Piotr Cyrwus - zdjęcie

Piotr Cyrwus

8,5 / 10

1 314 oddanych głosów

Data urodzenia:
20-06-1961 (57 lat)

Debiutował na scenie w 1985, po ukończeniu krakowskiej PWST. Aktor teatrów: Polskiego w Warszawie (1985-86), im. Stefana Jaracza w Łodzi (1986-89), STU w Krakowie (1989-92). W latach 1992-2009 występował w Starym Teatrze w Krakowie. Od roku 2011 aktor Teatru Polskiego w Warszawie. Gra również w filmach fabularnych, animacjach i produkcjach telewizyjnych. Stworzył wiele ról w spektaklach Teatru Telewizji. Sam wyreżyserował także kilka przedstawień impresaryjnych.
Spektakle z udziałem tego aktora:

Kiedy kota nie ma

Komedia

"Kiedy kota nie ma…” istnieje szansa, że pojawi się w najmniej oczekiwanym momencie! A wtedy bieg komicznych wydarzeń w tej znakomitej brytyjskiej komedii sytuacyjnej, może nabrać zawrotnego tempa, a rozbawienie Widzów całkowicie wymknąć się spod kontroli. Podróż poślubna do Saint Tropez? Tak! Ale w dwudziestą rocznicę ślubu ??? Jak poradzą sobie z wzajemnymi uszczypliwościami dwa zabawne angielskie małżeństwa z 20-letnim stażem? Jak rozbudzić dziką namiętność w mężu fajtłapie? Jak ów próbuje dotrzymać kroku szwagrowi seksoholikowi? Jak zaimponować zmanierowanej zamożnej siostrze i nie zabić jej wędzonym łososiem? Oraz czy szczotka sedesowa z wizerunkiem pary królewskiej może pomóc w samobójstwie pięknej 20-latce?

Odpowiedzi mogą być abstrakcyjnie zaskakujące! Jedyne przewidywalne tego wieczoru, to ponad 2 godziny dobrego dowcipu, humoru i śmiechu do łez!

Szczegóły

Mała rzecz a cieszy

Komedia

POZNAJCIE SUSAN. Susan Love dobiega pięćdziesiątki („nowej trzydziestki”), lubi dobrą muzykę i czarno-białe filmy. Pracuje w angielskim sklepie charytatywnym, miejscu szczególnym, w którym każda oddana rzecz ma swoją historię i jest sprzedawana na cele dobroczynne. Susan pragnie miłości. Mąż odszedł do innej, nastoletnia córka się buntuje. Drugiej połówki szuka więc podczas express randek.
POZNAJCIE FRAZERA. Współpracownika Susan, zawsze gotowego jej wysłuchać, choć on sam bywa skryty. Sklep urządza z miłością. Marzy o projektowaniu kostiumów filmowych.
POZNAJCIE MARJORIE. Elegancką, energiczną damę z nieco lepszych sfer. Szefową Susan i Frazera, która potrafi dostarczyć im emocji nawet wypiekanymi przez siebie babeczkami.
POZNAJCIE DAVIDA. David mieszka niedaleko sklepu charytatywnego, właściwie po sąsiedzku. Pewnego dnia po raz pierwszy przekracza jego próg, nie spodziewając się, jak to pozornie mało znaczące wydarzenie wpłynie na przyszłość…
POZNAJCIE SPEKTAKL „MAŁA RZECZ A CIESZY”. Wyrazistych głównych bohaterów i cały korowód barwnych postaci drugoplanowych. Akcję rozpisaną na trzy dni jednego roku. Pełną czaru, angielskiego humoru i wdzięku opowieść o poszukiwaniu szczęścia, które czasem jest bliżej niż nam się wydaje.

Szczegóły

Szkoda, że jest nierządnicą

Dramat psychologiczny

Pięknej Annabelli nie brakuje adoratorów. Jeden z nich wzbudza jednak szczególne oburzenie otoczenia – jej własny brat – Giovanni. Młodzieniec wyznając siostrze miłość błaga ją, by go zabiła jeśli nie może odwzajemnić uczucia...

„Szkoda, że jest nierządnicą” Johna Forda, w niezwykle wysmakowanej plastycznie inscenizacji Dana Jemmetta, jest nie tylko opowieścią o zakazanej kazirodczej miłości, ale przede wszystkim, dziejącą się współcześnie, opowieścią o nieprzewidywalności uczuć i niemożności ich okiełznania – zarówno w sferze duchowej jak i cielesnej, o żądzy posiadania władzy nad drugim człowiekiem, o hipokryzji i mechanizmach społecznego nacisku.

Nigdy się dziwniej nie spotkały dotąd kazirodztwo i zbrodnia.

Dan Jemmett (ur. 1967) – brytyjski reżyser. Na najważniejszych europejskich scenach takich jak: Théâtre National de Chaillot czy Comédie-Française realizował Szekspira, Moliera, Jarry’ego. Na scenie Teatru Polskiego zrealizował również adaptację "Burzy" i "Wieczoru Trzech Króli" Williama Szekspira.

Przedstawienie dla widzów dorosłych.
Uprzejmie informujemy, że w spektaklu wykorzystujemy światła stroboskopowe oraz głośną muzykę.

Szczegóły

Polowanie na łosia

Komedia

Plejada znakomitych gwiazd w kryminalnej komedii romantycznej POLOWANIE NA ŁOSIA

W spektaklu zobaczymy plejadę znakomitych aktorów, a wśród nich: Agnieszkę Więdłochę, Antoniego Pawlickiego, Grażynę Wolszczak, Leszka Lichotę oraz Piotra Cyrwusa. Producentem spektaklu jest Fundacja Garnizon Sztuki.

"POLOWANIE NA ŁOSIA” będzie kolejną produkcją teatralną Fundacji Garnizon Sztuki. Tak jak poprzedni spektakl, realizuje misję Fundacji podejmując ważne społecznie tematy. Spektakl „POZYTYWNI” poruszał temat szeroko pojętej tolerancji. Tym razem akcent położony zostanie na uniwersalną potrzebę wolności, konflikt pokoleń, kryzys towarzyszący wchodzeniu w dorosłość i zagubieniu człowieka we współczesnym świecie. Spektakl „POLOWANIE NA ŁOSIA” koncentruje się na sytuacji młodego człowieka, który musi poradzić sobie z otaczającą go rzeczywistością, a nierzadko ciągnąć też za sobą bagaż doświadczeń swoich rodziców.

Eliza i Konrad przygotowują uroczystą kolację dla rodziców dziewczyny. Zamierzają poinformować ich o swoich zaręczynach. Jednak niespodziewanie zjawia się były terapeuta i kochanek dziewczyny. Wybucha gwałtowna awantura, która kończy się próbą morderstwa. Niedoszły trup zostaje schowany w szafie, a rodzice już dzwonią do drzwi...

„POLOWANIE NA ŁOSIA” Michała Walczaka, jednego z najciekawszych dramatopisarzy młodego pokolenia i twórcy kultowego już dziś „Pożaru w burdelu”, to czarna komedia; humor przeplata się z grozą, groteska z realizmem. Zabawna, a przy tym mocno ironiczna. To obraz naszej niedojrzałości, niezdecydowania i problemów z uczuciami. Walczak znakomicie żongluje konwencjami, łączy różne style i gatunki. To opowieść o lękach, frustracjach i zagubieniu młodego człowieka – podana w ironiczny, metaforyczny sposób.

„POLOWANIE NA ŁOSIA” to współczesna komedia - nie dość, że czarna to jeszcze romantyczna. Niejednoznaczna, niebanalna, słodko – gorzka, znakomita!

Spektakl wystawiany jest w Teatrze IMKA w Warszawie w ramach projektu IMKA Light.

Szczegóły

Quo vadis słowami Sienkiewicza, Eliota, Audena i innych

Tragedia

Pytanie „quo vadis?” – Sienkiewicz zadaje je komu? Światu? Byłoby to dziś pytanie powszechne. Pytanie „dokąd zmierzasz, świecie?” zawiera w sobie niepokój, lęk, strach. Lista dzisiejszych przerażeń jest długa; Europa zrezygnowała ze swojej tożsamości odrzucając Dekalog i nic już nie jest tym samym – życie i miłość nie są już najważniejsze, bliźni jest kategorią czysto praktyczną, wiara jest abnegacją nieoświeconych. Tylko, że Sienkiewicz nie kieruje tego pytania do świata. Zło świata, wybuchające co rusz wściekłe ataki demonów, są stałą w tym świecie.

Sienkiewicz wiedział, że Rzym będzie wieczną metaforą tego zła. Święty Piotr, który uciekał z Rzymu, pytanie to zadał Chrystusowi. Chrystus zmierza jeszcze raz do piekła; do miejsca bez Boga. To jest najbardziej interesujące u Sienkiewicza.

Choć w naszym Rzymie będą płonęły krzyże, Apokalipsa według Sienkiewicza jest wizją nadziei; zawsze tam gdzie rośnie niebezpieczeństwo, rośnie także ratunek.

Szczegóły

Wieczór Trzech Króli

Komedia

"Wieczór Trzech Króli", komedia omyłek Williama Szekspira jest jednym z jego najpopularniejszych utworów, którego komizm jest uniwersalny i zasadzony tak na niuansach słownych żartów, jak i na obserwacjach różnic płci, a także samego społeczeństwa, rozwarstwionego i proszącego się o satyrę.

"Wieczór Trzech Króli" zainscenizowany został na gruzach Teatru Polskiego. Dan Jemmett ignoruje tradycję obciążania tekstów Stratfordczyka gęstą smugą współczesnych narracji. Zamiast tego szuka Szekspira wyzwolonego, w którym aktorzy przywdziewając kostium zyskują swobodę, jaką naturalnie mieliby, zrzucając go po zejściu ze sceny.

Spektakl Jemmetta to okazja, aby usłyszeć, jak brzmi Szekspir realizowany przez Brytyjczyka. Szekspir, w którym szuka się żywiołu komicznego, w brawurowych wykonaniach, pełnych zaufania do słowa pisanego. "Wieczór..." to również wyzwanie rzucone młodej części zespołu aktorskiego Teatru Polskiego. Zespół pod wodzą Jemmetta nadaje spektaklowi tempo i brawurę wykonania, wymieniając zarazem energię z widownią.

Szczegóły

Dożywocie

Komedia

"Dożywocie" to jedna z trzech najlepszych komedii Fredry, ukazująca świat kapitału i kapitalistów. Jej głównymi bohaterami są ofiary wszechwładzy pieniądza: lichwiarz Łatka, nicpoń i hulaka Leon Birbancki oraz podupadający finansowo ziemianin Orgon. Motyw dożywocia, czyli stałych procentów od zdeponowanego majątku, stał się znakomitym kluczem do podwójnej intrygi – rzec można miłosnej i finansowej.

Łatka, wszedłszy w posiadanie dożywocia Birbanckiego, staje się jego tajemniczym aniołem stróżem. Wiedząc, że śmierć podopiecznego pozbawiłaby go zysków, nie szczędzi zabiegów by uchronić swoją żywą lokatę przed zgubnymi skutkami hulaszczego życia. Jednocześnie widząc marność swych starań, próbuje zbyć dożywocie innemu lichwiarzowi – Twardoszowi, któremu zachwala zdrowie i kondycję Birbanckiego niczym najlepszy produkt bankowy gwarantujący długofalowe, pokaźne zyski.

Równolegle ze sprawami biznesowymi Łatka prowadzi swoje sprawy uczuciowe. Planuje rozkochać w sobie i skłonić do małżeństwa Rózię – córkę Orgona. Sądzi, że dziewczyna, rozumiejąc zasady, które rządzą światem, pójdzie za niego, by ratować tonącego w długach ojca.

Ostatecznie żadna z inwestycji Łatki nie przynosi oczekiwanego zwrotu.

Dla Filipa Bajona, który wielokrotnie realizował klasykę polską w kinie, teatrze i telewizji, "Dożywocie" jest opowieścią nie o jednym, a o wielu wilkach z Wall Street – ludziach którzy mogli mieć wszystko, mieli niemal wszystko i wszystko stracili, ponieważ myśląc, że kochają życie kochali tylko pieniądze.

Szczegóły

Jak się kochają w niższych sferach

Komedia

„Jak się kochają w niższych sferach” to typowa komedia omyłek jednego z bardziej uznanych twórców gatunku - Alana Ayckbourna, mającego w swoim dorobku ponad sześćdziesiąt sztuk przetłumaczonych na kilkadziesiąt języków i wystawianych na najlepszych scenach świata.

Świetne dialogi, dynamiczne tempo zdarzeń, symultaniczność akcji dodająca sztuce atrakcyjności, doborowa obsada składająca się z najpopularniejszych polskich aktorów i reżyser uznany za jednego z najlepszych warszawskich reżyserów komediowych stanowią o wyjątkowości tego projektu teatralnego.

Szczegóły

Kandydat

Komedia

"Kandydat" to błyskotliwy komediodramat, który porusza bardzo aktualne zagadnienia. Opowiada historię kandydata na urząd prezydenta (Piotr Cyrwus) oraz jego trenerki (Grażyna Wolszczak).
Od samego początku kandydata na prezydenta poznajemy jako niekompetentnego i mało inteligentnego człowieka, który podlega wielkiej manipulacji oraz presji ze strony swojej partii. Jednak rozwój sytuacji powoli zmienia tę ocenę. Zaczynają wypływać nowe, tajemnicze fakty z jego życia, które doprowadzą do...

Czy wszystko jest takie jak się nam wydaje na pierwszy rzut oka? Czy w polityce nie liczy się ani dobro, ani zło tylko skuteczność?

Znakomita para aktorska i zręcznie poprowadzona akcja spektaklu, odpowie na te pytania a także dostarczy Państwu niezapomnianych wrażeń oraz tematów do przemyśleń.

Szczegóły

Miny polskie

Dramat

Scenariusz autorstwa Tadeusza Nyczka i Mikołaja Grabowskiego oparty jest na „Wyzwoleniu” i „Legionie Stanisława” Stanisława Wyspiańskiego, „Opisie obyczajów za panowania Augusta III” Jędrzeja Kitowicza, „Pamiątkach Soplicy” Henryka Rzewuskiego, utworach Witolda Gombrowicza: „Dziennikach”, „Ferdydurke”, „Operetce”, „Ślubie” oraz „Mimice” – XIX-wiecznym podręczniku dla aktorów autorstwa Wojciecha Bogusławskiego.

Miny polskie są próbą rozpoznania i opisania schematów, które organizują życie narodowe. Gesty, miny, pozy – gombrowiczowskie gęby, które przyprawiamy innym lub za którymi sami się chowamy. Życie narodu – społeczne, polityczne, artystyczne – od wieków w pętach obyczaju i konwenansu. Polska dawna i współczesna, które wzajemnie się w sobie przeglądają.

Mikołaj Grabowski od dawna interesuje się istotą czy też genem polskości. Odkrywa go w świadectwach kultury sarmackiej, szlacheckich gawędach i pamiętnikach, ale także w krytycznych przetworzeniach, polemikach czy nawet parodiach, jakim dawne tradycje i mentalność Polaków poddała nowoczesna literatura, zwłaszcza Gombrowicz. Z obu tych źródeł wyrosły tak znakomite przedstawienia Grabowskiego, jak „Pamiątki Soplicy” wg Henryka Rzewuskiego, „Trans-Atlantyk” wg Gombrowicza czy legendarny „Opis obyczajów…” wg ks. Kitowicza.

Miny polskie są kolejnym portretem naszej zbiorowości, jej „czerepu rubasznego” i „duszy anielskiej”. Stawiają pytanie o to, czy istnieje coś takiego, jak charakter narodowy i w czym on się przejawia. Co pozostaje w nas stałe i niezmienne mimo zmieniających się okoliczności historycznych.

Można więc powiedzieć, że jest to przedstawienie o odwiecznym przymusie strojenia min i „przyprawiania gęby”, jak to opisywał Gombrowicz. I o „robieniu Polski na każdym kroku i codziennie”, jak to ujmował Wyspiański. Gdzie pod tymi manifestacjami kryje się autentyczność Polaków? Oto pytanie.

Szczegóły

GOŚCIE W POLSKIM: Teatr Arabesky z Charkowa, "Dekalog: lokalna wojna światowa"

Ukraińsko-polski konflikt z II wojną światową „w tle” okazuje się być tematem bolesnym i trudnym także dzisiaj. Czy możemy o tym mówić? Tak, możemy. I to nawet bez żadnego konfliktu. Czy trzeba to robić? Bez wątpienia. Czy mamy szansę na porozumienie i przebaczenie w takich rozmowach? Chyba nie. Czy uczymy się słuchać jedni drugich? Niestety nie. A gdyby artyści mieli większy wpływ na nasze życie niż mają politycy i historycy – czy nasze życie stałoby się lepsze? Nie wiadomo.

Tytuł „Lokalna wojna światowa” został zaczerpnięty od Timothy'ego Snydera.
W scenariuszu wykorzystane teksty S. Łenkawskiego, T. Bulby-Borowca, J. Holczewskiego, Wojnarowskiego, T. Bzowej-Fedoriw-Stachiw, I.Tymoczko-Kamynskiej, I. Tkalenki. T. Snydera, Metropolity Andreja Szeptyckiego, O. Lysiaka, a także dokumenty z Litopysu UPA i fragmenty „Hamleta” Williama Szekspira.

W spektaklu wykorzystano ukraińskie pieśnie ludowe oraz piosenki W. Morozowa, zespołu „Mertwyj Piweń”, wiersze S. Żadana, W. Herasymjuka, N. Honczara, R. Sadłowskiego, J. Dowhana.

Spektakle są grane w języku polskim.

Szczegóły

Emigranci

Tragikomedia

Tytułowi emigranci, intelektualista AA i przeciętny zjadacz chleba XX, wynajmują wspólnie skromne mieszkanie w bliżej nieokreślonym kraju. Być może żyją na obczyźnie, a może nie musieli nigdzie wyjeżdżać, by czuć się obco… Połączeni przez przypadek – dążący do niezależności, a jednak skazani na wspólne bytowanie – prowadzą ze sobą i przeciwko sobie okrutną grę pozorów.

Sztuka Sławomira Mrożka dotyka problemu naszej tożsamości. Emigracja od kilku stuleci wpisana jest w historię naszego kraju – również tę najnowszą. Po 25 latach zmieniły się powody i formy emigracji. Znanym rozterkom towarzyszą nowe pytania. Co oznacza dla nas patriotyzm? Jaką wartość ma tradycja i odrębność kulturowa? Czy przestajemy „być”, a chcemy już tylko „mieć”? Czy potrafimy czerpać z doświadczeń historycznych? Czy coś zmieniło się w hierarchii naszych wartości?

Szczegóły

Irydion

Tragedia

"Irydion" powraca na scenę Teatru Polskiego we współczesnym odczytaniu przez Andrzeja Seweryna. Do współpracy nad kształtem inscenizacji reżyser zaprosił uznanych twórców: Leszka Bzdyla, Magdalenę Maciejewską, Jacqueline Sobiszewski, Dorotę Kołodyńską. W główną rolę wcielił się Krzysztof Kwiatkowski. Partnerują mu m.in. Anna Cieślak, Jerzy Schejbal, Krystian Modzelewski, Olgierd Łukaszewicz, Marta Kurzak.

Dramat historyczno-filozoficzny Zygmunta Krasińskiego zaliczany jest do ścisłego kanonu literatury romantycznej. Napisany w latach 1834-1836, jest uznawany za największe, obok "Nie-Boskiej komedii" osiągnięcie autora w dziedzinie sztuki dramatycznej.

Spektakl Andrzeja Seweryna przywraca tym kwestiom właściwą rangę, pozwalając wybrzmieć im w formie spójnej, nowoczesnej inscenizacji odpowiadającej dynamiką współczesnemu kinu akcji. Do współpracy nad jej kształtem zaproszeni zostali twórcy, których charakterystyczny styl odciskał się wielokrotnie na kształcie najnowszego polskiego teatru. Wyobraźnia i talent Magdaleny Maciejewskiej i Jacqueline Sobiszewski pozwoliły stworzyć wizualny pejzaż upadku cywilizacji rzymskiej. Uniwersalizm wyobrażenia znaczy kubiczna scenografia, lśniąca w dymie i cieniach, skąpana w smugach żółci, w błękitach i odcieniach popiołu. Na tym tle, w oryginalnych rozwiązaniach plastycznych, akcję budują aktorzy, prowadzeni w zakresie ruchu scenicznego przez choreografa Leszka Bzdyla. Pejzaż dopełnia wykonywana na scenie muzyka Olo Walickiego, Macia Morettiego i Wacława Zimpla generowana przez muzyków, zarówno przy użyciu tradycyjnych instrumentów, jak i tak niecodziennych jak akwaria czy spieniacz do kawy.

"Irydion" oderwany od kontekstu historycznego czasu powstania dzieła, od klucza politycznych aluzji ukazuje dziś swoje uniwersalne treści: pytanie o potrzebę działania, o wartość jednostkowego czynu wobec nieuchronnego biegu dziejów, o wartość poświęcenia, które jest wynikiem buntu, a nie moralności. Inscenizacja nawiązuje do najgłębszych tradycji Teatru Polskiego, podejmując kwestie związane z kierunkiem myślenia o teatrze i repertuarze, zapoczątkowane premierowym pokazem "Irydiona", którym Arnold Szyfman inaugurował działalność Teatru w 1913 roku.

Spektakl przygotowany na jubileusz 100-lecia Teatru Polskiego w Warszawie.

Szczegóły

Jak się kochają w niższych sferach

Komedia

Miłość i zdrada, kłamstwa...
Piotr Polk – Frank - nudziarz i pantoflarz, z upodobaniem naprawiający elektryczne szczoteczki i przepychający podwórkowe szambo. Andżelika Piechowiak – jego perfekcyjna żona Fiona, wzorowa zołza z zawsze idealną fryzurą i romansem na boku.
Rafał Królikowski – Bob, kochanek Fiony, patologiczny amant, amator mocnych trunków i świętego spokoju, który zakłóca mu wrzeszczący synek i jego lekko zwariowana żona Teresa, Anna Oberc/Joanna Kuberska, hipiska skupiona na wycinkach prasowych i „puszczaniu dymka”. A do tego dwie „przypadkowe ofiary”, zamieszane w ukrycie zdrady: Grażyna Wolszczak – Mary, przestraszona życiem „szara mysz” oraz jej domowy dyktator, choleryk i geniusz księgowości William, czyli Waldemar Błaszczyk/Piotr Cyrwus.

Akcja toczy się wokół zdrady, podejrzliwości, kłamstwa i miłości przygasającej z lekka po wielu latach wspólnego życia. Odwieczne pytanie czy przygoda "na boku" warta jest swojej ceny?

Świetne dialogi, dynamiczne tempo zdarzeń, symultaniczność akcji dodająca sztuce atrakcyjności, doborowa obsada składająca się z najpopularniejszych polskich aktorów i reżyser uznany za jednego z najlepszych warszawskich reżyserów komediowych stanowią o wyjątkowości tego projektu teatralnego.

Szczegóły

Zemsta

Komedia

Hrabia Aleksander Fredro o Polaków życiu sąsiedzkim. Ile to już razy śmieliśmy się ze sporu o mur graniczny i fanfaronad Papkina? Ile wspaniałych i legendarnych kreacji aktorskich zyskaliśmy dzięki Zemście? To arcydzieło polskiej literatury to jednak nie tylko klasyka komedii – elementarz komizmu sytuacyjnego, przerysowanych postaci czy humoru słownego – ale również jeden z najbardziej krytycznych utworów o polskości, często w szyderczy i o dziwno wciąż aktualny sposób wyszydzający nasze narodowe przywary i słabostki. Utwór, którego ostrze zaczyna nam doskwierać, gdy mija już śmiech. Nasza Zemsta to próba dokonania współczesnej interpretacji tej romantycznej komedii, opowiadająca o konflikcie między Cześnikiem a Rejentem, ale jednocześnie wykpiwająca nas samych i czasy, w których żyjemy. Spektakl w absolutnie brawurowej obsadzie, w reżyserii znanego z ironii specjalisty od Gombrowicza, Waldemara Śmigasiewicza, wystawiany z okazji obchodów roku Aleksandra Fredry.

W spektaklu „Zemsta” rolą Rejenta swoje 40-lecie pracy artystycznej świętował Wiktor Zborowski.

Szczegóły

Hrabal na Elektoralnej - 51 lat później

Hrabal na Elektoralnej – 51 lat później
1968-2019. Rekonstrukcja


Wieczór literacko-muzyczny poświęcony wybitnemu czeskiemu twórcy – Bohumilowi Hrabalowi, stanowiący próbę swobodnej artystycznej rekonstrukcji spotkania z pisarzem z marca 1968 roku na Elektoralnej 12.

Było to jedyne znane spotkanie autorskie tego twórcy w Polsce. Po spotkaniu wyświetlono film Pociągi pod specjalnym nadzorem w reżyserii Jiřego Menzla – nakręcony na podstawie opowiadania Bohumila Hrabala. W miesiąc później ten obraz zdobył Nagrodę Oscara. W obliczu politycznego napięcia
i społecznych niepokojów, zdarzenie to umknęło uwadze mediów i literackich grup. W zasadzie nie zachowały się żadne dokumenty poświadczające o pobycie pisarza w Polsce w 1968 roku, niewiele jest również dziennikowych zapisów i wspomnień. Jak mógł wyglądać ten wieczór i w jakiej atmosferze, nastroju przebiegał? O co pytano autora Pociągów pod specjalnym nadzorem i dlaczego wyparł on później to spotkanie z pamięci? W dniu 29 marca w Mazowieckim Instytucie Kultury zaproszeni artyści – wśród nich młodzi, zdolni i nagradzani twórcy, postarają się nieco rozwiać te wątpliwości.

Pomysł reżyserski opiera się na dramaturgicznej konstrukcji z udziałem trzech aktorów, którzy wystąpią w różnych rolach – m.in. samego Hrabala, oraz z muzyką na żywo do zmontowanych na nowo fragmentów filmu Pociągi pod specjalnym nadzorem. Improwizowana muzyka grana na fortepianie
i scenografia będą utrzymane w stylu i klimacie lat sześćdziesiątych. Twórcami spektaklu są młodzi uzdolnieni artyści

Scenariusz powstał na kanwie tekstów z wznowionego niedawno przez Wydawnictwo Czarne tomu zawierającego eseje, wywiady, listy i relacje z podróży autorstwa samego Bohumila Hrabala. Tłumacze książki – Aleksander Kaczorowski i Jan Stachowski, wystąpią jako goście specjalni wieczoru 29 marca.

Szczegóły

"Wesele" ze zwiedzaniem Teatru Polskiego

Tragedia

"Wesele" Stanisława Wyspiańskiego jest jednym z najważniejszych dwudziestowiecznych polskich utworów dramatycznych. Dowodem tego jest fakt, że od 1901 roku inscenizowano je już blisko 200 razy – w teatrach dramatycznych, Teatrze Telewizji, Teatrze Polskiego Radia.

Każda kolejna inscenizacja "Wesela" wywołuje dyskusje o tym kiedy, jak i czy w ogóle wystawiać dramat Wyspiańskiego. Nie mamy wątpliwości, że wystawiać należy i warto. Nie dla honoru domu, ale z potrzeby ożywiania najznakomitszych tekstów polskiej kultury, nie tylko dla podtrzymania tradycji, ale dla nadawania znakomitemu dziełu Wyspiańskiego nowych znaczeń, bo między realnością a poezją tego dramatu toczy się nieustająca dyskusja o nas samych.

W Teatrze Polskim w Warszawie wystawiono "Wesele" czterokrotnie – sięgali po nie znakomici reżyserzy: Aleksander Zelwerowicz w latach dwudziestych, Jerzy Rakowiecki w 1961 roku i dwukrotnie Kazimierz Dejmek w roku 1984 i 1991. Premiera spektaklu w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego odbędzie się w 102 rocznicę otwarcia Teatru Polskiego w Warszawie.

Fałszuje się dziś Wyspiańskiego – tak, jak fałszowało się i fałszuje romantyków, udusić się usiłuje go kadzidłami, sprawia się nad jego grobem tryumf masek. Kto rozumie Wyspiańskiego – ten wie, że cała jego twórczość jest bolesnym dopracowywaniem się narodowej duszy.
– Stanisław Brzozowski –

Szczegóły

Król Lear

Tragedia

Jedna z najwybitniejszych tragedii Williama Szekspira na scenie Teatru Polskiego. Reżyseruje legenda europejskiej reżyserii teatralnej - Jacques Lassalle. W roli głównej Andrzej Seweryn.

Datowane na lata 1603-1606 dzieło Williama Szekspira uchodzi za jeden z najwybitniejszych tekstów dramatycznych w historii. "Król Lear" oparty jest na mitycznej postaci Llyra - króla Bretanii, którego los utrwalono w kulturze w postaci licznych celtyckich podań. "Król Lear" doczekał się niezliczonej liczby realizacji i adaptacji teatralnych. Jedna z najbardziej znanych inscenizacji tego tekstu w minionym wieku była dziełem Petera Brooka, słynna z zapisu filmowego, przygotowanego przez reżysera. "Król Lear" był też podstawą literacką jednego z najwybitniejszych filmów w historii kina – filmu "Ran" w reżyserii Akiry Kurosawy.

Dramat Szekspira to bolesna analiza kruchej istoty ludzkiej godności, zagubionej w świecie bez Boga, gdzie granice między wywyższeniem a upadkiem, rozsądkiem a szaleństwem, porządkiem a chaosem ustalają tylko niedoskonali ludzie. Lear – dotąd potężny władca – zrzekając się korony rezygnuje z poczucia bezpieczeństwa jakie dawał mu urząd. Nagle zmuszony jest mierzyć się ze sobą i światem jako zwykły człowiek.

W polskim teatrze tekst Szekspira przeżywa renesans zainteresowania wśród reżyserów. W ostatnich latach, na motywach "Króla Leara" swoje spektakle przygotowywali m.in. Piotr Cieplak, Grzegorz Bral i Krzysztof Warlikowski. Teatr Polski w Warszawie rozpoczął powojenną recepcję "Króla Leara" – w 1962 roku na deskach naszej sceny odbyła się pierwsza inscenizacja tej tragedii po zakończeniu drugiej wojny światowej. W spektaklu reżyserowanym przez Zygmunta Hübnera rolę tytułową zagrał Jan Kreczmar.

Szczegóły

Burza

Tragikomedia

„Burza”, zaliczana do gorzkich komedii, uznawana jest za szekspirowskie pożegnanie z teatrem. Napisana w 1611 roku pozostaje do dziś jedną z najbardziej lubianych sztuk dramatopisarza.

Za czasów Szekspira była echem powszechnej wiary w moc czarów, wyrazem fascynacji światem nadprzyrodzonym, ale też światem realnym, którego granice poszerzały kolejne odkrycia geograficzne. W czasach postimperialnych wykorzystywano ją do obnażenia i potępienia okrucieństw kolonializmu. Dziś staje się przyczynkiem do rozważań o naturze władzy, sile wyobraźni, istocie szczęścia, miłości, zdrady i przebaczenia, ale też o relacjach łączących twórcę, dzieło i jego odbiorców.
Celem dramatu jest przemówić do dusz ludzkich głębi i zarazem odkryć ich lęk gołębi, przed żywiołem, rewolucją, walką, siłą natury i sztuki – burzą.

Obok miłosnej paplaniny Mirandy i Ferdynanda, dowcipnego spierania się Trynkula i Stefano, filozoficznych wynurzeń Prospera, sztuka kryje w sobie cień niepokoju, przywodząc niejasne przeczucie istnienia niepokojących, mrocznych sił rządzących ludzkimi uczuciami.
Alonso – król Neapolu, jego brat Sebastian i syn Ferdynand wraz z dworem, powracają statkiem z Tunisu, gdzie uczestniczyli w zaślubinach córki Alonsa z tamtejszym władcą. Na pokładzie statku jest również Antonio, zasiadający na tronie Mediolanu po tym, jak 12 lat temu wygnał z kraju prawowitego króla - swego brata Prospera. Nikt nie wie, że Prospero i jego córka Miranda, wysłani na pewną śmierć, dobili do brzegów niewielkiej wyspy, gdzie Prospero sprawuje władzę nad duchem Arielem i kalekim, półdzikim Kalibanem. Dowiedziawszy się o przepływającym w pobliżu wyspy statku Alonsa, Prospero obmyśla zemstę - rozkazuje Arielowi by wywołał burzę…

Szczegóły

Polowanie na Łosia

Komedia

Eliza (Agnieszka Więdłocha) i Konrad (Antoni Pawlicki) przygotowują uroczystą kolację dla rodziców dziewczyny (Grażyna Wolszczak i Piotr Cyrwus). Zamierzają poinformować ich o swoich zaręczynach. Jednak niespodziewanie zjawia się były terapeuta i kochanek dziewczyny (Leszek Lichota). Wybucha gwałtowna awantura, która kończy się próbą morderstwa. Niedoszły trup zostaje schowany w szafie, a rodzice już dzwonią do drzwi….

Współczesna komedia – nie dość, że czarna, to jeszcze romantyczna. Niejednoznaczna, niebanalna, słodko – gorzka, znakomita!

„POLOWANIE NA ŁOSIA” Michała Walczaka, jednego z najciekawszych dramatopisarzy młodego pokolenia i twórcy kultowego „Pożaru w burdelu” to czarna komedia – humor przeplata się tu z grozą, groteska z realizmem. Walczak znakomicie żongluje konwencjami, łączy różne style i gatunki. To opowieść o lękach i frustracjach młodego człowieka, który zamierza wkroczyć w dorosłe życie (małżeństwo, rodzina...) – podana w ironiczny sposób.

„POLOWANIE NA ŁOSIA” jest kolejną produkcją teatralną Fundacji Garnizon Sztuki. Tak jak poprzedni spektakl – „Pozytywni”, realizuje misję Fundacji podejmując ważne społecznie tematy, zapraszając do niepozbawionej refleksji komedii, najlepszych aktorów warszawskich scen. Tym razem akcent położony jest na uniwersalną potrzebę wolności, konflikt pokoleń, kryzys towarzyszący wchodzeniu w dorosłość i zagubieniu człowieka we współczesnym świecie. Niepozbawiony humoru spektakl pokazuje kondycję młodego człowieka, który musi poradzić sobie z otaczającą rzeczywistością, a nierzadko ciągnąć też za sobą bagaż doświadczeń swoich rodziców.

Spektakl wyłacznie dla Widzów Dorosłych!

Szczegóły

Wesele

Dramat

"Wesele" Stanisława Wyspiańskiego jest jednym z najważniejszych dwudziestowiecznych polskich utworów dramatycznych. Dowodem tego jest fakt, że od 1901 roku inscenizowano je już blisko 200 razy – w teatrach dramatycznych, Teatrze Telewizji, Teatrze Polskiego Radia.

Każda kolejna inscenizacja "Wesela" wywołuje dyskusje o tym kiedy, jak i czy w ogóle wystawiać dramat Wyspiańskiego. Nie mamy wątpliwości, że wystawiać należy i warto. Nie dla honoru domu, ale z potrzeby ożywiania najznakomitszych tekstów polskiej kultury, nie tylko dla podtrzymania tradycji, ale dla nadawania znakomitemu dziełu Wyspiańskiego nowych znaczeń, bo między realnością a poezją tego dramatu toczy się nieustająca dyskusja o nas samych.

W Teatrze Polskim w Warszawie wystawiono "Wesele" czterokrotnie – sięgali po nie znakomici reżyserzy: Aleksander Zelwerowicz w latach dwudziestych, Jerzy Rakowiecki w 1961 roku i dwukrotnie Kazimierz Dejmek w roku 1984 i 1991. Premiera spektaklu w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego odbędzie się w 102 rocznicę otwarcia Teatru Polskiego w Warszawie.

Fałszuje się dziś Wyspiańskiego – tak, jak fałszowało się i fałszuje romantyków, udusić się usiłuje go kadzidłami, sprawia się nad jego grobem tryumf masek. Kto rozumie Wyspiańskiego – ten wie, że cała jego twórczość jest bolesnym dopracowywaniem się narodowej duszy.
– Stanisław Brzozowski –

Szczegóły

Karnawał czyli pierwsza żona Adama

Komedia

W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych w repertuarze Teatru Polskiego pojawiło się dziewięć sztuk Sławomira Mrożka, w tym trzy prapremiery: "Ambasador", "Kontrakt", "Portret" i jedna prapremiera polska: "Letni dzień". Dzięki uprzejmości Autora Teatr Polski znów stanie się domem Mrożka – wydarzeniem roku jubileuszowego będzie prapremiera sztuki "Karnawał czyli pierwsza żona Adama" w reżyserii Jarosława Gajewskiego.

Utwór powstawał długo, temat pojawił się jeszcze w Meksyku. Sławomir Mrożek zaczerpnął temat "Karnawału..." z popularnej meksykańskiej pieśni. Prace nad tekstem przerwała choroba, a po powrocie do zdrowia ludowa pieśń nabrała dla dramatopisarza nowego, pełniejszego wymiaru. Postanowił wrócić do pisania "Karnawału...".

Akcja dramatu rozgrywa się prawdopodobnie w rajskim ogrodzie, dokładnie 22 czerwca. Pogoda jest piękna. Szatan jak zwykł to czynić od początku Stworzenia, majstruje przy losach człowieka. W upalną, czerwcową noc Lilith - mistyczna pierwsza kobieta - ponownie uwodzi Adama...
W "Karnawale..." można odnaleźć elementy wodewilu i misterium, poważny ton dramatu współistnieje bowiem z charakterystycznym dla Mrożka poczuciem humoru. To, co najważniejsze zapisane zostało w podtekstach rozmów między bohaterami, którzy niczym pierwsi ludzie przyglądają się sobie uważnie, studiują siebie nawzajem, a zdobytą wiedzę i umiejętności wykorzystują by toczyć ze sobą rozmaite wojny i wzajemnie się zdobywać. Mrożek-Baltazar tworzy nowe theatrum mundi.

Szczegóły