Maciej Tomaszewski - zdjęcie

Maciej Tomaszewski

8,9 / 10

19 oddanych głosów

Wiek: 59 lat

absolwent PWST w Krakowie Filia we Wrocławiu [1985]

od 1 września 1985 we Wrocławskim Teatrze Współczesnym

Spektakle z udziałem tego aktora:

Magnolia

Dramat

Kultową Magnolię Paula Thomasa Andersona budują nieprzepracowane traumy, nieuleczalne choroby i meteorologiczne ostrzeżenia. Coś wisi w powietrzu. Z fragmentów tego świata Krzysztof Skonieczny tworzy mroczną, teatralną baśń, w której poprzez podniesioną temperaturę relacji przygląda się rodzinnym zależnościom, pragnieniu miłosnego spełnienia i bezwarunkowej akceptacji. Jego bohaterowie to ludzie w kryzysie, którzy są w stanie intensywnie odczuwać rzeczywistość, ale z własnymi emocjami i powracającą jak echo przeszłością nie potrafią sobie poradzić. W obawie przed ośmieszeniem czy odrzuceniem wstydzą się odsłonić swoje uczucia, które w końcu i tak wybuchają ze zwielokrotnioną mocą. Świadomość, że wszystkich łączy to samo pragnienie miłości i ten sam lęk przed zranieniem, odradzające się w coraz to nowych formach i konfiguracjach, zwiększa poczucie odpowiedzialności za własne czyny. Magnolia to spektakl o przebaczeniu, nadmiarze oraz braku i potrzebie miłości.
UWAGA! W spektaklu używane jest światło stroboskopowe.

Szczegóły

Panna Nikt

Dramat

W szkole odbywa się zebranie. Nauczyciele, uczniowie i rodzice rozmawiają o samobójstwie jednej z uczennic. Piętnastoletnia Marysia Kawczak wyskoczyła z okna, zabierając ze sobą w ostatnią drogę niewidomego braciszka. Wzajemnym oskarżeniom nie ma końca. Dlaczego to zrobiła?
Cofamy się do chwili, gdy rodzina Kawczaków przeprowadza się z maleńkiej osady do Wałbrzycha. Marysia tuż przed końcem roku idzie do nowej szkoły, w której spotyka ekscentryczną artystkę Kasię i używającą życia Ewę.
Spektakl jest adaptacją kultowej powieści Tomka Tryzny pod tym samym tytułem. Podobnie jak literacki pierwowzór prowadzi odbiorcę poprzez plątaninę zdarzeń rzeczywistych i wyobrażeń bohaterki. Niezwykle dynamiczna, odrobinę ekscentryczna scenografia-instalacja znakomicie wpisuje się w bogactwo przeżyć nastolatki, dookreślając je i komentując.
W scenariuszu wykorzystano wiersz Aleksandry Karpiuk Ja tam stoję oraz tekst Małgorzaty Lempart, licealistki z Wałbrzycha.

Szczegóły

Gwiazda

Monodram

Gwiazda to aktor owładnięty obsesją roli, z którą całkowicie się utożsamia. Człowiek samotny, niespełniony, znajdujący się na skraju rozpaczy i szaleństwa. Zmaga się on z uczuciami uwielbienia i zarazem zazdrości, uciekając od świata i pogrążając się w samotności i rozczarowaniu. Ideał i zarazem przekleństwo bohatera w spektaklu uosabia głos Tadeusza Łomnickiego, zaczerpnięty ze słynnej realizacji radiowej „Gwiazdy”.
Korzystając z technologii dźwięku przestrzennego, reżyser zaproponował widzom „wejście w głowę” postaci. Otoczeni dźwiękiem jesteśmy nie tylko świadkami działań Gwiazdy, ale też słyszymy, dokładnie jego/jej myśli. „Podsłuchiwanie” głosów w głowie bohatera możliwe jest dzięki słuchawkom, które każdy widz otrzymuje przed wejściem na widownię.
W spektaklu realizowanym w WTW po raz pierwszy w polskim teatrze wykorzystany został dźwięk binauralny – nagrany przy pomocy tzw. „sztucznej głowy”. Jest to ścieżka dźwiękowa, która – odtwarzana w zwykłych słuchawkach – daje doskonałe złudzenie pełnej, naturalnej przestrzeni akustycznej. Krzysztof Czeczot sięgał już po tę technikę w swoich produkcjach radiowych.

Szczegóły

Pani Furia

Dramat

"Sztuka Pani Furia to historia trudnej relacji córki z ojcem. Eddie, gawędziarz z Kinszasy, przyjeżdża razem z rodziną do Belgii. Z prób zakorzenienia się nikt z rodziny nie wychodzi zwycięsko. Matka czuje się w Brukseli obco, Eddie stopniowo traci swój dar snucia opowieści, nowe miasto go nie inspiruje. Dzieci na początku czują się inne, obce w świecie, który inaczej pachnie, smakuje. Z czasem wywalczą sobie tu swoje miejsce, niekiedy uciekając się do przemocy. Poczucie obcości będzie im stale towarzyszyć. Podobnie, jak potrzeba przynależenia – do narodu, rodziny, paczki z podwórka, kolegów z pracy. Ci ostatni będą tę potrzebę wykorzystywać dla własnych celów, grać na niej, manipulować poczuciem lojalności. To rzecz o desperackiej walce przeciwieństw, Swój – Obcy. O przyciąganiu i odrzucaniu się płci, ras, kultur i stereotypów w Europie w czasach migracji, zmian ekonomicznych i kulturowych. W centrum tej opowieści znajduje się dziewczyna, kobieta zmuszona dokonywać ciągłych wyborów w tej niewyraźnej rzeczywistości. I złość, której nie wolno jej okazać".
Grażyna Plebanek

UWAGA - w spektaklu wykorzystywane jest światło stroboskopowe.
W trakcie przedstawienia używana jest broń alarmowa hukowa i pada 10 strzałów. Osoby wrażliwe prosimy o zajęcie miejsc w dalszych rzędach.

Szczegóły

Garbus

Dramat

Po raz dziesiąty na polskiej scenie zagadkowy dramat Sławomira Mrożka o rozpadzie więzi między ludźmi i świata wokół nich.
Do pensjonatu przyjeżdżają dwie pary małżeńskie oraz Student. Kryzys w małżeństwie Barona i Baronowej widoczny jest gołym okiem - nie usiłują nawet zachować pozorów. Onek i Onka, wzięty prawnik i malarka, grają - przed światem i przed sobą - role zgodnej pary. W rzeczywistości żyją w ciągłym konflikcie. Student jest małomówny i nietowarzyski. Onek jest oburzony faktem, że gospodarz pensjonatu jest garbaty. Baron, mistrz manipulacji, jawnie kpi z Onka.

Szczegóły

Silesia, Silentia

Dramat

Kilkadziesiąt lat historii Wrocławia i historii Europy z perspektywy… Płaszcza! A konkretnie czarnego gabardynowego uszytego przez żydowskiego Krawca w przededniu wybuchu II wojny światowej. Choć do dyspozycji miał tylko źle skrojone fragmenty tkaniny, doskonały rzemieślnik stworzył ubiór doskonały. Uszyty dla tej jednej, jedynej Duszy, na której każda zakładka leży idealnie. Słuchaj, nie ma się czego bać – mówi Krawiec do Płaszcza. – Możliwe, że życie nie jest doskonałe. Możliwe, że ma parę wad – ale wszechświat, który cię stworzył, wynagrodzi cię wyobraźnią. Żebyś sobie radził z drobnymi usterkami.

Płaszcz opina kolejno różne ludzkie kształty, uczestnicząc w wojennej tułaczce, Holocauście, powrocie na Ziemie Zachodnie, Światowym Kongresie Intelektualistów w Obronie Pokoju, ważnych wydarzeniach historycznych, ale też w zwykłych spotkaniach w knajpie czy poszukiwaniach kawy na Dworcu Głównym. Wraz z Płaszczem bierzemy udział w życiu, sporach i problemach mieszkańców Wrocławia, obserwując przemiany miasta i ludzi.

Szczegóły

Pogłosy

Dramat psychologiczny

Bohaterem Pogłosów jest człowiek przeżywający śmierć bliskiej osoby. W efekcie traumatycznego doświadczenia świat jawi mu się jako miejsce ciągle ponawiającego się doznania utraty, braku, odchodzenia, zanikania… Umiera żona, sąsiedzi zostają wygnani, krucha więź z ojcem zamiera, pragnienie posiadania dzieci nie spełnia się. Bohater stara się uporać z faktem śmierci ukochanej, ukoić cierpienie, przezwyciężyć poczucie utraty ale także chce poznać prawdę o sobie w tym doświadczeniu. Tego ostatniego pragnienia równie mocno pożąda jak i boi się.Jednak autor Pogłosów nie poprzestaje na próbie stworzenia realistycznego wizerunku cierpiącego człowieka. Buduje opowieść o mechanizmach zachodzących w ludzkiej świadomości postawionej w sytuacji granicznej. Tworzy, tylko z pozoru paradoksalny, wielogłosowy monolog różnych jej aspektów – sprzecznych ze sobą bądź wręcz wykluczających się nawzajem. Bowiem w wielowarstwowej strukturze psychiki człowieka wszystkie treści są równie ważne, wszystkie na równi tworzą sens i formę przeżywanego stanu: myśli, uczucia, pragnienia, fantazje, wspomnienia… I dlatego ocalająca prawda może przyjąć zupełnie nieoczekiwany kształt.
„Dlaczego czepiam się polifonii, rozbicia całości, wielojęzyczności? Skąd wiara w wielogłos, czy mam na to dobre argumenty, odporne na krytykę? Mam przeświadczenie o słuszności tej drogi – choć nie znam jej celu i uzasadnienia wyboru. Czuję, że życie, człowiek i wszystko co ważne, ujawnia się raczej w wielogłosie niż monologu." [Wit Szostak, Poniewczasie, Powergraph, Warszawa 2019 str. 55]

Szczegóły