Milena Gauer - zdjęcie

Milena Gauer

6,7 / 10

3 oddane głosy

Data urodzenia:
05-03-1981 (39 lat)

Wychowała się w rodzinie artystycznej i od dziecka miała zostać aktorką. W 2005 r. ukończyła Studium Aktorskie w Olsztynie i z marszu otrzymała angaż w Teatrze Jaracza, m.in. dzięki udanym kreacjom w spektaklach dyplomowych „Weiser Dawidek" P. Huelle i „Siostry" A. Czechowa i J. Głowackiego. W roku 2007 ukończyła Wydział Wiedzy o Teatrze w warszawskiej Akademii Teatralnej. Uczestniczy również w projektach niezależnych. Wraz z reżyserką Weroniką Szczawińską pracowała nad przedstawieniem „Jackie" na podstawie „Monologów księżniczek" E. Jelinek, które później znalazło się w repertuarze Sceny Margines. W rozmowach z mediami przyznaje: „Nigdy nie zagram Julii czy Ofelii, bo do tych ról nie pasuję”, ale marzy o roli Ariela w „Burzy" W. Szekspira i Bianki w „Białym małżeństwie" T. Różewicza.
Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Kartoteka

Tragikomedia

Główna postać - Bohater - przerzuca kartotekę własnego życia, zagląda raz w dalszą, raz w bliższą przeszłość.

Głównym motywem „Jaraczowej” inscenizacji będzie mierzenie się bohatera z oczekiwaniami. Była kobieta, obecna kobieta, dziecko, rodzice, a nawet naród — wszyscy się czegoś po nim spodziewają, a on nie czuje się sprawcą wszystkich przypisywanych mu win i broni swojej autonomii.

Szczegóły

Świętoszek

Komedia

Tytułowy Świętoszek, czyli Tartuffe, pojawia się w domu Orgona. Zdobywa jego zaufanie i wpływa na każdą podejmowaną przez gospodarza decyzję, od przepisania całego majątku po zaręczyny intryganta z córką Marianną. Rodzina widzi obłudę i hipokryzję Tartuffa, dlatego przygotowują spisek, który ma odkryć nieczyste intencje Świętoszka. Gra toczy się o najwyższą stawkę.

„Jaraczowa” interpretacja sztuki Moliera tym razem osadzona zostanie we współczesności. Kim byłby dorobkiewicz Orgon w obecnym świecie i dlaczego tak łatwo powierzyłby cały swój dorobek Tartuffowi?
Wyraziste postaci, wciągające dialogi, życie elit rodem z serialowej „Dynastii.”

Szczegóły

Wojna nie ma w sobie nic z kobiety

Tragedia

Swietłana Aleksijewicz w swojej książce oddała głos kobietom, które doświadczyły okrucieństwa wojny. Ich historie są pełne smutku, bólu, wzruszeń, stawiają pytania o istotę zła, poświęcenia, ale także miłości. Krzysztof Popiołek, reżyser spektaklu, pragnie pokazać na scenie przede wszystkim autentyzm przeżyć i ekstremalnych doświadczeń: "Co dzieje się z twarzą człowieka, który wspomina? Coś niesamowitego.

Na oczach wyświetla się film, człowiek błądzi wzrokiem, podąża za widmami, nasłuchuje odgłosów, które mogłyby przecież zabrzmieć. Dlaczego nie? To wielkie szczęście, móc zaglądać wtedy ludziom w twarze. Wiedzieć, że nie ma się dostępu do wszystkiego, że część jest tylko tam, w nich, nie dla nas. Intymny proces, z którym się skrywają.

Babcia opowiada o swoim dzieciństwie – nie mam do niego dostępu, ale mógłbym godzinami siedzieć i patrzeć, jak prowadzi przede mną swoje ciało i sadza je nad jeziorem. Jak zatapia najpierw stopy, łydki, biodra, brodę. Wszystko znajduje się gdzie indziej, jakby pod wodą. Wchodzi tam cała. Ostatnie zatapia oczy. Jeszcze długo potem jej włosy falują. A może wcale tam nie wchodzi. Może tylko siedzi i coś w niej płacze, coś wyje, coś tęskni za nią. Coś ją woła. I dobrze wiem, że naiwną rzeczą byłoby sądzić, że chce się pamiętać wszystko. Nieraz wchodzi do jeziora po czubek głowy, żeby nie pamiętać. I w tych chwilach walczy, strasznie walczy, o dobrą pamięć, tak jak walczy się o dobrą starość i pragnie się dobrej śmierci. Jak ona wtedy walczy."

Szczegóły

On wrócił

Komedia

Berlin, rok 2016. Na ławeczce w parku budzi się… Adolf Hitler. Świat tonie w nihilizmie neoliberalnego rozpasania, innymi słowy: schodzi na psy. Führer jest zniesmaczony zanikiem dziejowej dyscypliny, która kształtuje prawdziwie silne narody.

Brany omyłkowo przez niefrasobliwych berlińczyków za zwykłego komika, postanawia przywrócić porządek, musi tchnąć nowe życie w nadpsutą tkankę współczesnej kultury. Powtórny tryumf jego idei wiedzie przez świat mediów. Hitler onieśmiela i jednocześnie ośmiela. Staje się „kanclerzem” you tube’a – jego popularność rośnie, bo wielu w głębi duszy czuje, że świat trzeba wziąć za pysk, jeszcze raz określić, kto obcy, kto swój i odrzucić polityczną poprawność słabych ludzi. Niby niemiecka to sztuka, a jakże uniwersalna i na czasie.

Szczegóły

Single Radicals

Tragedia

Preszów, Słowacja. Bar. Muzyka na żywo. Czworo przyjaciół, znajomych, kochanków — Samotni w kręgu znajomych regularne zapijają swój niepokój, zagłuszają egzystencjalne dylematy pulsującą muzyką.

Odrzuceni przez społeczeństwo, niepewni jutra, okrutnie pragnący miłości… pięknej i romantycznej, której nie potrafią przeżyć. Przelotne romanse są jak narkotyk: kilka godzin euforii i dwa dni szlochania w poduszkę. Chorzy na konsumpcjonizm, ciągle szukają lepszej wersji tuszu do rzęs, komórki, chłopaka, dziewczyny i siebie. Do tego oczywiście nie mogą się przyznać, mogą zaś obrócić wszystko w żart. Są pewni siebie, błyskotliwi, wręcz czarujący… To element gry.

Szczegóły

Wyzwolenie

Dramat

„Wyzwolenie” Stanisława Wyspiańskiego to niewątpliwie arcydzieło polskiego dramatu i jedna z największych zagadek literatury. Jeden z powodów, dla których Krzysztof Jasiński sięgnął po tekst dramatu Wyspiańskiego związany jest z kontekstem historycznym, politycznym i społecznym, ale przede wszystkim z tytułowym wyzwoleniem. Oto Konrad zostaje namaszczony przez Muzę na wyzwoliciela. Przybywa z odległego miejsca do teatru i namawia aktorów do zagrania sztuki narodowej. On sam musi być jednak wolny, żeby móc służyć sprawie sztuki – ojczyzny – narodu, zmienić Polskę i świat. A żeby się uwolnić od ograniczeń duchowych i narodowych musi przejść drogę wtajemniczenia z kolejnymi Maskami. Jeśli Konrad sam tego nie dokona, to nikt mu w tym nie pomoże.

Szczegóły