Natasza Aleksandrowitch - zdjęcie

Natasza Aleksandrowitch

8,2 / 10

31 oddanych głosów

Spektakle z udziałem tego aktora:

Apetyt w dzień egzekucji

Dramat

Koncert pierwszego profesjonalnego teatru kobiecego TERAZ POLIŻ w reżyserii Barbary Wiśniewskiej na podstawie tekstu “Człowiek i gwiazdy” Anny Świrszczyńskiej, pochodzącego z tomu “Teatr poetycki”.
Dramat Świrszczyńskiej to pogrążona w absurdzie opowieść o sądach, osądach, systemie kar i nagród, ale też odpowiedzialności, której brak staje się bezpośrednią przyczyną powstania tyranii. Granice światów zostają tu zatarte, a odgórnie narzucone prawa niewystarczające w kontekście okoliczności, gdy to, co symboliczne, staje się realne. Być może bezmiar kosmosu jest większą presją niż ograniczona prawami religijnymi idea Boga/bogów? Co wspólnego ma fizyka kwantowa z dramatem antycznym? Od jakiej ilości brokatu zaczyna go być za dużo, a ile to jest w sam raz? I czy istnieją takie wagi, którymi można ważyć człowieczeństwo?
Operowe doświadczenie reżyserki Barbary Wiśniewskiej i skłonność TERAZ POLIŻ do nieoczywistych rozwiązań przyjmuje tutaj soczystą muzyczną formę.

Szczegóły

Wojna. The best of, reż. Agnieszka Jakimiak

Performance

///English below//

Słuchaliśmy wielu piosenek o wojnie. Większość z nich wcale nie była o wojnie, ale o pokoju. Słuchaliśmy Beatlesów i Beethovena, Edwina Starra, Joanny Newsom, Bajmu, Elvisa Presleya i Elvisa Costello, The Clash, Black Sabbath, Kate Bush, King Crimson, Eltona Johna, Rage Against the Machine, U2 i Dezertera. Słuchaliśmy piosenek przeciwko wojnie w Wietnamie, przeciwko wojnie w Iraku, przeciwko drugiej wojnie światowej i przeciwko wojnie w Zatoce Perskiej. Znaliśmy je wcześniej, były katowane w radiu, telewizji i w internecie tak długo, aż stały się nam zupełnie obojętne. 90% piosenek, których lubimy słuchać, to piosenki, które usłyszeliśmy wcześniej, jak donosi magazyn Mic. „Powtarzanie muzyki sprawia, że wyobrażamy sobie albo prześpiewujemy fragment, którego spodziewamy się za chwilę.” – mówi Elizabeth Hellmuth Margulis, autorka „On Repeat: How Music Plays the Mind” w wywiadzie dla Mic. – „Pojawia się uczucie, że dzielimy z muzyką podmiotowość.” Ale czy to, że znane piosenki wydają się nam bliskie, oznacza, że naprawdę je znamy? Czy siła przyzwyczajenia i bezrefleksyjność pamięci nie sprawiają, że wszystko zaczyna brzmieć tak samo? Czy piosenki, które zostały napisane jako piosenki przeciwko wojnie, wciąż są piosenkami antywojennymi? Czy wiemy, czego słuchamy?

premiera odbyła się 4.10.2019
--------------------------------------------------------------------

Spektakl powstał w ramach cyklu Komuny Warszawa Przed wojną / Wojna / Po wojnie

Impulsem, który skłonił Komunę Warszawa do zajęcia się wojną, był ciąg ponurych wydarzeń z ostatnich lat: wojna w Ukrainie i Syrii, Brexit, wygrana Trumpa. Coraz częściej pojawia się myśl, że wojna w Europie może przestać być historią. Stąd potrzeba zadania pytań o to: Czy jesteśmy przygotowani do wojny? Czy pamięć o wojnie ułatwia podtrzymanie pokoju? Czy wojna może być sprawiedliwa? Czy polityki historyczne otwierają rany i zbroją społeczeństwa do walki?

W ramach cyklu powstały spektale:

Cezarego Tomaszewskiego: Cezary idzie na wojnę
Anny Smolar: Ośrodek wypoczynkowy
Grzegorza Laszuka: Hannah Arendt: Ucieczka (koprodukcja Teatr Powszechny, Łódź)
Wojtka Ziemilskiego: Spektakl dla turystów (koprodukcja Slovensko mladinsko gledališče, Ljubljana)
Weroniki Szczawińskiej: Nigdy więcej wojny
Anny Karasińskiej: Dobrze ci tego nie opowiem

The project is co-financed by the capital city of Of Warsaw as part of the Presentation Scene KW task.
=====================================

War. The Best Of, dir. Agnieszka Jakimiak

/with English surtitles/

We have heard many war songs. Most were not about war at all but about peace. We listened to the Beatles and Beethoven, Edwin Starr, Joanna Newsom, Bajm, Elvis Presley and Elvis Costello, The Clash, Black Sabbath, Kate Bush, King Crimson, Elton John, Rage Against the Machine, U2 and Dezerter. We listened to songs protesting the Vietnam war, the Iraq war, the Second World War. We had known them before, they had been played ad nauseam on the radio, tv, and on the internet, to the point where we grew numb to them. 90% of the songs we like are those that he had heard before, according to the Mic magazine. “Musical repetition gets us mentally imagining or singing through the bit we expect to come next,” says Elizabeth Hellmuth Margulis, the writer of On Repeat: How Music Plays the Mind in a Mic interview. “A sense of shared subjectivity with the music can arise.” But just because familiar songs feel close to us, does it mean that we know them? Does the power of memory and its lack of self-reflection not make everything sound the same? The songs written in protest against war, do they remain anti-war songs? Do we know what we listen to?

Szczegóły

Manat. Romans podwodny, reż. Klaudia Hartung-Wójciak

Dramat

Szanowni Państwo! W trosce o Państwa bezpieczeństwo wstęp tylko dla osób zaszczepionych lub z negatywnym testem na covid-19 wykonanym najpóźniej 48 godzin przed wydarzeniem.

***

Za spektakl ,,Manat. Romans podwodny” Klaudia Hartung-Wójciak otrzymała Grand Prix podczas 12. edycji festiwalu Koszalińskie Konfrontacje Młodych M-teatr 2021

***
Manat to reportaż sceniczny, opowieść o transformacyjnym romansie dystrybutorek, pracowników, czytelników, czytelniczek hitowej serii wydawnictwa Harlequin z lat 90. Obecnie – siedemdziesiąt lat po wydaniu w Toronto The Manatee, pierwszego tomu serii, wydawane są one w ponad trzydziestu różnych językach na sześciu kontynentach. W polskim krajobrazie transformacyjnym wydawnictwo pojawiło się w roku 1991. Uruchamiając wówczas szeroko zakrojoną akcję promocyjną wkrótce stało się fenomenem społeczno-kulturowym.

Co łączy kioskowe romanse ze zbiorami Zachęty, polskie gastarbeiterki z Pałacem Kultury i Nauki, ortalionowych przedsiębiorców z manatami, a Festiwal Piosenki w Opolu z włoską gwiazdą okładek Fabio Lanzoni? Jaki potencjał polityczny ma kartografia romansowych światów wyobrażonych?

Wychodząc od pojęcia landscape, rozumianego za hindusko-amerykańskim antropologiem Ajrunem Appaduraiem jako światy wyobrażone, zmieniające dotychczasowe mechanizmy wytwarzania wspólnoty i podmiotowości, proponujemy retrofuturystyczny krajobraz nie-miejsc. Nie – miejsc leżących w przestrzeniach pomiędzy – kartografią ciała pożądanego a kampowością afektów, ekonomią miłosnych landschaftów i ich potencjałem emancypacyjnym..

obsada: Natasza Aleksandrowitch, Małgorzata Biela, Sebastian Grygo, Weronika Łukaszewska, Filip Perkowski, Marcin Wojciechowski
muzyka: Piotr Peszat
przestrzeń, scenografia: Paula Grocholska
reżyseria świateł: Aleksandr Prowaliński
konsultacja wokalna: Piotr Markowski, Bartosz Lisik
konsultacja choreograficzna: Weronika Pelczyńska
lektor: Stanisław Olejniczak

Klaudia Hartung-Wójciak (ur. 1990) – dramaturżka; studentka reżyserii Akademii Sztuk Teatralnych im. S. Wyspiańskiego w Krakowie. Reżyserka spektakli: Chinka (TR Warszawa, 2018), Dziki (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2018), Szukając Romea (Teatr Bagatela, 2018, Festiwal Szekspirowski 2018), Tkacze. Historia jak z życia wzięta, a przez to bardzo smutna na podstawie Tkaczy G. Hauptmanna (PWST Kraków, 2016; Łaźnia Nowa, 2017), nagrodzonego w ramach Forum Młodej Reżyserii 2016; współautorka i reżyserka instalacji performatywnej Przedwiośnie. Ćwiczenia z wyobraźni historycznej (Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie, 2017); autorka instalacji Maszyna choreograficzna na aturii i mimozy wstydliwe (PWST Kraków); współautorka i reżyserka instalacji Kartoteka rozrzucona 2.016 (Instytut im. Jerzego Grotowskiego, 2016). Reżyserka czytań performatywnych (m.in. MALTA Festiwal, „Klasyka żywa”). Stypendystka Miasta Krakowa 2018, członkini Pracowni Dramaturgicznej AST Kraków.

Spektakl dofinansowany przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy w ramach programu Hub Kultury Komuny Warszawa

Szczegóły

Teoria smutnego chłopca, reż. Cezary Tomaszewski

Performance

Młody mężczyzna, bohater (lub antybohater) porzuca swój dom w środku nocy, zostawiając ukochanej list pożegnalny. Gdy wyjeżdża z miasta, wrony obsypują go śniegiem zrzucanym z dachów. Rozpoczyna on swoja bolesną wędrówkę, w nieustannej torturze wspomnień minionego szczęścia. Niekonwencjonalna historia miłosna, nieidealne pary, duża ilość śniegu, piosenki, tańce i psy.

Szczegóły