Paweł Parczewski - zdjęcie

Paweł Parczewski

8,0 / 10

5 oddanych głosów

Data urodzenia:
26-10-1985 (34 lat)

Od sezonu artystycznego 2011/2012 nowa i młoda twarz w zespole aktorskim olsztyńskiego Jaracza. Rocznik 1985, absolwent Wydziału Aktorskiego PWST we Wrocławiu. Olsztyńskiej publiczność dał się poznać w spektaklu „Edyp” w reżyserii Uli Kijak. Pomimo młodego wielu ma już na swoim koncie wiele ról istotnych i epizodycznych, zarówno w repertuarze stricte teatralnym, jak i dziełach filmowych. Występował u takich twórców jak Piotr Kruszczyński („Biedronki powracają na ziemię”) i Wojciech Kościelniak („Gra szklanych paciorków”). W roku 2010 otrzymał nominację do Nagrody Marszałka Województwa Dolnośląskiego za debiut w spektaklu Krzysztofa Kuklińskiego „Noc trybad”.
Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Amadeusz

Tragedia

„Amadeusz” opowiada o geniuszu, który talentem wyprzedził swoją epokę, tworząc muzykę uwielbianą przez ludzi.

Nie sposób przemilczeć trudnego charakteru Mozarta, który przysparzał mu wielu wrogów, w tym, niestety, w kręgu władzy. Kompozytor wierzył, że jego talent zapewni mu dostatnią posadę, jednak cesarscy dostojnicy na każdym kroku starali się temperować butę Amadeusza, ograniczając intratne zamówienia. Czas pokazał, że talentem Mozarta zachwycił się cały świat, a sztuką Petera Shaffera o nim, reżyser, Giovanny Castellanos, który przeniesie historię o geniuszu na deski sceniczne.

Szczegóły

Świętoszek

Komedia

Tytułowy Świętoszek, czyli Tartuffe, pojawia się w domu Orgona. Zdobywa jego zaufanie i wpływa na każdą podejmowaną przez gospodarza decyzję, od przepisania całego majątku po zaręczyny intryganta z córką Marianną. Rodzina widzi obłudę i hipokryzję Tartuffa, dlatego przygotowują spisek, który ma odkryć nieczyste intencje Świętoszka. Gra toczy się o najwyższą stawkę.

„Jaraczowa” interpretacja sztuki Moliera tym razem osadzona zostanie we współczesności. Kim byłby dorobkiewicz Orgon w obecnym świecie i dlaczego tak łatwo powierzyłby cały swój dorobek Tartuffowi?
Wyraziste postaci, wciągające dialogi, życie elit rodem z serialowej „Dynastii.”

Szczegóły

On wrócił

Komedia

Berlin, rok 2016. Na ławeczce w parku budzi się… Adolf Hitler. Świat tonie w nihilizmie neoliberalnego rozpasania, innymi słowy: schodzi na psy. Führer jest zniesmaczony zanikiem dziejowej dyscypliny, która kształtuje prawdziwie silne narody.

Brany omyłkowo przez niefrasobliwych berlińczyków za zwykłego komika, postanawia przywrócić porządek, musi tchnąć nowe życie w nadpsutą tkankę współczesnej kultury. Powtórny tryumf jego idei wiedzie przez świat mediów. Hitler onieśmiela i jednocześnie ośmiela. Staje się „kanclerzem” you tube’a – jego popularność rośnie, bo wielu w głębi duszy czuje, że świat trzeba wziąć za pysk, jeszcze raz określić, kto obcy, kto swój i odrzucić polityczną poprawność słabych ludzi. Niby niemiecka to sztuka, a jakże uniwersalna i na czasie.

Szczegóły

Upadłe anioły

Tragedia

„Upadłe anioły” to klasyczna, znakomicie skrojona komedia angielska, przedstawiająca losy dwóch przyjaciółek, statecznych żon z wyższych sfer. Życie Julii i Jane na pierwszy rzut oka wydaje się idyllą, przypomina wręcz bajkowy ideał. Leniwie płynącą, szczęśliwą codzienność odmienia informacja o przybyciu do miasta Maurice’a - dawnego kochanka obu pań z lat przedmałżeńskich. Dla bohaterek komedii Cowarda, Maurice to symbol ekscytującego życia, namiętności, romantycznych uniesień.

Scenariusz sztuki w zabawny sposób ukazuje, jak działa ludzka natura w obliczu pokusy i tęsknoty za „na chwileczką zapomnienia”, jak jesteśmy nieprzewidywalni, nawet jeśli wydaje się, że żyjemy w niebie. Pomimo dławiącego lęku przed popełnieniem nieodwracalnego błędu bohaterki postanawiają spotkać się z dawną młodzieńczą miłością. Co wyniknie z tego spotkania będziemy mogli zobaczyć na deskach Teatru Jaracza.

Szczegóły

Wyzwolenie

Dramat

„Wyzwolenie” Stanisława Wyspiańskiego to niewątpliwie arcydzieło polskiego dramatu i jedna z największych zagadek literatury. Jeden z powodów, dla których Krzysztof Jasiński sięgnął po tekst dramatu Wyspiańskiego związany jest z kontekstem historycznym, politycznym i społecznym, ale przede wszystkim z tytułowym wyzwoleniem. Oto Konrad zostaje namaszczony przez Muzę na wyzwoliciela. Przybywa z odległego miejsca do teatru i namawia aktorów do zagrania sztuki narodowej. On sam musi być jednak wolny, żeby móc służyć sprawie sztuki – ojczyzny – narodu, zmienić Polskę i świat. A żeby się uwolnić od ograniczeń duchowych i narodowych musi przejść drogę wtajemniczenia z kolejnymi Maskami. Jeśli Konrad sam tego nie dokona, to nikt mu w tym nie pomoże.

Szczegóły