramat

Odważamy się opowiedzieć historię Maxa Aue, historię kata, niemieckiego oficera, członka elitarnej grupy nazwanej „mistrzami śmierci”, który brał czynny udział w Zagładzie Żydów. Tak, trzeba odwagi, by opowiedzieć ten burzliwy los wykształconego Europejczyka, który uwierzył w „sens swojej pracy”. Odwaga jest także potrzebna do tego, by jeszcze raz próbować „mówić ze sceny” o Zagładzie. Jak mówić? Czy jest sens wracać do tego co niewyobrażalne? Właśnie niewyobrażalne należy umieć sobie wyobrazić – o tym przypomina nam Zygmunt Bauman w „Nowoczesności i Zagładzie”. W sierpniu 2006 roku 39-letni Jonathan Littell publikuje po francusku „Les Bienveillantes”, w polskim tłumaczeniu “Łaskawe”. Książka staje się sensacją czytelniczą. Dzieli publiczność literacką na dwa obozy: tych, którzy się nią zachwycili, i tych, którzy ulegli zgorszeniu. Postać Maxa już na początku prowokuje, zwracając się do czytelników: „czy jesteście przekonani, jak byście się zachowali na moim miejscu?”. Być może wie o Baumanowskim „agencie uśpionym”, który tkwi w każdym człowieku, i którego za wszelką cenę budzić nie wolno? Tekst Littella jest wielkim materiałem dla teatru, jego niezwykła skrupulatność faktograficzna, staranność w opisywaniu zdarzeń, pobudza wyobraźnię. Posiada również niezwykłe odwołanie do tragedii greckiej – „Orestei”. Widzimy rodzinę Maxa Aue w kontekście rodziny Atrydów. Historia Maxa i Uny to historia Orestesa i Elektry. To także historia przyjaciela naszego bohatera, Thomasa, czyli greckiego Piladesa, tyle że jakoś po diabelsku mówiącego, a nie milczącego.
Scenariusz spektaklu powstał również z inspiracji narracji Wasilija Grossmana, tak aby nie zgubić do końca perspektywy ofiary.

Szczegóły

W imię Jakuba S.

Dramat

Większość polskiego społeczeństwa ma korzenie na wsi. Ale nie tej dworkowo-ziemiańskiej, tylko tej duszonej pańszczyzną, tej chłopskiej, tej chamskiej. Dlaczego w takim razie w kalendarzu polskich świąt nie ma święta zniesienia pańszczyzny?

Czy wolimy myśleć o sobie jako o potomkach tej „lepszej”, szlacheckiej części narodu? Przecież dzisiejsza klasa średnia i ci, którzy do niej aspirują, to potomkowie Jakuba Szeli. Tylko, czy jesteśmy w stanie przyjąć inne tropy tożsamości niż te wyuczone w szkołach, gdzie Szela był mściwym prymitywem i zdrajcą, a jego rabacja jedynie inspirowanym przez austriacką administrację mordem na najlepszych synach narodu polskiego?

Czy można dziś bez wstydu powiedzieć, że jesteśmy Europejczykami, bo potrafiliśmy kiedyś mordować? Czy możemy od nowa ułożyć opowieść o sobie, swojej historii i historii swojej/nieswojej ziemi? Opowieść, w której słowo „kurwa” nie jest ani przecinkiem, ani określeniem prostytutki, tylko pewnej postawy? W której słowo „nienawiść” nie zostało zakazane przez XX wiek? W której można kogoś strzelić w ryj i patrzeć czy równo puchnie i opowiadać publicznie o krzywdzie?

Szczegóły