Michał Mrozek - zdjęcie

Michał Mrozek

Wiek: 43 lat

Aktor. Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu (2018r.).
Spektakle z udziałem tego aktora:

Do piachu

Dramat

II wojna światowa ciągle budzi ogromne emocje. To doświadczenie historyczne, które jest wciąż na nowo opisywane, poddawane rewizjom i różnorakim trendom narracyjnym. Różewicz był świadkiem tych wydarzeń, które do tej pory mają tak ogromne znaczenie dla naszej wspólnoty. W ,,Do piachu" zamiast bohaterskich scen walki, dał nam jednak dyskusję o wychodku. Zamiast glorii i chwały - codzienne życie partyzantów i smażenie wątróbki. W jego tekście Polskę próbują z rąk Niemców wyzwolić nie superbohaterowie z komiksów, a ludzie – z krwi i kości. Ludzie, których potomkowie nadal żyją w naszym kraju.

Czytanie performatywne przygotowuje Teatr Polski w Podziemiu.

Szczegóły

Leśni. Apokryf

Dramat

Teksty sceniczne Różewicza były formami „kolażowymi”, impresjami z codzienności „leśnych”. Odrzucał on metafory i gloryfikację bohaterów, skupiał się na portretowaniu rzeczywistości. Spektakl daje nam niepowtarzalną możliwość wglądu w wojnę oczami jej świadka. Różewicz sam był partyzantem, w związku z czym możemy być pewni autentyczności przeżyć żołnierzy ukrywających się w lesie, walczących z chorobą i głodem częściej niż z wrogiem. Partyzanci marzą o końcu wojny jednocześnie bojąc się, że nawet jak już będzie po wszystkich to oni już nigdy nie będą tacy sami. Dzieląc się swoimi historiami wzbudzają w widzu sympatię i zrozumienie. Monologi aktorów dodane do opowiadań Różewicza przez Agnieszkę Wolny-Hamkało prowokują do dyskusji na ważne tematy społeczne.
Dzięki przedstawieniom takim jak „Leśni. Apokryf” możemy przypomnieć sobie, że nic nie jest jednoznaczne a przebieg granicy między dobrem a złem często zależy od tego, po której jesteśmy stronie.

Apokryf to tekst niekanoniczny. Nieuznany, nienatchniony i niezgodny z doktryną. Jego autentyczność jest dyskusyjna. Często jest to tekst „wydobyty z ukrycia”, ujawniony, ale skazany na funkcjonowanie na marginesie kanonu, a czasem stojący wobec niego w opozycji. Partyzanckie teksty Tadeusza Różewicza (dramat Do piachu, ale także opowiadania ze zbiorów Echa leśne, Opadły liście z drzew i Przerwany egzamin) mają taki status. Daleko im do literatury heroicznej czy patriotycznej. Ciekawe, że to właśnie ich prostota wydaje się niektórym okrutna.

Dlaczego uważamy, że warto wejść z dialog z partyzanckimi utworami poety? Kilka argumentów już padło: nie zgadzamy się na wybiórcze traktowanie jego tekstów. Nie zgadzamy się na pomijanie tych, które w danej sytuacji politycznej czy społecznej wydają się komuś niewygodne. Sytuację partyzantów odbieramy jako uniwersalną, nawet wtedy, kiedy dotyczy sporów w teatrze. Zadajemy kłam opinii, że „idiom Różewicza stał się nieproduktywny i wypadł z literackiego obiegu”. Ale jest coś jeszcze, coś bardziej osobistego: Różewicz opisał moralny i cywilizacyjny kataklizm, jakim była wojna.

Szczegóły

Dziadów część III

Ponad setka kostiumów z epoki, Bal u Senatora śpiewany i tańczony, realistyczne i iluzyjne horyzonty sceniczne jak z XIX wieku. Rozmach inscenizacyjny. Na scenie niemal cały znakomity zespół teatru. Po raz pierwszy w historii tekst w całości, tak jak go napisał Mickiewicz. Historia teatru pisze się przy ul. Zapolskiej 3. Dziadów część III czytana z otwartym umysłem.

Szczegóły