Łukasz Kos - zdjęcie

Łukasz Kos

9,6 / 10

7 oddanych głosów

Wiek: 51 lat

Reżyser teatralny. Studiował na Wydziale Wiedzy o Teatrze w warszawskiej Akademii Teatralnej, a w 1999 roku ukończył Wydział Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Jeszcze w czasie studiów był asystentem Mai Komorowskiej przy Letnikach M. Gorkiego (w których zresztą zagrał Dwukropka Siemiona Siemionowicza), Rudolfa Zioły przy Burzy W. Szekspira (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 1997) i Andrzeja Wajdy, z którym pracował przy realizacji Klątwy S. Wyspiańskiego (Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 1997).

W latach 1989-1992 wędrował po Polsce z prywatnym Teatrem im. Kici Koci Zbigniewa Micha i Wojciecha Królikiewicza. W 1998 roku Łukasz Kos wraz z Markiem Wroną wyreżyserował na deskach Teatru Ludowego w Nowej Hucie Dziady cz. III. Celę Konrada A. Mickiewicza. Kolejnym przedsięwzięciem był Zazum w stołecznym Teatrze Dramatycznym (2000). Było to liryczne przedstawienie z tekstami Dariusza Rzontkowskiego, nawiązujące stylistyką do niezapomnianego Kabaretu Starszych Panów.

W latach 2001-2003 reżyser związany był z Teatrem Nowym w Łodzi, w którym wyreżyserował: Beztlenowce I. Villqista, współczesną operę kameralną pt. Mężczyzna, który pomylił żonę z kapeluszem M. Nymana, Kurkę wodną S. I. Witkiewicza oraz program rozrywkowy Go-Go, czyli neurotyczna osobowość naszych czasów z tekstami i muzyką Jakuba Przebindowskiego, który cztery lata później wystawił ponownie, tym razem w krakowskim Teatrze Scena STU.

Następne realizacje Łukasza Kosa to: – Od dziś będziemy dobrzy P. Sali (Teatr Polski we Wrocławiu), – Sny I. Wyrypajewa (Teatr Rozmaitości w Warszawie) – Koronacja M. Modzelewskiego (Teatr Narodowy w Warszawie), – Paw królowej D. Masłowskiej (Teatr Studyjny PWSFTiT w Łodzi), – Starość jest piękna E. Vilar (Teatr Polonia), – Zapiski tego, który zniknął L. Janačka (Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie), – Sonety Szekspira P. Mykietyna (Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie), – Klątwa S. Wyspiańskiego (Teatr im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze), – Król Duch J. Słowackiego (Teatr Nowy im. K. Dejmka w Łodzi), – Sceny z życia małżeńskiego I. Bergmana (Och-Teatr w Warszawie), – Król dramatu M. Modzelewskiego (Teatr IMKA w Warszawie), – Bobiczek H. Levina (Teatr Zagłębia w Sosnowcu).

Łukasz Kos jest również autorem inscenizacji dla dzieci. W warszawskim Teatrze Lalka przygotował spektakle pt. Sklep z zabawkami A. Popescu oraz Janosik. Naprawdę prawdziwa historia M. Walczaka. Na deskach Teatru Polskiego im. H. Konieczki w Bydgoszczy przedstawił współcześnie potraktowanego Kajtusia Czarodzieja J. Korczaka. Bankructwo małego Dżeka R. Bolesty wyreżyserował w stołecznym Teatrze Lalka.

Łukasz Kos jest również współautorem (z Jackiem Papisem) filmu dokumentalnego „Zdzisław Maklakiewicz” (1996), traktującym o karierze jednego z najbardziej nietuzinkowych polskich aktorów filmowych. W roku 2004 reżyser zrealizował „Opowieści o zwyczajnym szaleństwie” P. Zelenki dla Teatru Telewizji.

W Teatrze Rozrywki wyreżyserował Przebudzenie wiosny S. Saterai D. Sheika.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Rewizor

Komedia

Komedia, jakiej nie było!

„Rewizor" Gogola z Krystyną Tkacz, Tomaszem Karolakiem i Łukaszem Kosem - w rolach reżysera oraz tytułowej - tworzy wybuchową mieszankę śmiechu i refleksji, która nikogo nie pozostawi obojętnym.

Gogol pisał, że w jego sztuce jest tylko jeden pozytywny bohater: to śmiech, który może odczarować zło świata.

Świetny spektakl gwarantuje znakomita obsada: Krystyna Tkacz, Jowita Budnik, Joanna Niemirska, Tomasz Karolak, Wojciech Błach i Łukasz Kos.

A Tomasz Karolak, który w spektaklu gra Horodniczego, ale i jego żonę oraz służącą Awdotię, chce swoimi kreacjami przypomnieć, że „Rewizor" jest doskonałą komedią.

Szczegóły

Pinokio

Dla młodzieży

Spektakl na podstawie głośnego tekstu Joëla Pommerata, adaptacji klasycznej baśni Carla Collodiego, w tłumaczeniu Maryny Ochab.
Uwaga! Nasz Pinokio NIE JEST:
o grzecznym chłopcu
o nauce pokory
o stawaniu się normalnym...

Nasz Pinokio JEST:
o wiecznym pragnieniu wolności
o sile buntu
o granicach tożsamości, również cielesnej
Twórcy spektaklu pozostają z dala od archaicznej wizji wychowawczej, opartej na zasadzie: spełnij oczekiwania dorosłych, a dostaniesz nagrodę.
Pinokio o swoją niezależność walczy całym ciałem. Raz po raz buntuje się przeciwko wszelkim autorytetom. Jak dziecko we mgle szuka drogi do wolności, a właściwie – do niepodległości. I – prawdopodobnie, jak wielu jego rówieśników – podejrzewa, że pieniądze dają wolność. Skąd bierze się jego hipermaterializm? Kłamstwo staje się dla niego jedynym narzędziem ucieczki przed biedą, w której żyje Ojciec. Pinokio wstydzi się i kłamie. Ryzykuje i blefuje, gotów stracić życie, byleby nie zdradzić, z jakiego domu pochodzi. Pinokio drażni, jest pełen wad, ale też pociąga i fascynuje. Może i krzywo marzy; za to pozostaje wierny swoim marzeniom.
Pinokio wyzwoli się z drewna dopiero po doświadczeniu wielu pokus i upadków. Daleki od idealu, za to wiecznie niezależny.

Szczegóły

Janosik. Naprawdę prawdziwa historia

Dramat

Tematem spektaklu jest żywot i legenda Janosika, historycznego, a zarazem mitycznego zbójnika „równającego świat”, bohatera heroicznego folkloru i kultur narodów Polski, Czech i Słowacji. Spektakl jest też próbą współczesnego odczytania Janosikowego mitu jako historii o ludzkiej potrzebie poszukiwania autorytetów i rzeczników sprawiedliwości

Szczegóły