Rafał Habel

9,6 / 10

69 oddanych głosów

Spektakle z udziałem tego aktora:

Return to the Voice

Muzyczny

Teatr Pieśń Kozła pokaże spektakl – oratorium „Return to the Voice”. Wśród artystów występujących na scenie zobaczymy m.in.: Monikę Dryl, Jagę Przekupień, Macieja Rychłego.

Wrocławska grupa prowadzona przez Grzegorza Brala traktuje przedstawienie jako bramę do wyobraźni widza. W „Return to the Voice“ twórcy przeplatają kilka historii zainspirowanych Szkocją – gaelickie lamentacje, psalmy, opowieści. Mogą one skojarzyć się odbiorcy z miejscami, ludźmi, wydarzeniami. To, co dostrzeże w spektaklu widz, zależy od jego wyobraźni.

Mirosław Kocur w recenzji na portalu teatralny.pl porównuje figury 12 artystów do rzeźb średniowiecznego ołtarza, a sam spektakl ocenia jako niezwykłe przeżycie artystyczne i duchowe. „Bral i jego zespół ożywili coś archaicznego i źródłowego, pierwotnego wobec późniejszych religii. Przywrócili człowiekowi głos. Połamany, rozwibrowany, jęczący, radosny i łkający”.

"Return to the Voice" odbędzie się w Kościele Wszystkich Świętych - podczas spektaklu obowiązuje stosowne zachowanie i ciepły ubiór.

Szczegóły

Pieśni Leara

Muzyczny

"Pieśni Leara" nie są linearną opowieścią, lecz ukazują świat energii i rytmów rządzących szekspirowskim dramatem. Zespół skoncentrował się na wyborze kluczowych scen z "Króla Leara", które posłużyły za inspirację do snucia historii za pomocą słów, gestów i muzyki. Każda pieśń jest punktem wyjścia do kolejnego „dramatycznego poematu”. Muzyka staje się rzeczywistą postacią lub zdarzeniem, kreuje relacje międzyludzkie.

Międzynarodowa premiera "Pieśni Leara" odbyła się na Fringe Festival w Edynburgu w sierpniu 2012 roku. Podczas festiwalu spektakl uhonorowany został aż trzema prestiżowymi nagrodami: Fringe First, Herald Archangel oraz Musical Theatre Matters Award. "Pieśni Leara" zajęły również 1. miejsce w rankingu wszystkich spektakli teatralnych wystawianych w Edynburgu prowadzonym przez "The List".

Szczegóły

Umiłowanie / Dead Walk Love

Jest to rzecz o relacji mężczyzny i kobiety, w marszu ku śmierci, którą sami wybrali. Dusze ich po śmierci ujrzą znów dawny biedny pokoik, służący im za całe domostwo.
Trzynaście metrów kwadratowych szczęścia i nieszczęścia, naznaczonych przez ducha zniszczenia w ciągu jednej nocy.
Kto im kazał umierać? Lub - co? I po co?

W opowiadaniu Mishimy Yukio "Umiłowanie ojczyzny" rzecz wydaje się jasna: to ideały polityczne i kodeks moralny nakazują wybierać zawsze śmierć zamiast pohańbienia, a wybór ten JEST piękny. Miłość i śmierć obcują w jednym łożu boskiej namiętności i wchodzą - zespolone - w wieczność. Tak wybierający, doznają samoubóstwienia. W to chcą wierzyć, tak zdaje się wierzyć sam Mishima.

Mishima śmierć wyidealizował, mimo drastyczności harakiri (seppuku), uczynił ją wzniosłym przedmiotem pożądania. Mishima uważał, własnie to opowiadanie jest najdoskonalszym jego dziełem literackim i zawiera wszystko, co najwazniejsze.

Czym jest relacja małżeńska w ostatecznym "umiłowaniu" Sprawy? Jaki jest jej sens, a jaki bezsens?
W naszym ćwiczeniu, w naszym wydarzeniu teatralnym, próbujemy w kilkunastu migawkach zawrzeć wizerunki nieszczęsnej pary, zmierzającej ku chwili "zero", a także patrzących na nią już z perspektywy grobu. Okazją do wizyty duchów w skromnym pokoiku życia są Zaduszki japońskie - Obon.

Szczegóły