Martyna Dudek - zdjęcie

Martyna Dudek

8,1 / 10

60 oddanych głosów

Studentka Akademii Teatralnej w Warszawie. Aktorka Teatru Collegium Nobilium.
Spektakle z udziałem tego aktora:

Awantura w Chioggi

Komedia

Awantura w Chioggi to tekst włoskiego komediopisarza Carla Goldoniego. Powstała w 1762 roku komedia zostaje przeniesiona przez realizatorów we włoskie realia lat 60...

Opowiada tak wtedy, jak i dziś o perypetiach mieszkańców małego miasteczka z okolic Wenecji, gdzie niewinna sytuacja z pomocą plotki i pomówienia urasta do rozmiaru skandalu i znajduje finał w sądzie. Awantura w Chioggi to aktorski popis studentów IV roku w stylu „senza improvvisare”.

Szczegóły

Barbarzyńcy

Tragedia

Przedstawienie ,,Barbarzyńcy” będzie próbą przeniesienia rzeczywistości XIX-wiecznej rosyjskiej prowincji na współczesny grunt polskiej wsi. Za pośrednictwem tekstu Maksyma Gorkiego spróbujemy skomentować specyfikę i kondycję małej społeczności wiejskiej, z jednej strony ulokowanej z dala od gwaru wielkich miast i cywilizacyjnej karuzeli, z drugiej zaś, funkcjonującej nieopodal nowo powstałej autostrady.

Przy akompaniamencie pędzących samochodów, odgrodzeni dźwiękoszczelnymi ekranami, zmarginalizowani i odseparowani, gdzieś poza nawiasem czasu i przestrzeni, zawieszeni w próżni zdarzeń, żyją ludzie marzący o mieście i pracy. Uwikłani w banał plotek, pomówień, donosów, zawiłości, zdrad, miłosnych przepychanek i toczących ich zazdrości, pełni goryczy, wewnętrznie wypaleni i skrajnie znudzeni, żyją z dnia na dzień, w oczekiwaniu na budujących odcinek autostrady, mającego przebiegać nieopodal ich wsi. Wraz z przybyciem inżynierów, nadzorujących budowę, ich monotonna codzienność ulega zaskakującej transformacji. Stacjonujący w posiadłości miejscowej arystokratki inżynierowie stają się swoistym ,,oczkiem w głowie” mieszkańców wsi. Miejscowi autochtoni za wszelką cenę próbują pozyskać względy przyjezdnych, wyrwać dla siebie kawałek ich uwagi, czy to w nadziei uzyskania korzyści materialnych, czy też zwyczajnych celów zaimponowania sąsiadowi zza miedzy. Panowie inżynierowie na przemian próbują, to oświecać, to edukować miejscowych, to kpią z nich, zabawiając się ich kosztem.

Która z grup jawi się jako tytułowi „barbarzyńcy” pozostawiamy do rozstrzygnięcia naszym widzom.
- Adam Sajnuk

Szczegóły

Za chwilę. Cztery sposoby na życie i jeden na śmierć

Dramat psychologiczny

Peter Asmussen jest jednym z najwybitniejszych współczesnych pisarzy duńskich. Był współscenarzystą, wraz z Larsem von Trierem, głośnego filmu „Przełamując fale”.

Sztuka „Za chwilę. Cztery sposoby na życie i jeden na śmierć”, której premiera na kopenhaskiej scenie Husets Theater odbyła się w 2006 roku, to subtelna analiza życia pięciu kobiet i ich zmagań z codziennością, bolesnych i bulwersujących związków, rozpadu rodziny, śmierci ukochanego czy utraty dziecka. Zdarzenia te w sposób diametralny zmieniają ich pogląd na dotychczasowe życie.
Spektakl nasz, to także studium kobiecej psychiki, to jakby parafraza „Ośmiu kobiet” François Ozona – filmu powstałego na motywach sztuki Roberta Thomasa.

„Za chwilę” rozgrywa się w kilku, niezależnych od siebie płaszczyznach czasowych, które zawsze ukazują istotę i ważność osoby nad zdarzeniem. „Za chwilę” to okrutna bajka w stylu braci Grimm, w której okrucieństwo świata nieodmiennie splata się z jego komiczną i prześmiewczą stroną. To także spektakl o farsie jaką przychodzi nam grać wobec siebie do końca, nawet wtedy, gdy zatraca się w tej grze wszelki sens. To spektakl o uporczywym trwaniu ponad sensem.

Spektakl warsztatowy studentek IV roku Wydziału Aktorskiego.

Szczegóły

Barbarzyńcy

Przedstawienie "Barbarzyńcy" będzie próbą przeniesienia rzeczywistości XIX-wiecznej rosyjskiej prowincji na współczesny grunt polskiej wsi. Za pośrednictwem tekstu Maksyma Gorkiego spróbujemy skomentować specyfikę i kondycję małej społeczności wiejskiej, z jednej strony ulokowanej z dala od gwaru wielkich miast i cywilizacyjnej karuzeli, z drugiej zaś, funkcjonującej nieopodal nowo powstałej autostrady. Przy akompaniamencie pędzących samochodów, odgrodzeni dźwiękoszczelnymi ekranami, zmarginalizowani i odseparowani, gdzieś poza nawiasem czasu i przestrzeni, zawieszeni w próżni zdarzeń, żyją ludzie marzący o mieście i pracy. Uwikłani w banał plotek, pomówień, donosów, zawiłości, zdrad, miłosnych przepychanek i toczących ich zazdrości, pełni goryczy, wewnętrznie wypaleni i skrajnie znudzeni, żyją z dnia na dzień, w oczekiwaniu na budujących odcinek autostrady, mającego przebiegać nieopodal ich wsi. Wraz z przybyciem inżynierów, nadzorujących budowę, ich monotonna codzienność ulega zaskakującej transformacji. Stacjonujący w posiadłości miejscowej arystokratki inżynierowie stają się swoistym "oczkiem w głowie" mieszkańców wsi. Miejscowi autochtoni za wszelką cenę próbują pozyskać względy przyjezdnych, wyrwać dla siebie kawałek ich uwagi, czy to w nadziei uzyskania korzyści materialnych, czy też zwyczajnych celów zaimponowania sąsiadowi zza miedzy. Panowie inżynierowie na przemian próbują, to oświecać, to edukować miejscowych, to kpią z nich, zabawiając się ich kosztem.

Która z grup jawi się jako tytułowi „barbarzyńcy” pozostawiamy do rozstrzygnięcia naszym widzom.

Adam Sajnuk

Szczegóły

Życie jest piękne

Kto z nas w latach nastoletnich nie był zakochany w nauczycielu albo nauczycielce? Niektórych te piękne – całkiem niewinne albo już erotyczne marzenia męczyły po nocach i nie pozwalały się skupić podczas zajęć… Ale w sztuce „Życie jest piękne” wybitnego białoruskiego dramatopisarza – Pawła Priażko, marzenia stają się rzeczywistością. Sztuki Priażki wypełnione są potocznym, wulgarnym językiem, który prowokuje śmiech, ale jednocześnie ukazuje jak tragiczne są uczucia bohaterów i ich niemożność porozumienia.

Mikita Valadzko z jednego z najsłynniejszych tekstów dramatopisarza tworzy „girl story” – o inicjacji, dojrzewaniu, kształtowaniu dziewczęcej osobowości. To bardzo osobista wypowiedź reżysera o dramatycznym, ale też wypełnionym swoistą euforią dojrzewaniu we Wschodniej Europie.

Szczegóły

Życie jest piękne

Dramat

Czasami życie nas nie rozpieszcza. Świat nie jest kolorowy, a decyzje, które musimy podjąć, nie należą do łatwych. Paweł Priażko w sztuce Życie jest piękne przedstawia fragment znaturalizowanej egzystencji. Historię prostą, ale za to patologiczną i odartą z romantycznych złudzeń. Ale czy nawet w takiej sytuacji można wątpić w to, że życie jest piękne?

Jedna historia. Cztery różne postacie. Cztery różne życia. Cztery rożne uosobienia smutku i radości. Schemat pozornie jest prosty. Lena wychodzi za Aloszę. Alosza kocha Lenę. Lena nie kocha Aloszy. Dziewczyna darzy za to uczuciem Vadima, brata swojego narzeczonego. Ten z kolei sypia i z nią, i z jej najlepszą przyjaciółką Andżelą, a na dodatek nie w głowie mu zakładanie rodziny. Brzmi niemal jak brazylijska telenowela. Opary wódki i kłęby dymu, świat kłamstw, wulgaryzmów i taniego seksu – Priażko serwuje kadr z prawdziwego życia. W jego historii wypowiedziane małżeńskie „kocham” to puste, bezwartościowe słowo. /Ewa Grabowska www.teatralia.pl/

Autor: Paweł Priażko
Tłumaczenie: Agnieszka Lubomira Piotrowska
Reżyseria: Mikita Wolodzko

Występują: Natalia Maria Atmańska, Joanna Derengowska, Martyna Dudek, Monika Kulczyk.

Asystent reżysera: Adam Bialacki

Premiera 22, 23 września 2017

Działalność Teatru Druga Strefa współfinansuje Urzad m. st. Warszawy

Szczegóły