Mariusz Bonaszewski - zdjęcie

Mariusz Bonaszewski

8,6 / 10

39 oddanych głosów

Data urodzenia:
26-08-1964 (56 lat)

Od 1997 roku w zespole Teatru Narodowego. Absolwent warszawskiej PWST (1988). W latach 1988–1997 aktor Teatru Dramatycznego w Warszawie. Współpracował ze Słupskim Teatrem Dramatycznym, Teatrem Polskim we Wrocławiu, Wrocławskim Teatrem Współczesnym, Teatrem Śląskim w Katowicach, Teatrem Wybrzeże w Gdańsku oraz scenami warszawskimi: Teatrem Polskim, Teatrem Rozmaitości, Teatrem Scena Prezentacje, Teatrem Nowym Praga, Teatrem Wielkim – Operą Narodową.

Laureat nagrody zespołowej za rolę w Kubusiu Fataliście Diderota w reżyserii Zbigniewa Zapasiewicza w Teatrze Dramatycznym w Warszawie na 15. Opolskich Konfrontacjach Teatralnych (1989) oraz nagrody indywidualnej za rolę tytułową w przedstawieniu Płatonow – akt pominięty Czechowa w reżyserii Jerzego Jarockiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu na 36. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych (1996). Wyróżniony nagrodami Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej „Dwa Teatry” w Sopocie – w 2005 roku nagrodą za rolę Leona w słuchowisku Matka Witkacego w reżyserii Jana Warenyci, w 2008 roku nagrodą za rolę Stanisława Wyspiańskiego w przedstawieniu Chryje z Polską czyli rzecz o Stanisławie Wyspiańskim w reżyserii Macieja Wojtyszki, w 2011 roku nagrodą za role w słuchowiskach – Edypa w Królu Edypie Sofoklesa w reżyserii Waldemara Modestowicza i Jerzego w Kiedy nie mogę uciec Jacka Raginisa w reżyserii autora; w 2012 roku uhonorowany Grand Prix za rolę Otto Falona w przedstawieniu Getsemani Hare’a w reżyserii Waldemara Krzystka.

Dwukrotny laureat Nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza za kreacje w przedstawieniach Jerzego Jarockiego w Teatrze Narodowym: za role w Błądzeniu wg Gombrowicza (2004) oraz role Lucyfera / Bukarego / Adwokata w Sprawie wg Słowackiego (2012). Za role w Sprawie wyróżniony także Feliksem Warszawskim w kategorii „najlepsza pierwszoplanowa rola męska” (2012).

Wyróżniony nagrodą za rolę Henryka Kleina w filmie Daas Adriana Panka na 30. Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film” (2011) oraz nagrodą za najlepszą rolę męską, za rolę Ojca w filmie Moja biedna głowa Adriana Panka (w cyklu Dekalog 89+) na Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Brukseli (2011).

Uhonorowany Wielkim Splendorem, nagrodą Teatru Polskiego Radia (2013). Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (2005) oraz Brązowym Medalem „Gloria Artis” (2013).

Fot. Andrzej Georgiew

Spektakle z udziałem tego aktora:

Znak Jonasza

Dramat

Fragmenty Księgi Jonasza w adaptacji Pawła Passiniego, zestawione z tekstem średniowiecznego oficjum dramatycznego Visitatio sepulchri (Nawiedzenie Grobu), tworzą spektakl, w którym obrazy przywołuje narracja i dźwięk.

Zestawiony z tekstem Vistatio sepulchri tekst Księgi Jonasza pozwala stworzyć przejmujący obraz. Gdy do grobu zbliżają się Maria Magdalena, Maria Jakubowa i Salome, kiedy spotykają strażnika i pada słynna, pierwsza kwestia w nowożytnej historii teatru: „Quem quaeritis?” (Kogo szukacie?) w ich głowach oprócz słów Jezusa pobrzmiewać może właśnie jonaszowa modlitwa.

Szczegóły

Kordian

Dramat

Dramat polskich wyborów.

Ginąć, umierać w imię szlachetnej idei czy żyć i psom szyć buty? – polska alternatywa przedstawiona Kordianowi w dwóch przypowieściach.

Szczegóły

BURZA Williama Szekspira

Dramat

Bywają zbrodnie jaskrawe i spektakularne, lecz bywają i takie, o których sam zbrodniarz nie wie, że je popełnił.

Zbrodnię człowieka, który brata pozbawia korony i wyrzuca poza granice ojczystego kraju, każdy potrafi nazwać: to zdrada. Jednak co ze zbrodnią zaniechania, która – choć jej konsekwencje trwają – pozostała niezauważona? Jak rozgrzeszyć zbrodniarza, kiedy nawet on sam nie wie, że jakaś zbrodnia miała miejsce?

Szczegóły

Liza

W trakcie jednej z bezsennych nocy do drzwi Aleksy Iwanowicza Wielczaninowa zakrada się Paweł Pawłowicz Trusocki, przypominając mu fragmenty bolesnej przeszłości.

Intruz, powołując się na dawną „przyjaźń” jego zmarłej żony Natalii z Wielczaninowem oraz nim samym, wciąga go w pokrętną, przewrotną grę, w której stawką jest kilkuletnia dziewczynka, Liza – owoc romansu Aleksy Iwanowicza z żoną Trusockiego. Liza – krzywdzona, dręczona, zastraszana, wyrwana siłą ze znanego jej środowiska i porzucona – staje się ofiarą niezrozumiałego dla dziecka konfliktu dorosłych.

„Liza” to studium cierpienia dziecka w niezrozumiałym świecie pozbawionym stałych punktów oparcia.

Spektakl powstał przy pomocy Muzeum Woli, Oddziału Muzeum Historycznego m. st. Warszawy.

Szczegóły

Idiota

Dramat

Inscenizacja jednego z arcydzieł XIX-wiecznej powieści.

Rosja i świat na krawędzi chaosu. Wracający z Zachodu książę Myszkin szuka ratunku przed Apokalipsą w wierze praojców. Jest święty czy śmieszny? Naśladuje Chrystusa czy tylko go udaje?

Szczegóły

10 lat neTTheatre!

Muzyczny

neTTheatre ma już 10 lat !

W związku z tym zapraszamy na wieczór pełen wspomnień oraz nowych przeżyć. Koncert z okazji jubileuszu dziesięciu lat działalności neTTeatru to muzyka słów i słowa wydobyte z muzyki. Święto naszego teatru i zgromadzonych wokół niego naszych przyjaciół. Fragmenty spektakli „Kukła. Księga Blasku”, „HIDEOUT/Kryjówka”, „Bieguny”, „Znak Jonasza”, „Dybbuk”, „Hindełe. Siostra sztukmistrza”. I oczywiście żywioł improwizacji, który niezawodnie wyzwala się gdy spotykają się na scenie Mariusz Bonaszewski, D’RootsBrothers, Paweł Janyst, Daniel Moński oraz Beata i Paweł Passini. Opowiemy o naszych podróżach po mapach pamięci, podzielimy się pragnieniami i marzeniami. Będzie czarodziejsko i serdecznie.

Szczegóły

neTTheatre: Burza

Dramat

Tym razem zabieram Cię w podróż, na wyspę.
Zawsze asystuję w umieraniu moim mistrzom. W odchodzeniu, w rozstawaniu się z ziemskimi sprawami, w ostatniej jeszcze próbie ich uporządkowania, przekazania dalej tego, co najważniejsze. Testament. Tym właśnie jest dla mnie “Burza” Szekspira.
Jestem Prospero i mieszkam na wyspie. Muszę wybaczyć ludziom, którzy odebrali mi świat, zmusili do ucieczki. Muszę to zrobić, aby moje dziecko, mogło do niego powrócić. Muszę uleczyć wyspę, która była mi domem, a którą zatrułem jadem mojej magii. Muszę wreszcie wyrzec się czarów, bo nie mam już na nie siły, bo moje demony zaczynają zwracać się przeciwko mnie.
W nocy po raz ostatni wywołałem burzę. Czekałem na te chwilę, bałem się jej, chociaż przeczuwałem, że nadejdzie.

Ostatnie arcydzieło arcytwórcy teatru. Człowieka, który według wielu – nigdy nie istniał. Cuda i dziwy można wyprawiać z tą historią, prawda? Niby wszystko się już wydarzyło, a teraz może się nagle od-wydarzyć… A jednak jego ostatnie dzieło jest o kresie magii, o porzuceniu czarów, a przede wszystkim o przebaczeniu.

Szczegóły