Maciej Stuhr - zdjęcie

Maciej Stuhr

8,7 / 10

84 oddanych głosów

Data urodzenia:
23-06-1975 (44 lat)

W 1999 roku ukończył psychologię na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego i podjął studia aktorskie w krakowskiej PWST. Dyplom uzyskał w 2003 roku.

Już w szkole średniej rozwijał swój talent kabaretowy. Był założycielem i członkiem kabaretu „Po żarcie”, który w 1997 roku zdobył I miejsce na przeglądzie kabaretów PAKA. W latach 2004-2008 był związany z Teatrem Dramatycznym w Warszawie. U Krzysztofa Warlikowskiego po raz pierwszy zagrał w „Aniołach w Ameryce” w 2007 roku. Od 2008 roku jest członkiem Nowego Teatru.

W filmie zadebiutował jako nastolatek w „Dekalogu” X Krzysztofa Kieślowskiego. Potem zasłynął głównie z ról komediowych w obrazach „Fuks”, „Chłopaki nie płaczą”, „Testosteron”. Dwukrotnie był nominowany do nagrody „Orzeł” za role w filmie „Przedwiośnie” i „33 sceny z życia”. Za ten ostatni film otrzymał nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego. Rok 2012 przyniósł dwie wybitne kreacje aktora w „Obławie” i „Pokłosiu”. Aktor chętnie udziela głosu postaciom w filmach animowanych, podkładał polski dubbing w wielu filmach dla dzieci.

Maciej Stuhr otrzymał tytuł „osobowości telewizyjnej” w 2011 roku. Jest bardzo cenionym konferansjerem. Prowadził wiele imprez, gali, festiwali, w tym rozdanie Nagród Polskiej Akademii Filmowej i FPFF w Gdyni. W 2006 prowadził wraz z z Sophie Marceau galę wręczenia Europejskich Nagród Filmowych w Warszawie. Został także uhonorowany tytułem Mistrza Mowy Polskiej oraz utytułowany mianem Honorowego Ambasadora Polszczyzny.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Bal Manekinów

Komedia

Noc, środek karnawału, jeden z domów mody w Paryżu. W tę jedną noc w roku manekiny mogą spełnić swoje marzenia o wolności i wydać bal. Wspaniałą zabawę w pewnej chwili przerywa im jednak intruz, w pracowni pojawia się człowiek – poseł Ribandel. Aby tajemnica manekinów nie wydała się, postanawiają zabić posła, a jeden z nich – Manekin 41 – przebiera się za intruza i odwiedza wymarzony, do tej pory dla niego nieosiągalny, bal karnawałowy ludzi. Niestety, okazuje się, że ludzki świat nie jest przyjaznym miejscem…

Ta sceniczna groteska Brunona Jasieńskiego, współtwórcy polskiego futuryzmu, napisana w latach 30. po rosyjsku w Paryżu, spolszczona przez Anatola Sterna, ukazuje skorumpowany świat politycznych intryg, afer, korupcji i rozmaitych, mniej lub bardziej obrzydliwych gierek, których inspiratorem są zarówno kapitaliści, jak i działacze robotniczy. Została przetłumaczona na wiele języków i wielokrotnie wystawiana (m.in. w 1974 r. w Teatrze Ateneum przez Janusza Warmińskiego).

Spektakl mistrzowsko łączy różne style teatralne, od farsy po groteskę, a wszystko to w szalonym kalejdoskopie ruchu, tańca i pantomimy. W 2016 r. reżyser spektaklu Jerzy Stuhr wybrał ten tekst jako materiał do pracy nad spektaklem dyplomowym w AST w Krakowie, na Wydziale Teatru Tańca w Bytomiu.

Szczegóły

Boska!

Komedia

Światowy hit teatralny! Tekst oparty na historii życia FLORENCE FOSTER JENKINS, słynnej postaci ze świata opery, najgorszej śpiewaczki świata.

To spektakl o tym, że warto realizować nawet najbardziej szalone marzenia. Zabawna i momentami zdumiewająca opowieść o Florence Foster Jenkins – bogatej ekscentryczce, która, nie mając ani słuchu, ani głosu występowała w najsłynniejszych salach koncertowych świata, zapełniając Carnegie Hall do ostatniego miejsca. Radośnie fałszując, wierząc jednocześnie w swój talent i słuch muzyczny, Jenkins mowiła: „Ludzie mogą mówić, że nie umiem śpiewać, ale nikt nigdy nie powie, że nie śpiewałam”. Ta prawdziwa opowieść o jednej z najdziwniejszych postaci dwudziestowiecznej kultury pokazuje jednocześnie, że warto realizować nawet najbardziej szalone marzenia. Płyty z wykonaniami Jenkins sprzedawane są do dziś na całym świecie.

Szczegóły

Anioły w Ameryce

Spektakl opowiada o zyciu grupy nowojorskich gejow, ktorzy zyja w czasach szalejacej pandemii AIDS i ultrakonserwatywnych rzadow Ronalda Regana, w latach 80-tych ubiegłego wieku. Sprawy tozsamosci seksualnej, wielkiej polityki i ideologii, problemow rasowych i społecznych oraz kwestia religii przeplataja sie w tej wielowatkowej, epickiej opowiesci, a wymysleni przez autora bohaterowie mieszaja sie z autentycznymi postaciami historycznymi.

Szczegóły

Wujaszek Wania

Dramat

„Wujaszek Wania” bez skreśleń. Słowo po słowie. Ivan Wyrypajew pozwala Autorowi, by przemówił sam w swoim imieniu. Od początku do końca, traktując tekst jak nienaruszalną partyturę, opowiada historię, która zdarzyła się w wiejskiej posiadłości Wojnickich, między przybyciem a wyjazdem profesora Sieriebriakowa i jego pięknej żony Heleny.

Między słowami ukryta jest, drobiazgowo zbudowana, opowieść o epoce, która przeminęła, o ludziach, których już nie ma... Ale został język teatralny, który się nie wyczerpał, nie zestarzał. Czechow ukazując powierzchnię życia, daje obraz głęboki i pełen namiętności. Obraz, który nie wymaga uwspółcześniania, by był współczesny.

Iwan Wyrypajew o wystawianiu Czechowa:
Chciałbym stworzyć piękny, nowoczesny spektakl kostiumowy, w którym dochodzi do spotkania widza z oryginalnym dziełem autora, co w dzisiejszej rzeczywistości teatralnej jest rzadkością. Spektakl barwny i wyrazisty, na którym widzowie będą mogli zachwycić się i poobcować z klasycznym tekstem, prawdziwym dziełem sztuki. Tak powstanie nowoczesna opowieść o prawdzie, miłości i duchowości we współczesnym świecie. Historia o zagubieniu, nieporozumieniach i poczuciu niespełnienia. Czechow stawia wciąż aktualne pytania o rozczarowania dotyczące miłości, wyznawanych ideałów, wierności i wszelkiego rodzaju marzeń, które z biegiem czasu zmieniają się i nikną.
Mam wrażenie, że podążanie za tradycją jest dziś największą awangardą.

Iwan Wyrypajew – jeden z najbardziej intrygujących twórców współczesnego teatru. Jego sztuki grane są prawie we wszystkich krajach Europy. Wielokrotnie nagradzany, laureat m.in. Paszportu Polityki "za przypomnienie polskiemu teatrowi, że sztuka sceniczna może również być poezją, za wiarę w siłę opowieści i żelazną konstrukcję tekstu". Wyjątkowość twórczości Wyrypajewa polega na unikalnym połączeniu głębokich duchowych tematów z pełną wdzięku narracją dostępną szerokiemu gronu widzów. Dramaty Wyrypajewa są zabawne, błyskotliwe i piękne. O jego twórczości krytycy piszą, że jest jak połączenie estetyki Quentina Tarantino i Andrieja Tarkowskiego, a teatralny świat okrzyknął go współczesnym Czechowem.

Szczegóły

Pinokio

Dla młodzieży

Spektakl na podstawie głośnego tekstu Joëla Pommerata, adaptacji klasycznej baśni Carla Collodiego, w tłumaczeniu Maryny Ochab.
Uwaga! Nasz Pinokio NIE JEST:
o grzecznym chłopcu
o nauce pokory
o stawaniu się normalnym...

Nasz Pinokio JEST:
o wiecznym pragnieniu wolności
o sile buntu
o granicach tożsamości, również cielesnej
Twórcy spektaklu pozostają z dala od archaicznej wizji wychowawczej, opartej na zasadzie: spełnij oczekiwania dorosłych, a dostaniesz nagrodę.
Pinokio o swoją niezależność walczy całym ciałem. Raz po raz buntuje się przeciwko wszelkim autorytetom. Jak dziecko we mgle szuka drogi do wolności, a właściwie – do niepodległości. I – prawdopodobnie, jak wielu jego rówieśników – podejrzewa, że pieniądze dają wolność. Skąd bierze się jego hipermaterializm? Kłamstwo staje się dla niego jedynym narzędziem ucieczki przed biedą, w której żyje Ojciec. Pinokio wstydzi się i kłamie. Ryzykuje i blefuje, gotów stracić życie, byleby nie zdradzić, z jakiego domu pochodzi. Pinokio drażni, jest pełen wad, ale też pociąga i fascynuje. Może i krzywo marzy; za to pozostaje wierny swoim marzeniom.
Pinokio wyzwoli się z drewna dopiero po doświadczeniu wielu pokus i upadków. Daleki od idealu, za to wiecznie niezależny.

Szczegóły

Kabaret Warszawski

Dramat

Dwie odległe w czasie rzeczywistości: Niemcy czasów republiki Weimarskiej, w których władzę stopniowo przejmują faszyści oraz Nowy Jork po 11 września to czasoprzestrzenie nieomal laboratoryjne, w których uwarunkowania historyczne wyzwalają najbardziej poukrywane i wyparte lęki, seksualne i erotyczne fobie i niespełnienia, wywołując ogromne napięcia i prowadząc do wielu kryzysowych sytuacji. W tych dwóch światach przegląda się dzisiejsza Warszawa.

Łącząc te dwie czasoprzestrzenie reżyser stawia pytanie o to, jakie są dziś granice czy ograniczenia wolności. W epoce uniformizacji i opresywnej normalizacji zachowań, częściowo przeprowadzonej „dla wspólnego bezpieczeństwa” prawo jednostki do bycia sobą, do swobodnego wyrażania siebie jest coraz bardziej ograniczone i kwestionowane. Społeczna norma staje się rodzajem więzienia. Ta swoista prohibicja swobodnych zachowań znajduje ujście w przestrzeniach zamkniętych, nieomal podziemnych, gdzie wchodzą tylko wtajemniczeni. Teatr jest taką przestrzenią. Tym razem jednak Warlikowski, znany z tego, że prowokuje widzów do nieustannej rozmowy, dyskusji i debaty, sięga po formę i poetykę kabaretu, w której bezpośredni zwrot do widza i nieustanne łamanie konwencji narzucających czwartą ścianę, należą do podstawowych zasad. Kabaret z zasady jest przestrzenią wolności i trwającego permanentnie porządku karnawału.
„Kabaret Warszawski" to zespół Nowego Teatru konfrontujący się z wieloma scenariuszami opresji. Spektakl portretuje grupę artystów, dla których sztuka jest głównym sensem działania. Ale sztuka nie odwdzięcza się. Przeciwnie, gubi poświęcających się jej artystów, umożliwiając życie zarazem je uniemożliwia zatruwając wątpliwościami. Warlikowski tworząc przestrzeń terapii i uwalniania lęków i tabu pokazuje też zagrożenia i opresje, jakie automatycznie generują się wokół tego rodzaju enklaw.

Szczegóły