Sandra Korzeniak - zdjęcie

Sandra Korzeniak

6,5 / 10

45 oddanych głosów

Ukończyła studia na Wydziale Aktorskim PWST w Krakowie w 2000 roku. Przez następne osiem lat związana była z Narodowym Teatrem Starym w Krakowie. W 2008 dołączyła do zespołu warszawskiego Teatru Dramatycznego, a od 2010 roku należy do zespołu TR Warszawa. W Teatrze Starym stworzyła ważne role w przedstawieniach m.in. Krystiana Lupy - Mistrz i Małgorzata (2002), Zaratustra (2005), Factory 2 (2008), Pawła Miśkiewicza - Niewinna (2004), Przedtem/Potem (2006), Mai Kleczewskiej - Sen nocy letniej (2006), Zbombardowani (2007), a także w sztuce Michała Kotańskiego Polaroidy (2003) oraz Gang Bang Pawła Sali (2005). W 2009 stworzyła wielokrotnie nagradzaną kreację Marilyn w sztuce Krystiana Lupy Persona. Tryptyk/Marilyn. Wystąpiła także w spektaklu Teatru Telewizji Opowieści o zwyczajnym szaleństwie w reż. Łukasza Kosa (2004), w półgodzinnej fabule Piotra Subbotko Lato (2009), a także w filmie Hiszpanka Łukasza Barczyka (2013).

Do otrzymanych przez nią wyróżnień zaliczają się: Paszport „Polityki" w dziedzinie teatru za rolę w spektaklu Persona. Tryptyk/Marilyn za „kreację, która na nowo ustanawia kategorie aktorskiej prawdy i fałszu" (2010). Za tę samą rolę otrzymała „Feliksa Warszawskiego" (2009) oraz nagrodę w XVI Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2010). Z kolei za rolę Nadii w spektaklu Polaroidy przyznano jej nagrodę aktorską XLIII Kaliskich Spotkań Teatralnych (2003).

Spektakle z udziałem tego aktora:

Holzwege

Dramat

W 1988 roku w niewyjaśnionych okolicznościach w swoim mieszkaniu na Placu Konstytucji w Warszawie umiera wybitny kompozytor, Tomasz Sikorski. Reżyserka Katarzyna Kalwat i dramaturżka Marta Sokołowska próbują rozwikłać tajemnicę śmierci kompozytora, przeprowadzając teatralne śledztwo. Obok aktorów bierze w nim udział Zygmunt Krauze, kompozytor, pianista i przyjaciel Sikorskiego.

"Holzwege” to teatr, eksperyment śledczy i koncert na żywo w jednym. Czy z dokumentów, listów, wspomnień i muzyki uda się odtworzyć prawdę o życiu i śmierci awangardowego artysty?

Szczegóły

Możliwość wyspy

Dramat

Akcja Możliwości wyspy rozgrywa się równolegle – dziś oraz w okolicach roku 4000. Perspektywa przyszłości pozbawionej kryzysów egzystencjalnych, a także fizycznego bólu jest odpowiedzią na odrazę wobec współczesnego świata, w którym z wielu powodów panują samotność, pustka i bezsens. W ciągu dwóch tysięcy lat geografia świata i warunki klimatyczne kilkukrotnie uległy gwałtownym przemianom. Zamieszkujące ziemię genetyczne kopie dawnych ludzi spędzają życie w izolacji, czytając i komentując autobiografie swoich przodków. Neoludzie mają zdolność fotosyntezy, ich wrażliwość na bodźce zewnętrzne jest mniejsza, nie znają radości ani rozkoszy, nie potrafią śmiać się, ani płakać. Rzeczywistość przyszłości poznajemy za sprawą Daniela24 i Daniela25 – klonów żyjącego w naszych czasach popularnego komika Daniela, pogrążającego się stopniowo w depresji, spowodowanej poczuciem starzenia się i samotności. Elementem łączącym przyszłość z teraźniejszością jest obecność psa Siri, który staje się symbolem wiernej, bezwarunkowej miłości.

Jakie wnioski przynosi obserwacja współczesności z perspektywy neoludzi?

Czy da się ochronić więzi przed całkowitym zanikiem, kiedy na horyzoncie majaczy świat technologii z nieodległą perspektywą nieśmiertelności?

Szczegóły

Materiały do Medei

Monodram

Media o spektaklu:
Po najnowszej premierze Łaźni Nowej nie mam wątpliwości, że [Sandra Korzeniak] jest fenomenem o nadludzkich zdolnościach. (…) Pierwszy raz od długiego czasu poczułem, że ktoś w teatrze mówi tylko do mnie. Ani na chwilę nie odwróciłem od Medei wzroku. Wybitna Sandra Korzeniak mi na to nie pozwoliła.
Dawid Dudko, onet.pl

Wyraziste aktorstwo Sandry Korzeniak zdecydowanie sprostało wymagającemu tekstowi Müllera.
Joanna Raba, e-teatr.pl

W krakowskim spektaklu jest kilka scen, w których Sandra Korzeniak po mistrzowsku urzeczywistnia archetyp Medei budując niezwykle wprost sugestywną postać.

*Spektakl znalazł się wśród 10 najlepszych spektakli 2019 roku według redakcji onet.pl
Michał Centkowski, Neewsweek

Szczegóły

Persona. Marilyn

Dramat

Andy Warhol mówił o swoich filmach, że ich tematem i bohaterem jest osobowość – nie historia czy losy indywidualnego człowieka, lecz właśnie osobowość człowieka z całą jej niewyrażalnością – więc kiedy ma się człowieka jako obiekt – lepiej na niego patrzeć, niż o nim opowiadać. Nie historie, lecz sytuacje, w których osobowość staje się widzialna i może również być punktem przecięcia z osobowością aktora, który wchodzi z nią w osobistą, wręcz intymną przygodę, w fantastyczny i ryzykowny eksperyment wymiany.

Osobowość to nie tylko charakter osoby, to również jej ekstremalne marzenie, jej niespełniona, lecz potencjalna wersja, osobowość wreszcie to również autosugestia i autooszustwo, a również mit, jaki wybucha czasem wśród innych. Wszystkie trzy, tak różne od siebie, indywidua łączy pragnienie przekroczenia granic – choćby nawet trudno je było ze sobą porównać – to wizja transgresji jest jedna – odwiecznie ludzka. (Krystian Lupa)

Fragment książki Michela Schneidera "Marilyn, ostatnie seanse":

Santa Monica, Franklin Street, sierpień 1960
Podczas popołudniowego seansu Greenson zwrócił swej pacjentce uwagę, że nie mówi zbyt wiele o życiu seksualnym.
- Wie pan, panie doktorze, moje życie seksualne, czy po prostu moje życie, widzę jak źle zmontowane sekwencje filmowe. Mężczyzna w nie wkracza, działa, bierze mnie, potem traci. W kolejnej scenie ten sam mężczyzna – a czasem już inny – wchodzi po raz drugi, ale już bez tego uśmiechu, zmieniły się gesty, oświetlenie. Szklanka, którą ma w ręku, była przed chwilą pusta, a teraz jest do połowy pełna. Nasze spojrzenia znów się spotykają, lecz są całkiem inne. Minął czas, a my nie możemy się rozstać z dawnym wizerunkiem. Spotykając się po raz drugi, wierzymy oboje, że to nasza premiera.

Szczegóły

Robert Robur

Dramat

Seria tajemniczych zgonów wstrząsa światem nowych mediów. Zagadkę próbuje rozwikłać inspektor Mirosław Kryzys ze Świetlnej Policji. Tropy prowadzą do Roberta Robura, młodego scenarzysty. Tymczasem w Mieście Światła narasta rebelia. Członkowie sekty tajemniczego Mistrza chcą obalić dyktaturę Urzędu Energii. Kto stoi za tajemniczymi zbrodniami? Czy ciemność wygra ze światłem? Kto pisze serial „Wściekłość i wrzask”?

Ostatnia, niedokończona powieść Mirosława Nahacza (1984-2007) rozgrywa się w przyszłości, w której fikcja kreowana przez media wyparła całkowicie rzeczywistość. Sensacyjna akcja łączy się z wizją społeczeństwa, które odurzone medialnymi przekazami, staje się bezwolne i podatne na manipulacje władzy. Spektakl Krzysztofa Garbaczewskiego przenosi dystopijną powieść Nahacza do współczesnego świata cyfrowych mediów i wirtualnej rzeczywistości. To, co dekadę temu wydawało się czystą fantazją, dziś staje się realnością. Wszechobecna inwigilacja i kontrola w sieci, internetowe gwiazdy, które zapalają się równie szybko, jak gasną, koncerny manipulujące informacjami i hakerzy, którzy wykradają im dane – żyjemy w przyszłości, którą wymyślili pisarze. Dzięki technologii virtual reality powstają cyfrowe światy tak realne, że można je pomylić z rzeczywistością. W jaki sposób ten nowy, wspaniały świat wpływa na człowieka i jego relacje z innymi? Jak połączyć dwie strony pękniętej rzeczywistości?

Szczegóły

Holzwege - spektakl ONLINE | #WspieramKulture

Online

Link do bezpłatnej transmisji znajdziesz na Facebooku TR Warszawa: KLIKNIJ TUTAJ
W 1988 roku w niewyjaśnionych okolicznościach w swoim mieszkaniu na Placu Konstytucji w Warszawie umiera wybitny kompozytor, Tomasz Sikorski. Reżyserka Katarzyna Kalwat i dramaturżka Marta Sokołowska próbują rozwikłać tajemnicę śmierci kompozytora, przeprowadzając teatralne śledztwo. Obok aktorów bierze w nim udział Zygmunt Krauze, kompozytor, pianista i przyjaciel Sikorskiego.

"Holzwege” to teatr, eksperyment śledczy i koncert na żywo w jednym. Czy z dokumentów, listów, wspomnień i muzyki uda się odtworzyć prawdę o życiu i śmierci awangardowego artysty?

Szczegóły

Bachantki

Dramat

Maja Kleczewska i Łukasz Chotkowski opierając się na dramacie „Bachantki”, ukazują jak głęboko w kulturze europejskiej zakorzeniony jest szowinizm i patriarchat. Kierują uwagę na kobiecą siłę, tłumioną od wieków.
Kobiety od czasów antyku są bez głosu. Równouprawnienie kobiet wciąż jest spychane do getta „kobiecych spraw”. Jeśli grupa uprzywilejowana – białych, heteroseksualnych mężczyzn – nie stanie w jednym szeregu z kobietami w tej walce, przemoc i ekonomia wciąż będą głównymi siłami napędzającymi rzeczywistość, w której żyjemy. Kobiecy gniew może zmienić istniejący porządek, może doprowadzić do nowej rewolucji, do powstania nowej idei.

Szczegóły

Boska komedia

Dramat

Medytacja teatralna inspirowana średniowiecznym poematem włoskiego pisarza i filozofa Dantego Alighieri.
„Boska komedia” jest niewyczerpanym źródłem opowieści, przesłania i nauki. Jej bohaterowie, należący do minionych epok, przemawiają do współczesnych pragnieniem wiedzy, lękami, ale przede wszystkim pożądaniem wyniesienia się ku boskiemu pięknu. Opisana wierszem wędrówka przez Piekło, Czyściec i Raj to poemat naszych korzeni, naszej wiary, opera człowieka poszukującego miłości, prawdziwego sensu życia.

Szczegóły