Olgierd Łukaszewicz - zdjęcie

Olgierd Łukaszewicz

8,1 / 10

30 oddanych głosów

Data urodzenia:
07-09-1946 (74 lat)

Aktor w 1968 r. ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie. Występował w Teatrze Rozmaitości w Krakowie (1968–1970), a następnie przeniósł się do Warszawy. Związany z warszawskimi teatrami: Dramatycznym (1970–1973), Współczesnym (1973–1974, 2001-2003), Powszechnym (1974–1986) i Studio (1986–1997). W 1988 wyjechał do Wiednia. Na niemieckojęzycznych scenach występował nieprzerwanie osiem lat, m.in. dwa sezony był etatowym aktorem Teatru Miejskiego w Bonn. Po powrocie do kraju został aktorem Teatru Narodowego w Warszawie (1997–2001), a w 2000 wrócił na deski Teatru Współczesnego. Od roku 2003 występuje w zespole Teatru Polskiego w Warszawie.

Na scenie teatralnej zaczynał jako amant rolami Walerego w "Świętoszku" Moliere'a (1969) czy Wacława w "Zemście" Aleksandra Fredry (1970). Pierwszym ważnym przedstawieniem, ujawniającym umiejętności poruszania się aktora w niecodziennej przestrzeni teatralnej, był spektakl Jerzego Grzegorzewskiego na motywach "Ameryki" Franza Kafki (1973) w Teatrze Ateneum. Aktor zagrał w nim głównego bohatera - Karla Rossmanna.

Teatralnymi patronami Łukaszewicza stali się Franz Kafka i Tadeusz Różewicz. Dwukrotnie wcielił się w postać Kafki w "Pułapce": na scenie warszawskiego Teatru Studio w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego (1984) oraz w Teatrze Telewizji w reżyserii Stanisława Różewicza (1990).

Łukaszewicz zasłynął jako znakomity interpretator poezji - "Psalmy Dawida" w przekładzie Romana Brandstaettera (1985) stały się w jego wykonaniu spektaklem o wierze i zwątpieniu, o modlitwie i bluźnierstwie zarazem, peanem na cześć Boga, ale i obrazem słabości człowieczej. Przygotował także monodramy według wierszy Jerzego Harasymowicza, Stanisława Grochowiaka, prozy poetyckiej Maurice'a Gilliamsa.

Był pomysłodawcą i inicjatorem kilku niecodziennych akcji aktorów warszawskich scen. W Dzień Wszystkich Świętych przed Teatrem Narodowym odbyły się: "Namiot Przymierza" (1999) będący happeningiem-posłaniem aktorów polskich poświęconym pamięci Żydów oraz "Sybir - ostatnie pożegnanie" (2000) - hołd złożony zesłańcom. Był także inspiratorem "Nocy pielgrzyma" - misterium teatralnego ku czci Juliusza Słowackiego, które odbyło się z okazji odsłonięcia pomnika poety w stolicy (29 września 2001).

Na scenie Teatru Polskiego w Warszawie, z którą związany jest od 2003 roku, grał w spektaklach Jarosława Kiliana, m.in. Prospera w "Burzy" (2003), Jakuba w "Jak wam się podoba" (2006) i "Opowieści zimowej" Williama Szekspira, a także Mentesa i Mentora w "Odysei" Homera (2005). Był Franciszkiem Gamciewiczem w "EuroCity. Z Przemyśla do Przeszowy" Aleksandra Fredry w inscenizacji Andrzeja Łapickiego (2005), wziął też udział w ciekawym projekcie Teatru Polskiego "Wyzwolenie - próby" (reż. Adam Wojtyszko, Weronika Szczawińska, Wawrzyniec Kostrzewski), w którym młodzi adepci reżyserii mierzyli się z dramatem Wyspiańskiego (2007). W "Szewcach" w reż. Macieja Prusa zagrał Sajetana Tempe (2009), w postać Stefana kardynała Wyszyńskiego wcielił się w spektaklu "Polacy" w reż. Gabriela Gietzky'ego (2011). W "Cydzie" Pierre Corneille w reż. Ivana Alexandre'a zagrał Diega (2011), w "Szkole żon" Moliera w reż. Jacquesa Lassalle'a zagrał postać Chryzalda, w "Irydionie" Zygmunta Krasińskiego w reż. Andrzeja Seweryna wcielił się w rolę biskupa Wiktora.

W latach 2002-2005 oraz od roku 2011 pełni funkcję prezesa Związku Artystów Scen Polskich. Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Uzyskał tytuł Zasłużonego Działacza Kultury. Zdobył wiele cennych nagród na krajowych festiwalach i przeglądach teatralnych. Aktor ma w swoim dorobku kilkadziesiąt ról filmowych, ról w Teatrze Telewizji i Teatrze Polskiego Radia.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Szkoła żon

Komedia

Spektakl Jacquesa Lassalle’a z Andrzejem Sewerynem, Anną Cieślak, Olgierdem Łukaszewiczem to współczesne odczytanie komedii Moliera, gdzie – jak twierdzi reżyser – z wielką satysfakcją przekłada niuanse francuskiej literatury na polską wrażliwość.

"Szkoła żon" powstała w 1662 roku. Obok "Świętoszka" i "Skąpca" jest jedną z najsłynniejszych komedii Moliera, która na stałe weszła do kanonu europejskiego dramatu. Treść utworu i jego siła komiczna wywodzą się z piętnowania przywar charakteru oraz obyczajowej satyry.

W osiągnięciu kształtu precyzyjnej, utrzymanej w duchu klasyki inscenizacji miały udział współpracujące z reżyserem: scenografka Géraldine Allier oraz projektantka kostiumów: Dorota Kołodyńska. Spektakl Lassalle’a skupia się na rzetelnym, uważnym odczytaniu tekstu sztuki. Reżyser dowodzi, że Molierowska czujność i ostrość widzenia przetrwała do dziś i jest wciąż aktualna.

"Szkoła żon" wpisuje się w znany polskim widzom styl, w jakim Jacques Lassalle pracował nad prezentowanymi w Warszawie "Don Juanem" z paryskiej Comédie-Française oraz "Mizantropem" z Théâtre Vidy z Lozanny. W obu wspaniale przyjętych w Polsce spektaklach główną rolę grał Andrzej Seweryn. "Szkoła żon" Lassalle’a prezentuje wysoką formę teatru, który wywodzi się z przywiązania do rangi słowa, kunsztu aktorskiego oraz precyzji tworzenia spójnej i wyrazistej inscenizacji.

Szczegóły

Król Edyp

Tragedia

Najdoskonalszy kryminał wszech czasów, jedno z najstarszych arcydzieł literatury dramatycznej, wzór tragedii doskonałej, pierwszy evergreen w historii dramatu. Do dziś krytycy są zgodni – napisany ok. 427 r. p.n.e. przez Sofoklesa dramat nie ma sobie równych. Oto tytułowy bohater rodzi się pod znakiem okrutnej klątwy: zabije własnego ojca, poślubi matkę i spłodzi z nią potomstwo. Aby uniknąć wyroku, rodzice porzucają małego okaleczonego Edypa w górach. Chłopiec jednak nie umiera tylko trafia na dwór króla Koryntu.

„Król Edyp” wraca na afisz Teatru Dramatycznego. Wcześniej dramat reżyserowali tu Ludwik René i Gustaw Holoubek. „To sztuka o okrucieństwie przypadku, przed którym nie mogą zabezpieczyć ani najlepsze dary natury i umysłu, ani najostrożniejsze przewidywania” – pisał o greckiej tragedii krytyk Jan Kott.

Szczegóły

Polacy

Komedia

"Polacy" to dwugłos złożony z "Dzienników" Witolda Gombrowicza oraz tekstów homilii i wystąpień publicznych Stefana kardynała Wyszyńskiego. Spektakl Gabriela Gietzky’ego to zapis ich fikcyjnego spotkania. Dwaj patrioci: wielki pisarz i Prymas Tysiąclecia, prowadzą dialog o polskości, Polakach i ich historii.

Scenarzysta Rafał Kosewski zbudował z tekstów obu intelektualistów niezwykle spójny i wiarygodny zapis rozmowy „kapłana i błazna”. Mimo różnicy perspektyw i poglądów obaj zawsze stawiali Polskę w centrum swoich rozważań.

Szczegóły