Marian Czarkowski - zdjęcie

Marian Czarkowski

8,5 / 10

46 oddanych głosów

Data urodzenia:
05-07-1952 (68 lat)

Marian Czarkowski

BIOGRAFIA:

Rocznik 1952. Aktor – śpiewak; absolwent Studium Wokalno-Aktorskiego w Gdyni. Przez kilkanaście lat związany był z Teatrem Muzycznym w Gdyni, potem ze sceną w Opolu, następnie przeniósł się do warszawskiego Teatru na Targówku. Od sezonu 1994/95 aktor Teatru Jaracza w Olsztynie. W 1999 otrzymał nagrodę kapituły plebiscytu „Teatralna Kreacja Roku” za rolę Cześnika w „Zemście" A. Fredry, siedem lat później w tymże plebiscycie publiczność nagrodziła go za rolę w przedstawieniu „Milczenie" S. Stephenson. Zagrał w nim Billy'ego, znęcającego się nad rodziną psychopatę. Po tym wyróżnieniu przyznał: „Grałem łajdaka, ale aż takiego potwora jeszcze nigdy”. „Skrajności to moja codzienność” – wyznaje w jednym z wywiadów, dlatego grając „czarny charakter” w jednym spektaklu, może jednocześnie przygotowywać się do roli księdza w kolejnym.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Amadeusz

Tragedia

„Amadeusz” opowiada o geniuszu, który talentem wyprzedził swoją epokę, tworząc muzykę uwielbianą przez ludzi.

Nie sposób przemilczeć trudnego charakteru Mozarta, który przysparzał mu wielu wrogów, w tym, niestety, w kręgu władzy. Kompozytor wierzył, że jego talent zapewni mu dostatnią posadę, jednak cesarscy dostojnicy na każdym kroku starali się temperować butę Amadeusza, ograniczając intratne zamówienia. Czas pokazał, że talentem Mozarta zachwycił się cały świat, a sztuką Petera Shaffera o nim, reżyser, Giovanny Castellanos, który przeniesie historię o geniuszu na deski sceniczne.

Szczegóły

Świętoszek

Komedia

Tytułowy Świętoszek, czyli Tartuffe, pojawia się w domu Orgona. Zdobywa jego zaufanie i wpływa na każdą podejmowaną przez gospodarza decyzję, od przepisania całego majątku po zaręczyny intryganta z córką Marianną. Rodzina widzi obłudę i hipokryzję Tartuffa, dlatego przygotowują spisek, który ma odkryć nieczyste intencje Świętoszka. Gra toczy się o najwyższą stawkę.

„Jaraczowa” interpretacja sztuki Moliera tym razem osadzona zostanie we współczesności. Kim byłby dorobkiewicz Orgon w obecnym świecie i dlaczego tak łatwo powierzyłby cały swój dorobek Tartuffowi?
Wyraziste postaci, wciągające dialogi, życie elit rodem z serialowej „Dynastii.”

Szczegóły

Sztukmistrz z miasta Lublina

Tragikomedia

Sztukmistrz, czyli magik, czyli iluzjonista, czyli artysta, czyli człowiek, któremu wszystkiego jest mało… Który jest głodny wrażeń, ale przede wszystkim: wiary, nadziei i miłości. I bez przerwy szuka, waha się, buntuje – na ten świat, który go otacza i na to życie, które przecieka mu przez palce.

Aż wreszcie ten jego wieczny bunt doprowadzi go do niechybnej klęski… Jasza Mazur, człowiek, który wywodzi się z bardzo religijnego środowiska polskich chasydów, zaczyna dostrzegać fałsz i obłudę, hipokryzję i powierzchowność swojej wiary. To trochę taki Chrystus, tyle że bez uczniów, bez wyznawców i bez sekty, jaką Tamten zostawił. Też chce być dobrym dla wszystkich, ale to jest atrybut Boga. Też wydaje mu się, że potrafi frunąć nad dachami Warszawy, ale to jest atrybut Ducha Świętego… Upadek Jaszy – to upadek Artysty, któremu się wydaje, że mu wszystko wolno.

Szczegóły

Wiśniowy sad

Tragikomedia

„Wiśniowy sad“ to ostatni i uznawany za najwybitniejszy dramat Antoniego Czechowa.

Choć sam autor w podtytule pisał o swoim dziele komedia. W latach 20-tych ubiegłego wieku, jeden z amerykańskich krytyków trafnie i lapidarnie zapytał: "Śmiech i łzy, satyra i rzeczywistość — zdawałoby się czyż można wyobrazić sobie gorszą kombinację? — Kombinacja ta ma na imię Czechow, Czechow zaś jest wielki"

. „Wiśniowy sad” to historia ludzi stojących w obliczu nieuchronnej katastrofy, z której jedynym ratunkiem jest sprzedaż tytułowego wiśniowego sadu, strata z którą nie potrafią się pogodzić. To opowieść o przemijaniu - Czechow ujmuje to na zasadzie opozycji – starych, zaśniedziałych przyzwyczajeń bogaczy do działania ludzi potrafiących wykazać się elastycznością, dzięki czemu osiągają zamierzone cele. Ci, których dotychczas nawet nie wpuszczano na pokoje stają się panami swoich panów. Sztuka to po prostu proza życia - "Niech na scenie wszystko będzie równie proste i równie zawiłe jak w życiu. Ludzie jedzą obiad, a tymczasem rozstrzyga się ich szczęście, łamie ich życie" jak mówił autor.

Szczegóły

Kartoteka

Tragikomedia

Główna postać - Bohater - przerzuca kartotekę własnego życia, zagląda raz w dalszą, raz w bliższą przeszłość.

Głównym motywem „Jaraczowej” inscenizacji będzie mierzenie się bohatera z oczekiwaniami. Była kobieta, obecna kobieta, dziecko, rodzice, a nawet naród — wszyscy się czegoś po nim spodziewają, a on nie czuje się sprawcą wszystkich przypisywanych mu win i broni swojej autonomii.

Szczegóły

Wyzwolenie

Dramat

„Wyzwolenie” Stanisława Wyspiańskiego to niewątpliwie arcydzieło polskiego dramatu i jedna z największych zagadek literatury. Jeden z powodów, dla których Krzysztof Jasiński sięgnął po tekst dramatu Wyspiańskiego związany jest z kontekstem historycznym, politycznym i społecznym, ale przede wszystkim z tytułowym wyzwoleniem. Oto Konrad zostaje namaszczony przez Muzę na wyzwoliciela. Przybywa z odległego miejsca do teatru i namawia aktorów do zagrania sztuki narodowej. On sam musi być jednak wolny, żeby móc służyć sprawie sztuki – ojczyzny – narodu, zmienić Polskę i świat. A żeby się uwolnić od ograniczeń duchowych i narodowych musi przejść drogę wtajemniczenia z kolejnymi Maskami. Jeśli Konrad sam tego nie dokona, to nikt mu w tym nie pomoże.

Szczegóły

Tęsknota

Dramat

Spektakl oparty na motywach opowiadań i najważniejszych dramatów Antoniego Czechowa: „Trzech sióstr”, „Wujaszka Wani” i „Wiśniowego sadu”, to piękna opowieść o przemijaniu i pragnieniu czułości. Trzy niespełnione kobiety tęsknią za lepszym światem, Moskwą i wielką miłością. Mając dość otaczającej je beznadziei rzucają się w wir romansu z z doktorem Astrowem. Na gwałt muszą podjąć decyzję o sprzedaży rodzinnego majątku, który ostatecznie trafia w ręce wcale nie bliskiego im parobka.

„Tęsknota” to zbiór najważniejszych egzystencjonalnych problemów z trzech dramatów Antoniego Czechowa: „Wujaszka Wani”, „Trzech sióstr” i „Wiśniowego sadu”. Spektakl przygotowany jako dyplom studentów Studium Aktorskiego im. Aleksandra Sewruka w Olsztynie w reżyserii Piotra Siekluckiego, prezentowany jest na naszej scenie w ramach naszego cyklu „debiuty”.

Najważniejszym zadaniem w pracy z młodymi aktorami było osiągnięcie prostych stanów emocjonalnych takich jak tęsknota, zauroczenie, odrzucenie czy tłumiona nienawiść. W tym jakże prostym, ale ujmującym spektaklu, nie brakuje całej gamy rosyjskiej duszy. Bohaterowie zmagają się z własnymi ułomnościami. Popijając herbatę i wódkę rozstrzygają swoje wieloletnie nieporozumienia; nierozwiązane sprawy stają im w gardle, a każde wypowiedziane słowo ma moc niszczenia. Nic się nie układa w życiu trzech sióstr, doktora Astrowa i wieśniaka Łopahina, a na zewnątrz z za okien nachodzi nieszczęśliwy duch ojca. Sprawy w jakich poruszają się bohaterowie to sprzedaż rodzinnego majątku na poczet długu, tęsknota za lepszym i bogatszym światem, podłe i wyniszczające romanse, wyrzut sumienia spowodowany śmiercią ojca, którego wyrzucono z domu za pijaństwo.

Smutny i podły obraz świata ludzkich problemów zostaje w ostatecznym rozrachunku zastąpiony „nowym człowiekiem i nowym porządkiem”. Umiera Rosja i rodzi się socjalizm. Nowy ład świata jest po to, by żyło się sprawiedliwiej. Świat prostych problemów i tajemnic duszy człowieka został pogrzebany.

Szczegóły