Monika Krzywkowska - zdjęcie

Monika Krzywkowska

7.8 / 10

177 oddanych głosów

Polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, znana ze scenicznych występów u Agnieszki Glińskiej, filmowych kreacji u Krzysztofa Zanussiego i telewizyjnej roli Teresy Jankowskiej – Szpunar - jednej z głównych bohaterek serialu „Samo życie”.

Mimo wrodzonej nieśmiałości, już jako dziecko marzyła o występach na scenie. Jej przygoda z aktorstwem zaczęła się w klasie maturalnej, kiedy zaczęła uczęszczać do amatorskiego Teatru „13” na Zaciszu. Za namową polonistki i koleżanek, po maturze zdecydowała się na studia w Akademii Teatralnej w Warszawie, której absolwentką została w 1997 roku.

Zanim związała się na dłużej z warszawskim Teatrem Współczesnym (w 2000 roku), występowała m.in. na scenie Teatru Ateneum w Warszawie i Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu. Na deskach Teatru Współczesnego najczęściej współpracowała z Agnieszką Glińską i Maciejem Englertem, pojawiając się w rozmaitym repertuarze. Grała Lidię Pawłowną w „Barbarzyńcach” Maksyma Gorkiego, Dziewczynę w „Imieniu” Jona Fosse’a, Księżniczkę Francuską w „Straconych zachodach miłości” Szekspira i Grażynę – Rozwodniczkę we „Wniebowstąpieniu” Tadeusza Konwickiego (nominacja do Feliksa Warszawskiego).

Jeszcze jako studentka zadebiutowała w Teatrze Telewizji – rola w spektaklu „Berenika” Wojciecha Pacyny, wg opowiadania F.F. Fitzgeralda była jej pierwszym występem na ekranie (1995).

Lata 90-te to głównie drobne, gościnne występy telewizyjne w takich serialach, jak „Dom”, „Klan”, czy „Ekstradycja 3”. W 1999 roku zadebiutowała na dużym ekranie w głośnej ekranizacji „Pana Tadeusza” Andrzeja Wajdy i wzięła udział w głośnym mini-serialu Andrzeja Kotkowskiego „Wszystkie pieniądze świata” z Maciejem Stuhrem i Radosławem Elisem.

Najsłynniejszą rolą filmową Krzywkowskiej jest kreacja drugoplanowej postaci garderobianej Hanki, stworzona u boku Zbigniewa Zapasiewicza i Pawła Okraski w głośnym, obsypanym nagrodami filmie Krzysztofa Zanussiego „Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową” (2000). Rola przyniosła jej nominację do Orła dla Najlepszej Aktorki Drugoplanowej. Dwa lata później wróciła do filmowej postaci na planie „Suplementu”, tym razem zgarniając Srebrną Statuetkę Leliwity na FF w Tarnowie.

W 2002 roku związała się na dłużej z telenowelą „Samo życie”, gdzie przez 8 lat kreowała główną postać Teresy Jankowskiej-Szpunar – żony Kacpra i redaktorki tytułowej gazety. Rola w popularnym serialu przyniosła jej większą rozpoznawalność i ogromną sympatię widzów w całym kraju.

Poza tym, aktorka ma na swoim koncie gościnne występy w serialach: „Naznaczony”, „M jak miłość”, „Mrok”, „Ekipa”, "Usta Usta", "Hotel 52". Ostatnim filmem z jej udziałem był obraz „Nigdy nie mów nigdy” Wojciecha Pacyny, z Anną Dereszowską w roli głównej (2009).

Grała na scenie w wielu spektaklach takich jak "Napis" Géralda Sibleyrasa czy "Udając ofiarę" Braci Presniakow.

W 2010 r. otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych za rolę Anny Wojnicew w "Sztuce bez tytułu".

Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Bydło

Dramat psychologiczny

Radykalizacja postaw, podążanie za „mocnymi ludźmi”, którzy zaprowadzą porządek, pogarda współczesnych społeczeństw dla politycznej poprawności czy zwykłej przyzwoitości, lęk przed obcymi, zohydzenie wszelkich autorytetów, rozhuśtanie nastrojów roszczeniowych i klaustrofobiczny egoizm. Źródło tych zjawisk tkwi w gniewie i frustracji społeczeństwa, a te biorą się z poczucia bezradności, gdy kartka wyborcza nie ma żadnego wpływu na naszą sytuację, gdy „zmiana” oznacza tylko przyklejenie nowej etykiety.

Szczepan Orłowski w dramacie Bydło nie dotyka wprost kwestii politycznych. Bohaterowie – być może tylko symbolicznie – mordują swoich rodziców, by przez ten gwałt odciąć pępowinę ciągłości, zmieść stary porządek, przejść radykalny proces indywiduacji, aby odzyskać podmiotowość. Podpowiada nam, że tylko na ruinach starego można zbudować nowe i tylko wówczas cały ten zamęt ma głębszy sens.

Szczegóły spektaklu

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri

21.01Sat

22.01Sun

23.01Mon

24.01Tue

25.01Wed

26.01Thu

27.01Fri

28.01Sat

29.01Sun

30.01Mon

31.01Tue

01.02Wed

02.02Thu

03.02Fri

04.02Sat

05.02Sun

06.02Mon

07.02Tue

08.02Wed

09.02Thu

10.02Fri

11.02Sat

12.02Sun

13.02Mon

14.02Tue

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri

21.01Sat

22.01Sun

23.01Mon

24.01Tue

25.01Wed

26.01Thu

27.01Fri

28.01Sat

29.01Sun

30.01Mon

31.01Tue

01.02Wed

02.02Thu

03.02Fri

04.02Sat

05.02Sun

06.02Mon

07.02Tue

08.02Wed

09.02Thu

10.02Fri

11.02Sat

12.02Sun

13.02Mon

Wiosna

Dramat

"Wiosna" jest o małych wyborach, które zmieniają albo mogły zmienić nasze życie, o ścieżkach, którymi mogliśmy kroczyć i oglądając "Wiosnę" widzowie będą musieli wybrać sami, którą ścieżką pójdą.

Pamięć to niezwykły akt kreacji i w dodatku ciągle się zmienia. Ludzie zupełnie inaczej pamiętają to samo zdarzenie. Często nie wiemy, czy coś się naprawdę zdarzyło, czy to wymyśliliśmy. Fascynujące jest to pomieszkanie fikcji z rzeczywistością: co sam przeżyłem, a co mi opowiedziano?

Wykorzystująca Wujaszka Wanię Czechowa jako inspirację do stworzenia nowej historii, opartej na biografiach aktorów i ich doświadczeniach osobistych, Wiosna może być czytana jako dwie równoległe sztuki, dziejące się w tym samym miejscu. Jedna z nich śledzi drogę postaci po podjęciu przez nią decydującego życiowego wyboru, druga przedstawia drogę dla wyboru alternatywnego. Jak wyglądałyby chwile, które mogliśmy przeżyć, ale których nie przeżyliśmy? Czy sztuka może pokazać zarówno życie, jak i te niezaistniałe momenty?

Szczegóły spektaklu

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri

21.01Sat

22.01Sun

23.01Mon

24.01Tue

25.01Wed

26.01Thu

27.01Fri

28.01Sat

29.01Sun

30.01Mon

31.01Tue

01.02Wed

02.02Thu

03.02Fri

04.02Sat

05.02Sun

06.02Mon

07.02Tue

08.02Wed

09.02Thu

10.02Fri

11.02Sat

12.02Sun

13.02Mon

14.02Tue

15.02Wed

16.02Thu

17.02Fri

18.02Sat

19.02Sun

20.02Mon

21.02Tue

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri

21.01Sat

22.01Sun

23.01Mon

24.01Tue

25.01Wed

26.01Thu

27.01Fri

28.01Sat

29.01Sun

30.01Mon

31.01Tue

01.02Wed

02.02Thu

03.02Fri

04.02Sat

05.02Sun

06.02Mon

07.02Tue

08.02Wed

09.02Thu

10.02Fri

11.02Sat

12.02Sun

13.02Mon

14.02Tue

15.02Wed

16.02Thu

17.02Fri

18.02Sat

19.02Sun

Jak zostałam wiedźmą

Dla młodzieży

Co się dzieje w głowie małej dziewczynki, kiedy nie może zasnąć? Nagle w jej pokoju pojawia się głodna wiedźma, która latami wędruje po świecie i szuka niegrzecznych dzieci, by ugotować z nich pożywną zupę.

Rozpoczynają się wspólne tarapaty, czary i magiczne zaklęcia. Pojawia się cały kalejdoskop bohaterów: sępy, inna wiedźma i ożywiony czarodziejsko drewniany konik. Poemat Doroty Masłowskiej jest fascynującą i pełną współczesnych znaczeń bajką dla młodych widzów, a jednocześnie metaforyczną opowieścią o więzi między matką a córką.

Szczegóły spektaklu

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri

21.01Sat

22.01Sun

23.01Mon

24.01Tue

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri

Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku

Komedia

Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku to krótki, pełen humoru i niekończących się gagów dramat.

Dwoje przesympatycznych bohaterów pod wpływem niejasnego impulsu udaje się w niezamierzoną frenetyczną podróż życia po Polsce, pełną śmiesznych przygód, które stopniowo przestają być tak aż śmieszne, a wręcz przeciwnie, całkowicie nieśmieszne, a wręcz straszne. Widz musi się liczyć z tym, że jest to sztuka nie aż tak wesoła, jak może się wydawać, jej bohaterowie nie reprezentują pozytywnych postaw społecznych i psychologicznych, a ta podróż wcale nie musi okazać się podróżą życia, a wręcz przeciwnie.

Szczegóły spektaklu

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri

21.01Sat

22.01Sun

23.01Mon

24.01Tue

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri

Wiśniowy sad

Dramat

„Raniewska mnie boli. Nie ma zgody na to, co było, nie oswaja cierpienia, nie tęskni za utraconym czasem, ucieka przed bólem, nie czeka na nowe, nie chce zmian, nie rozumie siebie ani świata.

Wiśniowy sad to komedia o dramatycznym uciekaniu przed życiem. Nikt tu nie potrafi wziąć odpowiedzialności za swój los. Utrwalają fikcję, odklejają się od realu, karmią iluzją. Zawsze idzie jakieś »nowe«, a odchodzi »stare«. Czechow opisuje, jak bardzo się tego faktu boimy. Jacy śmieszni jesteśmy w tej bezradności wobec zmian i tragiczni w niezrozumieniu ich konieczności”.
Agnieszka Glińska

Szczegóły spektaklu

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri

21.01Sat

22.01Sun

23.01Mon

24.01Tue

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri

Szkarłatny płatek i biały

Dramat

Bohaterem "Szkarłatnego płatka" Michela Fabera jest XIX wiek, przedsionek nowoczesności, w którym tematy takie jak prawa kobiet, religia i nauka, stosunek do seksualności czy modele kobiecości i męskości są definiowane na nowo — powoli wyłania się z nich nasz współczesny świat.

Dziewiętnastowieczny Londyn Fabera raz wydaje nam się bezpiecznym przez swój dystans historycznym światem, żeby po chwili okazać się gorzką karykaturą naszej współczesności. Pięć postaci, których losy śledzi nasz spektakl, reprezentuje dylematy czasów przełomu: przemysłowiec rozdarty pomiędzy młodzieńczymi ideałami a kapitalistycznym światem; niedoszły pastor zmagający się z potrzebami ciała; głęboko wierząca działaczka społeczna, którą brak poszanowania konwenansów skazuje na wykluczenie; eteryczna i niewinna dama skazana na bycie kochanką z krwi i kości, żoną i matką; wreszcie prostytutka, która pokonuje kolejne szczeble drabiny społecznej i przekonuje się, że wyższy status wcale nie oznacza większej wolności. To właśnie pragnienie wolności, szeroko rozumianej emancypacji, wydaje się być wspólnym mianownikiem dla dążeń bohaterów Szkarłatnego płatka, którzy wypatrują nadchodzącego XX wieku z nadzieją, ale i z lękiem. Czy rzeczywiście nowoczesność przyniosła nam wolność i spełnienie? I czy faktycznie już nadeszła?

Szczegóły spektaklu

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri

21.01Sat

22.01Sun

23.01Mon

24.01Tue

18.01Wed

19.01Thu

20.01Fri