Paulina Jaksim - zdjęcie

Paulina Jaksim

Tancerka. Edukację w zakresie tańca rozpoczęła w Ogólnokształcącej Szkole Baletowej im. Romana Turczynowicza w Warszawie, gdzie miała okazję zdobywać swoje pierwsze doświadczenie sceniczne na deskach Teatru Wielkiego w Warszawie w takich spektaklach, jak Jezioro Łabędzie, Śpiąca Królewna, Dziadek do Orzechów czy La Dolce Vita. Występowała w Ogólnopolskim Konkursie Baletowym w Gdańsku, do którego była przygotowywana pod okiem Ewy Głowackiej oraz Zofii Rudnickiej. W 2012 roku ukończyła CODARTS, University of Arts w Rotterdamie w Holandii na wydziale tańca współczesnego, gdzie prezentowała repertuar takich choreografów takich, jak: Natcho Duato, Regina van Berkel, Jerome Mayer oraz Isabelle Chaffaud, Mauro Bigonzetti, Roni Havner oraz Guy Weizman, Nadia Perlov, a także Itzik Galili.

Obecnie studiuje choreografię i teorię tańca na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie.

We wrześniu 2012 roku dołączyła do Polskiego Teatru Tańca. Występowała w spektaklach: Minus 2 (chor. Ohad Naharin), The Unknown – Niewiadoma (chor. Paweł Malicki), Maathai (chor. Niels Claes), Public Space (chor. Karol Miękina), prologu projektu jubileuszowego pt. XL. Polski Teatr Tańca wczoraj i dziś. Conrad Drzewiecki – in memoriam. Artyści wczoraj i dziś, Szkoda, że Cię tu nie ma (chor. Ewa Wycichowska) oraz Czterdzieści (chor. Jo Strømgren).

W sezonie 2015/ 2016 była kierownikiem artystycznym Teatru Tańca Caro w Siedlcach. Jest autorką spektakli eXordial, Sailor i Mrowisko.

Od 2017 współtworzy nieformalny kolektyw Hashimotowiksa w ramach którego zrealizowała dwie premiery: Uran Uran, w reżyserii Wojtka Kucharczyka na festiwalu Tauron Nowa Muzyka w Katowicach w 2018 roku oraz Afterhuman Afterparty na festiwalu Audioriver w Płocku w 2019 roku.

Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Żniwa

Taneczny

Spektakl nawiązuje do obrzędów towarzyszących żniwom oraz cyklu prac rolnych, natury i życia człowieka - zarówno w planie etnograficznym (inspirowanym m.in. pracami Oskara Kolberga oraz "Rokiem Polskim" Zofii Kossak), jak i w szerszym ujęciu antropologicznym i filozoficznym. Fabularną oś spektaklu wyznacza motyw powrotu Odysa, na podstawie eposu Homera, oraz "Powrotu Odysa" Stanisława Wyspiańskiego.

Wykonawcy - tancerze Polskiego Teatru Tańca, oraz aktor, wcielą się w role protagonistów, eksplorując różne warianty wydarzeń w przestrzeni ruchu i słowa. Fizyczna i psychologiczna intensywność działań wkomponowana została w ascetyczną oprawę wizualną spektaklu. W warstwie muzycznej wykorzystano kompozycje Eugeniusza Rudnika,pioniera polskiej muzyki elektronicznej. Partie wokalne, w oparciu o motywy polskiej muzyki tradycyjnej, stworzy i wykona Adam Strug.

Szczegóły

Hello, My Friend! / Wo-man w pomidorach

Taneczny

"Hello, My Friend!” [Spektakl jest skierowany do widzów dorosłych.]
Bardzo trafną narracją do spektaklu "Hello, My Friend!”, jak i po części inspiracją do tematu jest cytat z "Dziennika" Sławomira Mrożka:
Nie lubię męskości… Określenie „zniewieściały” jest w gruncie rzeczy określeniem pochlebnym. Oznacza ono, że dany osobnik często się myje, nie lubi zabijać ludzi, zdolny jest do współczucia, nie lubi wrzeszczeć i pchać się, żeby udowodnić swoją ważność.
W „Hello, My Friend!” choreograf podejmuje temat mężczyzn i męskości oraz związanych z nimi stereotypów i przekłamań. Koncentruje się na analizie reguł zachowań i współzależności panujących w męskich grupach. Paweł Malicki nie ucieka od obnażania ich niedoskonałości, gdyż jak powszechnie wiadomo – nie ma ludzi idealnych, zwłaszcza mężczyzn.

----------------------------------------------------------------------

"WO-MAN w pomidorach"
choreografia i reżyseria światła: Yossi Berg
muzyka: Nancy Sinatra, Julie London, Petula Clark, The Treble Spankers, The Chemical Brothers, Cosmo Cosmolino, Virginia Rodrigues, Edith Piaf
kostiumy: Dalia Lider

Szczegóły

Czterdzieści

Taneczny

Spektakl śledzi życie pewnej kobiety OD momentu jej przyjścia na świat w roku 1973 do rocznicy urodzin w 2013. Te cztery dekady są odbiciem czasu zwątpień, nadziei, zmagań, wyborów i nieprzewidzianych wydarzeń, którymi kierują heroiczne cnoty – żądza życia i chęć przetrwania.

W wędrówce po chaotycznej Europie bohaterce spektaklu udaje się znaleźć kompromis pomiędzy własnymi ambicjami i wymuszonymi okolicznościami. Wiele warstw przedstawienia portretuje nie tylko indywidualne poszukiwania konkretnego człowieka, lecz staje się także synonimem pewnej podróży kraju i zespołu Teatru Tańca. Polska przeszła radykalne zmiany w ciągu ostatnich 40 lat, jakie są jej perspektywy? Jubileusz czterdziestolecia Polskiego Teatru Tańca skłania do tych samych pytań. Jako dzieło sztuki, przedstawienie to nie zagłębia się w fakty i sylwetki. Fikcyjny punkt widzenia, nawet z perspektywy obcego, może równie dobrze zapewnić dystans niezbędny do komunikacji na wspólnym poziomie. Przecież nawet prawda nigdy nie jest do końca prawdą, wszystko jest kwestią detali, na które chce się położyć nacisk, zignorować je lub wyolbrzymić.

Szczegóły

Hello, My Friend / Hello, Stranger! / Hello. And Goodbye

Taneczny

SPEKTAKLE ADRESOWANE DO WIDZÓW POWYŻEJ 16 ROKU ŻYCIA

"Hello, My Friend!" (2014)
Bardzo trafną narracją do spektaklu "Hello, My Friend!”, jak i po części inspiracją do tematu jest cytat ze Sławomira Mrożka: „Nie lubię męskości… Określenie „zniewieściały” jest w gruncie rzeczy określeniem pochlebnym. Oznacza ono, że dany osobnik często się myje, nie lubi zabijać ludzi, zdolny jest do współczucia, nie lubi wrzeszczeć i pchać się, żeby udowodnić swoją ważność”.
Spektakl jest nawiązaniem do zeszłorocznego przedstawienia Pawła Malickiego pt. "Hello, Stranger!", jest to kolejna jego odsłona. W „Hello, My Friend!” choreograf podejmuje temat mężczyzn i męskości oraz związanych z nimi stereotypów i przekłamań. Koncentruje się na analizie reguł zachowań i współzależności panujących w męskich grupach. Paweł Malicki nie ucieka od obnażania ich niedoskonałości, gdyż jak powszechnie wiadomo – nie ma ludzi idealnych, zwłaszcza mężczyzn.

Czas trwania: 26 minut

"Hello, Stranger!" (2013)
"Inny jest tym, czym nie jest i czym musi uzupełnić swój brak. Inny opowiada o swoich potrzebach. Inny jest podobny do mnie, jest Innym Ja, ma podobne nogi, ręce, głos, mowę. Inny ma swoje "wnętrze", swoją "głębię". W swej "głębi" jest on niewyczerpalną "pełnią", jest "bogactwem", które się "przelewa". Ale głębia ukazuje się i skrywa jednocześnie. Inność Innego wydobywa na jaw moją własną inność. Inność jest wzajemna. Inność zaskakuje, przynosi wciąż nowe niespodzianki, w całej przewidywalności jest nieprzewidywalna. Inny nie jest rzeczą między rzeczami ani przedmiotem między przedmiotami, lecz podmiotem, Innym Ja (...), z którym mogę wejść we wspólnotę My. Inny, którego napotykam, znajduje się w ruchu, co sprawia,że i we mnie budzi się świadomość możliwego ruchu. Muszę się "otworzyć" na samą inność Innego, "znosząc" własną inność. (...) Taka zmiana nie jest niczym więcej, jak konsekwentną zmianą punktu widzenia - z mojego na jego. Inny wymaga, aby stać się jego pokarmem, jego częścią składową, nim. Inny zadaje ból. Inny zbliża się, aby się "karmić mną". Co mam począć? Odsunąć się czy poddać?"
- ks. Józef Tischner, "Inny"
Spektakl adresowany jest do widzów dorosłych. Czas trwania: ok. 50 minut

"Hello. And Goodbye" (2015)
"W Stworzeniu Adama Michała Anioła Bóg przekazuje Adamowi iskrę życia (...). Cały sens obrazu (...) zawierał się w dwóch monumentalnych ciałach, wyciągających do siebie ręce, których palce wskazujące niemal się stykają. Jest między nimi milimetr przestrzeni. I w tej próżni jest życie. Monumentalność obrazu i bogactwo szczegółów stanowią jedynie ramę, otoczkę, która jeszcze bardziej ma podkreślić tę minimalną pustkę, ten pusty punkt, który mieści w sobie wszystko."
- John Ajvide Lindqvist ("Wpuść mnie")

"Mimo, że jest ona często postrzegana jako nicość, albo pewien brak, w rzeczywistości nie jest czarną dziurą, lecz raczej pojemnikiem, który wszystko łączy, umożliwia i ogarnia. Jej istotą jest bezpośrednio powstający wgląd, doświadczeniem wibrująca radość, a wyrażeniem się aktywna miłość."
- Lama Ole Nydahl

Czas trwania: 15 minut

Szczegóły

DSM – IV 301.81 / Need me / Efekt halo

Taneczny

Spektakl złożony z trzech części: "DSM – IV 301.81", "Need me" oraz "Efekt halo"

CZĘŚĆ 1: "DSM-IV 301.81 - Zaburzenia osobowości typu B"
Osobowość narcystyczna - zaburzenie osobowości, w którym występuje wzorzec zachowań zdominowany nastawieniem wielkościowym (w wyobraźni lub na jawie), potrzebą bycia podziwianym, brakiem empatii i niezdolnością do przyjęcia perspektywy innych osób.
Osoby silnie narcystyczne mogą niekiedy przeżywać stany, w których czują się jakby były za murem lub szybą oddzielającą ich od innych ludzi, bądź mieć wrażenie, że inni są jak postacie z wyświetlanego filmu. Nie są to jednak przeżycia psychotyczne, lecz metaforyczny opis wrażeń, jakich doświadczają w kontakcie z innymi ludźmi.

Czas trwania: 15 minut

CZĘŚĆ 2: "Need me"
Dwa pierwiastki uwięzione w jednym ciele. Rywalizacja i adoracja. Pokaz siły przenikający się z dążeniem do wspólnego celu.
Czy możemy istnieć bez naszego "Ego"? Jak bardzo pomaga nam ono utrzymać wrażenie trwałości i integralności własnej tożsamości? Jak silnie jesteśmy z nim związani, czy potrafimy je modyfikować i współpracować z nim?

Czas trwania: 21 minut

CZĘŚĆ 3: "Efekt halo"
Nowy multimedialny spektakl taneczny Daniela Stryjeckiego, podejmujący problem automatycznego przypisywania cech na bazie powierzchownego wrażenia.

Czas trwania: 15 minut

Szczegóły