Krzysztof Kwiatkowski - zdjęcie

Krzysztof Kwiatkowski

7,7 / 10

251 oddanych głosów

Data urodzenia:
19-05-1986 (33 lat)

Aktor teatralny, telewizyjny i filmowy. Pierwsze kroki na profesjonalnej scenie stawiał w 2006 r. u boku Jerzego Stuhra i Jerzego Treli w spektaklu Sylviane Dupuis "Drugi upadek albo Godot, Akt III" w reż. Jacka Jabrzyka. W 2009 r. ukończył Wydział Aktorski w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. W tym samym roku zadebiutował na scenie warszawskiego Teatru Studio główną rolą – Genezypa Kapena w spektaklu "Nienasycenie" wyreżyserowanym przez Tomasza Hynka (premiera 29.10.2009). Na łamach miesięcznika "Teatr" Jagoda Hernik-Spalińska tak opisuje rolę Krzysztofa: „Zastrzeżenia związane z interpretacją postaci nie dotyczą jednak samego Genezypa. Gra go debiutujący Krzysztof Kwiatkowski i jest to imponujące osiągnięcie, ponieważ aktor, jako postać główna, trzyma całe przedstawienie. (…) jest on warsztatowo świetnie przygotowany, nie boi się wyzwań, ufa reżyserowi i pewnie stać go na dużo więcej(...)”.

W Teatrze Stu w Krakowie reżyser Krzysztof Jasiński powierzył mu główną rolę - Istvana Sentmichalyi - w spektaklu „Sonata Belzebuba” Witkacego, tytułową rolę w „Hamlecie” Williama Shakespeara oraz rolę Konrada w arcydramacie Stanisława Wyspiańskiego „Wyzwolenie” (premiera 20.12.2012).

Przed kamerą zadebiutował rolą Artura, główną postacią serialu "Hotel 52", w reżyserii Grzegorza Kuczeriszki (2010 r.). Wystąpił także w obrazie „Koniec świata” w reżyserii Natalii Kostenko (2011 r.) oraz w serialach: "Prosto w serce" w reż. Anny Jadowskiej i "Układzie Warszawskim" w reż. Łukasza Jaworskiego.

W Teatrze Polskim gra tytułową rolę w spektaklu "Irydion" Zygmunta Krasińskiego w reż. Andrzeja Seweryna.

Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Żołnierz królowej Madagaskaru

Komedia

Saturnin Mazurkiewicz – stateczny mecenas z Radomia, wdowiec na wydaniu, założyciel i prezes Towarzystwa Krzewienia Dobrych Obyczajów i Walki z Zarazą Moralną oraz jego syn Kazio – początkujący dramaturg, afrykanista hobbysta ruszają w podróż do stolicy, gdzie teatrzyk Arkadia wystawia debiutancką sztukę Kazia pt. „Żołnierz królowej Madagaskaru”.

A tam… Warszawa międzywojenna, rozkoszna, szalona Warszawka, piękne panie i… teściowe, narzeczeni i mężowie, bale i skandale, kabarety, strusie pióra, kankan, koronki i wachlarze, Kamilla, Józia, Rózia, Fruzia…

Bój się Boga, Mazurkiewicz!

W nagraniu muzyki do spektaklu udział wzięła Orkiestra Sinfonia Viva.

Krzysztof Jasiński (ur. w 1943 r.) - aktor i reżyser. Absolwent wydziału aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (1968 r.). Założyciel i wieloletni dyrektor krakowskiego Teatru STU, gdzie był współtwórcą spektakli okrzykniętych manifestem pokolenia: "Spadanie", "Sennik polski", "Exodus" oraz późniejszych: "Hamlet", "Wyzwolenie", "Biesy". W swoim dorobku reżyserskim ma m.in. opery Giuseppe Verdiego "Makbet" i "Rigoletto" w Teatrze Wielkim w Poznaniu; musical "Chicago" w Teatrze Komedia w Warszawie; widowiska telewizyjne i benefisy w krakowskim Teatrze STU.
W Teatrze Polskim wyreżyserował "Zemstę" Aleksandra Fredry (premiera w 2013 r.) oraz "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego (premiera w 2015 r.).

Spektakl realizowany jest w ramach obchodów stulecia odzyskania niepodległości.

Szczegóły

Irydion

Tragedia

"Irydion" powraca na scenę Teatru Polskiego we współczesnym odczytaniu przez Andrzeja Seweryna. Do współpracy nad kształtem inscenizacji reżyser zaprosił uznanych twórców: Leszka Bzdyla, Magdalenę Maciejewską, Jacqueline Sobiszewski, Dorotę Kołodyńską. W główną rolę wcielił się Krzysztof Kwiatkowski. Partnerują mu m.in. Anna Cieślak, Jerzy Schejbal, Krystian Modzelewski, Olgierd Łukaszewicz, Marta Kurzak.

Dramat historyczno-filozoficzny Zygmunta Krasińskiego zaliczany jest do ścisłego kanonu literatury romantycznej. Napisany w latach 1834-1836, jest uznawany za największe, obok "Nie-Boskiej komedii" osiągnięcie autora w dziedzinie sztuki dramatycznej.

Spektakl Andrzeja Seweryna przywraca tym kwestiom właściwą rangę, pozwalając wybrzmieć im w formie spójnej, nowoczesnej inscenizacji odpowiadającej dynamiką współczesnemu kinu akcji. Do współpracy nad jej kształtem zaproszeni zostali twórcy, których charakterystyczny styl odciskał się wielokrotnie na kształcie najnowszego polskiego teatru. Wyobraźnia i talent Magdaleny Maciejewskiej i Jacqueline Sobiszewski pozwoliły stworzyć wizualny pejzaż upadku cywilizacji rzymskiej. Uniwersalizm wyobrażenia znaczy kubiczna scenografia, lśniąca w dymie i cieniach, skąpana w smugach żółci, w błękitach i odcieniach popiołu. Na tym tle, w oryginalnych rozwiązaniach plastycznych, akcję budują aktorzy, prowadzeni w zakresie ruchu scenicznego przez choreografa Leszka Bzdyla. Pejzaż dopełnia wykonywana na scenie muzyka Olo Walickiego, Macia Morettiego i Wacława Zimpla generowana przez muzyków, zarówno przy użyciu tradycyjnych instrumentów, jak i tak niecodziennych jak akwaria czy spieniacz do kawy.

"Irydion" oderwany od kontekstu historycznego czasu powstania dzieła, od klucza politycznych aluzji ukazuje dziś swoje uniwersalne treści: pytanie o potrzebę działania, o wartość jednostkowego czynu wobec nieuchronnego biegu dziejów, o wartość poświęcenia, które jest wynikiem buntu, a nie moralności. Inscenizacja nawiązuje do najgłębszych tradycji Teatru Polskiego, podejmując kwestie związane z kierunkiem myślenia o teatrze i repertuarze, zapoczątkowane premierowym pokazem "Irydiona", którym Arnold Szyfman inaugurował działalność Teatru w 1913 roku.

Spektakl przygotowany na jubileusz 100-lecia Teatru Polskiego w Warszawie.

Szczegóły

GOŚCIE W POLSKIM: Wyzwolenie i Akropolis

Dramat

W historii teatru polskiego nie wystawiono nigdy dotąd Wesela, Wyzwolenia, Akropolis jako całościowego przedsięwzięcia. Żaden teatr nie wystawił po kolei tych trzech tytułów. Ze względu na kontaminację dramatów w jeden spektakl, zostały z nich wydobyte ich esencjalne wątki, podporządkowane tematowi nadrzędnemu: wtajemniczeniu w los polski.Czy możliwe jest przełamanie koła owego losu poprzez jednostkowe wyzwolenie i samoświadomość prowadzące ku ogólnonarodowemu przebudzeniu? Czy – jak wyobrażali to sobie Romantycy – zadaniu temu może sprostać tylko wybrana jednostka, czy może to nasz wspólny obowiązek?

Wyspiański w autorskim zestawieniu trzech tekstów wyprowadza widza z izby bronowickiej chaty, wiedzie go przez piekła i nieba prób, jakim poddają go Maski z Wyzwolenia i prowadzi na wzgórze wawelskie - centralne miejsce polskiej świadomości historycznej, które zostaje niejako nawiedzone przez wielkie mity judeochrześcijańskie. Ostatecznym tematem sztuki jest imperatyw duchowego zmartwychwstania rozumianego jako wyzwolenie z duchowej nędzy, odnowienie duszy polskiej, a zarazem zadanie stojące przed każdym z nas.

Teatr STU z Krakowa - spektakle "Wyzwolenie" i "Akropolis" według Stanisława Wyspiańskiego w adaptacji Krzysztofa Jasińskiego (II i III część Tryptyku "Wędrowanie")

Szczegóły

3 x Mrożek

Komedia

W latach osiemdziesiątych Teatr Polski nazywany był domem Mrożka. Pisarz wszystkie powstające wówczas sztuki, poza zakazanym przez cenzurę "Alfą", przekazywał do prapremierowej realizacji dyrektorowi Teatru Polskiego, Kazimierzowi Dejmkowi. Chętnie też gościł w Teatrze Polskim. Ostatni raz zaszczycił nas swoją obecnością na jubileuszu 100-lecia naszej sceny.

Chcąc uczcić pamięć tego znakomitego dramatopisarza i prozaika, przypominamy trzy jednoaktówki Mrożka, które na stałe wzbogacą nasz repertuar. Jerzy Schejbal, Szymon Kuśmider i Piotr Cyrwus zaproponują swoje interpretacje "Karola", "Na pełnym morzu" i "Zabawy".

"Karol": W gabinecie pewnego Okulisty zjawiają się Wnuk i jego Dziadek. Wnuk ma poczucie dziejowej misji, którą jest poszukiwanie wroga, bliżej nieznanego Karola. Na nieszczęście młodzieniec ma też mocne argumenty w postaci nabitej strzelby. Kim jest Karol, komu i jak zaszkodził, czym się niechlubnie wsławił – nie wiadomo. Będzie wiadomo kiedy Dziadek go rozpozna. Jest tylko jeden problem. Dziadek nie widzi...

"Na pełnym morzu": Trzech panów dryfuje na tratwie. Wszyscy rozumieją, że śmierć głodowa jest kwestią dni i, raczej wcześniej niż później, trzeba będzie podjąć radykalne działania. Póki co, panowie prowadzą kulturalną dysputę o demokracji i powinnościach jednostki wobec społeczeństwa. Za kulisami knuty jest jednak morderczy plan – Gruby i Średni upatrzyli już sobie ofiarę...

"Zabawa": Trzech mężczyzn, umownie nazwanych przez Mrożka Parobkami, stoi pod drzwiami, za którymi, jak sądzą, odbywa się zabawa. Ktoś się bawi – ich nie zaproszono. Mało tego, nawet kiedy już przyszli, nikt nie otwiera. Ich frustracja rośnie postanawiają więc siłą sforsować drzwi do „lepszego świata”...

Jednoaktówki Mrożka nie straciły od czasu swojego powstania (1960-1962) na świeżości. Świetne dialogi, zaskakujące zwroty akcji i Mrożkowskie poczucie humoru są wiecznie żywe, a tematyka i jej ujęcie nadal aktualne. Mrożek dołącza do grona klasyków polskiej literatury wnosząc uniwersalne spojrzenie nie tylko na naszą przeszłość, ale też, jak się okazuje, naszą współczesność. Fikcja sceny i realność życia nadal są niebezpiecznie blisko...

Szczegóły

Cygan w Polskim. Życie jest piosenką

Muzyczny

"Życie jest piosenką", piosenka jest życiem – ma swoją historię, koleje losu i prywatną przeszłość. Bywa też, że uskrzydlona zaczyna wieść samodzielny żywot i zapada w pamięć pokoleń. Jacek Cygan, znakomity artysta słowa, ma w swoim twórczym dorobku wiele takich utworów.

Dziękuję Mu zatem, że zechciał przyjąć zaproszenie do Teatru Polskiego, gdzie będziemy mogli razem wyśpiewać solidny kawałek historii polskiej piosenki – mądrej, skrzącej się dowcipem, zachwycającej lekkością frazy i niepospolitością skojarzeń. Piosenki, w której odbija się 40 lat przemian jakie dokonały się w Polsce i w nas samych."
- Andrzej Seweryn -

Piosenka lubi być śpiewana. Zaprosiłem do świata moich piosenek aktorów Teatru Polskiego. Kiedy śpiewają znane piosenki, dają im swoje twarze, kiedy śpiewają nowe, dają im swoje dusze. Ten wieczór przyniesie niezwykłe wykonania i zaskakujące interpretacje. Zapowiadam, że do wspólnego śpiewania będę chciał wciągnąć widzów – słyszeliście kiedyś Państwo swoje głosy pod niebem Teatru Polskiego? Aby Was ośmielić, Drodzy Widzowie, sam zaśpiewam. Zapraszam zatem na piosenkowy wieczór, który, mam nadzieję, jednych ściśnie za gardło, innych rozbawi, a wszystkich rozśpiewa.
- Jacek Cygan -

Szczegóły

GOŚCIE W POLSKIM: Wyzwolenie

Dramat

"Wyzwolenie" w Teatrze STU jest wydarzeniem. Stanisław Wyspiański – najbardziej polski, najbardziej krakowski artysta, napisał jakże aktualną dzisiaj sztukę. Niezwykle efektowną, wymagająca aktorstwa najwyższej próby. Taki zespół zebrał Krzysztof Jasiński z myślą o jubileuszu Teatru STU. Spektaklowi towarzyszy bardzo efektowna oprawa plastyczna, wyjątkowe kostiumy, muzyka na żywo, śpiew, efekty specjalne. Zapraszamy do wspólnej wędrówki po świecie przemiany duszy polskiej. Kto wie, dokąd dotrzemy...

Teatr STU z Krakowa - "Wyzwolenie" według Stanisława Wyspiańskiego w adaptacji Krzysztofa Jasińskiego. Spektakl jest II częścią Tryptyku "Wędrowanie".

Szczegóły

Król Lear

Tragedia

Jedna z najwybitniejszych tragedii Williama Szekspira na scenie Teatru Polskiego. Reżyseruje legenda europejskiej reżyserii teatralnej - Jacques Lassalle. W roli głównej Andrzej Seweryn.

Datowane na lata 1603-1606 dzieło Williama Szekspira uchodzi za jeden z najwybitniejszych tekstów dramatycznych w historii. "Król Lear" oparty jest na mitycznej postaci Llyra - króla Bretanii, którego los utrwalono w kulturze w postaci licznych celtyckich podań. "Król Lear" doczekał się niezliczonej liczby realizacji i adaptacji teatralnych. Jedna z najbardziej znanych inscenizacji tego tekstu w minionym wieku była dziełem Petera Brooka, słynna z zapisu filmowego, przygotowanego przez reżysera. "Król Lear" był też podstawą literacką jednego z najwybitniejszych filmów w historii kina – filmu "Ran" w reżyserii Akiry Kurosawy.

Dramat Szekspira to bolesna analiza kruchej istoty ludzkiej godności, zagubionej w świecie bez Boga, gdzie granice między wywyższeniem a upadkiem, rozsądkiem a szaleństwem, porządkiem a chaosem ustalają tylko niedoskonali ludzie. Lear – dotąd potężny władca – zrzekając się korony rezygnuje z poczucia bezpieczeństwa jakie dawał mu urząd. Nagle zmuszony jest mierzyć się ze sobą i światem jako zwykły człowiek.

W polskim teatrze tekst Szekspira przeżywa renesans zainteresowania wśród reżyserów. W ostatnich latach, na motywach "Króla Leara" swoje spektakle przygotowywali m.in. Piotr Cieplak, Grzegorz Bral i Krzysztof Warlikowski. Teatr Polski w Warszawie rozpoczął powojenną recepcję "Króla Leara" – w 1962 roku na deskach naszej sceny odbyła się pierwsza inscenizacja tej tragedii po zakończeniu drugiej wojny światowej. W spektaklu reżyserowanym przez Zygmunta Hübnera rolę tytułową zagrał Jan Kreczmar.

Szczegóły

Dożywocie

Komedia

"Dożywocie" to jedna z trzech najlepszych komedii Fredry, ukazująca świat kapitału i kapitalistów. Jej głównymi bohaterami są ofiary wszechwładzy pieniądza: lichwiarz Łatka, nicpoń i hulaka Leon Birbancki oraz podupadający finansowo ziemianin Orgon. Motyw dożywocia, czyli stałych procentów od zdeponowanego majątku, stał się znakomitym kluczem do podwójnej intrygi – rzec można miłosnej i finansowej.

Łatka, wszedłszy w posiadanie dożywocia Birbanckiego, staje się jego tajemniczym aniołem stróżem. Wiedząc, że śmierć podopiecznego pozbawiłaby go zysków, nie szczędzi zabiegów by uchronić swoją żywą lokatę przed zgubnymi skutkami hulaszczego życia. Jednocześnie widząc marność swych starań, próbuje zbyć dożywocie innemu lichwiarzowi – Twardoszowi, któremu zachwala zdrowie i kondycję Birbanckiego niczym najlepszy produkt bankowy gwarantujący długofalowe, pokaźne zyski.

Równolegle ze sprawami biznesowymi Łatka prowadzi swoje sprawy uczuciowe. Planuje rozkochać w sobie i skłonić do małżeństwa Rózię – córkę Orgona. Sądzi, że dziewczyna, rozumiejąc zasady, które rządzą światem, pójdzie za niego, by ratować tonącego w długach ojca.

Ostatecznie żadna z inwestycji Łatki nie przynosi oczekiwanego zwrotu.

Dla Filipa Bajona, który wielokrotnie realizował klasykę polską w kinie, teatrze i telewizji, "Dożywocie" jest opowieścią nie o jednym, a o wielu wilkach z Wall Street – ludziach którzy mogli mieć wszystko, mieli niemal wszystko i wszystko stracili, ponieważ myśląc, że kochają życie kochali tylko pieniądze.

Szczegóły

Szkoda, że jest nierządnicą

Dramat psychologiczny

Pięknej Annabelli nie brakuje adoratorów. Jeden z nich wzbudza jednak szczególne oburzenie otoczenia – jej własny brat – Giovanni. Młodzieniec wyznając siostrze miłość błaga ją, by go zabiła jeśli nie może odwzajemnić uczucia...

„Szkoda, że jest nierządnicą” Johna Forda, w niezwykle wysmakowanej plastycznie inscenizacji Dana Jemmetta, jest nie tylko opowieścią o zakazanej kazirodczej miłości, ale przede wszystkim, dziejącą się współcześnie, opowieścią o nieprzewidywalności uczuć i niemożności ich okiełznania – zarówno w sferze duchowej jak i cielesnej, o żądzy posiadania władzy nad drugim człowiekiem, o hipokryzji i mechanizmach społecznego nacisku.

Nigdy się dziwniej nie spotkały dotąd kazirodztwo i zbrodnia.

Dan Jemmett (ur. 1967) – brytyjski reżyser. Na najważniejszych europejskich scenach takich jak: Théâtre National de Chaillot czy Comédie-Française realizował Szekspira, Moliera, Jarry’ego. Na scenie Teatru Polskiego zrealizował również adaptację "Burzy" i "Wieczoru Trzech Króli" Williama Szekspira.

Przedstawienie dla widzów dorosłych.
Uprzejmie informujemy, że w spektaklu wykorzystujemy światła stroboskopowe oraz głośną muzykę.

Szczegóły

Król

Dramat

Opowieść o targanej konfliktami narodowymi, politycznymi i społecznymi Warszawie u progu drugiej wojny światowej. Socjaliści dzień w dzień stawiają czoła falangistom, agresja i przemoc rządzą na ulicach, spolaryzowane media podsycają konflikt – mit zjednoczonej Polski zaczyna upadać…

Monika Strzępka i Paweł Demirski przenoszą na scenę głośną powieść Szczepana Twardocha.

Monika Strzępka – reżyserka teatralna. Zadebiutowała w 2004 roku w Teatrze Polskim w Bydgoszczy realizacją tekstu Anny Bednarskiej Z twarzą przy ścianie. Pracując rok później w Teatrze Wybrzeże poznała Pawła Demirskiego. Od tego czasu Strzępka-reżyserka i Demirski-dramaturg zrealizowali szereg zaangażowanych społecznie spektakli, m.in. Był sobie Andrzej Andrzej Andrzej i Andrzej w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu, za który otrzymali główną nagrodą na 3. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Boska Komedia w Krakowie, W imię Jakuba S. w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU!, Bitwa warszawska 1920 i Triumf woli w Starym Teatrze w Krakowie.

W projekcjach do spektaklu wykorzystano materiały archiwalne ze zbiorów Filmoteki Narodowej – Instytutu Audiowizualnego.

Przedstawienie przeznaczone jest dla widzów dorosłych. Uprzedzamy również, że w spektaklu wykorzystywane jest światło stroboskopowe.

Szczegóły

GOŚCIE W POLSKIM: Pożar w Burdelu. Duchy. Musical spirytystyczny

Kabaret

Teatralny Instytut Pamięci Narodowej (TIPN) w ramach programu 100 wskrzeszeń na 100-lecie Polski zamówił musicale o zapomnianych polskich patriotach. Najwybitniejsi twórcy z Broadwayu i West Endu we współpracy z historykami, teatrologami i ekshumatorami stworzyli serię biograficznych show, które w 2018 rozsławią polski musical na całym świecie. Wśród zaproszonych przez TIPN artystów znaleźli się także twórcy Pożaru w burdelu: Maciej Łubieński i Michał Walczak. Pierwsza premiera w ramach programu 100 wskrzeszeń na 100-lecie Polski odbędzie się w Teatrze Polskim im. Arnolda Szyfmana w Warszawie.

Biografia największego europejskiego medium spirytystycznego XX wieku - Franka Kluskiego - to nie tylko rewia zjaw, efektów świetlnych i materializacji, ale przede wszystkim podróż do Warszawy dwudziestolecia międzywojennego, upojonej odzyskaną wolnością, która wielu zawróciła w głowie. Odkrycia naukowe rewolucjonizują życie codzienne stolicy, nowe technologie zmieniają miasto i ludzi, którzy tłumioną potrzebę zabawy zaspokajają w kabaretach, kasynach i burdelach. Gorszącym rozrywkom oddają się także polskie elity. Tadeusz Boy-Żeleński, Arnold Szyfman, Józef Piłsudski, Józef Haller, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Witkacy, Juliusz Osterwa i inne osobistości ze świata polityki, literatury, teatru i kina po całym dniu modernizowania Ojczyzny zbierają się nocą wokół wirującego stolika u księcia polskich mediów, aby zbadać paranormalne moce ukryte w człowieku. Czy mediumizm stanie się polskim towarem eksportowym? Czy uda się połączyć polską tradycję z nowoczesnością? Czy Warszawa stanie się światową stolicą sprityzmu?

Zajrzymy w kulisy 1918 roku i zadamy pytanie o prawdziwych ojców i matki Niepodległości. Pierwszy raz w historii Pożar w burdelu przeniesie się do dwudziestolecia międzywojennego, aby poznać prawdę o sobie. Mieście. Polsce, w której rozum miesza się z szaleństwem. Jasnowidze, okultyści, media, mistyczki, poeci i inni kurwoartyści międzywojnia w pierwszym niepodległościowym show polskiego Burdelu Artystycznego. W roli Marszałka Piłsudskiego – Burdeltata!

Szczegóły

Wesele

Dramat

"Wesele" Stanisława Wyspiańskiego jest jednym z najważniejszych dwudziestowiecznych polskich utworów dramatycznych. Dowodem tego jest fakt, że od 1901 roku inscenizowano je już blisko 200 razy – w teatrach dramatycznych, Teatrze Telewizji, Teatrze Polskiego Radia.

Każda kolejna inscenizacja "Wesela" wywołuje dyskusje o tym kiedy, jak i czy w ogóle wystawiać dramat Wyspiańskiego. Nie mamy wątpliwości, że wystawiać należy i warto. Nie dla honoru domu, ale z potrzeby ożywiania najznakomitszych tekstów polskiej kultury, nie tylko dla podtrzymania tradycji, ale dla nadawania znakomitemu dziełu Wyspiańskiego nowych znaczeń, bo między realnością a poezją tego dramatu toczy się nieustająca dyskusja o nas samych.

W Teatrze Polskim w Warszawie wystawiono "Wesele" czterokrotnie – sięgali po nie znakomici reżyserzy: Aleksander Zelwerowicz w latach dwudziestych, Jerzy Rakowiecki w 1961 roku i dwukrotnie Kazimierz Dejmek w roku 1984 i 1991. Premiera spektaklu w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego odbędzie się w 102 rocznicę otwarcia Teatru Polskiego w Warszawie.

Fałszuje się dziś Wyspiańskiego – tak, jak fałszowało się i fałszuje romantyków, udusić się usiłuje go kadzidłami, sprawia się nad jego grobem tryumf masek. Kto rozumie Wyspiańskiego – ten wie, że cała jego twórczość jest bolesnym dopracowywaniem się narodowej duszy.
– Stanisław Brzozowski –

Szczegóły

Thermidor

Tragedia

"Thermidor" opowiada o wydarzeniach historycznych, ale zarazem jest sztuką współczesną – przedstawia mechanizmy polityczne, które działają nie tylko w momentach wielkich przełomów. Stanisławę Przybyszewską fascynowała Wielka Rewolucja Francuska; spośród jej działaczy upodobała sobie Robespierre`a, czyniąc zeń męża opatrznościowego.

W "Thermidorze" ukazała kluczowy moment rządów jakobińskich, gdy zastosowany jako narzędzie naprawiania świata terror przekracza wszelką miarę, a Robespierre zaczyna być postrzegany jako doktryner, który zmierza do dyktatury. W najbliższym otoczeniu Robespierre`a zawiązuje się spisek na jego życie.

To historia. Ale spod kostiumu historii wyłaniają się wizerunki ludzi, którzy sprawują władzę, ulegają namiętnościom władzy i realizują logikę, jaką narzuca władza. Gotowi są dla niej wchodzić w cyniczne układy, łamiąc bez skrupułów zasady przyzwoitości. Bohaterowie "Thermidora" to gracze rozpaleni walką o przetrwanie i dominację, a zarazem zmuszeni do zimnej kalkulacji; budzą strach u innych, ale sami są owładnięci strachem o własną przyszłość. Ich rola nie kończy się wraz z mijającymi wypadkami. Tworzą uniwersalne modele zachowań politycznych, które powracają w coraz to nowych sytuacjach i kostiumach.

Szczegóły

GOŚCIE W POLSKIM: Teatr Arabesky z Charkowa, "Dekalog: lokalna wojna światowa"

Ukraińsko-polski konflikt z II wojną światową „w tle” okazuje się być tematem bolesnym i trudnym także dzisiaj. Czy możemy o tym mówić? Tak, możemy. I to nawet bez żadnego konfliktu. Czy trzeba to robić? Bez wątpienia. Czy mamy szansę na porozumienie i przebaczenie w takich rozmowach? Chyba nie. Czy uczymy się słuchać jedni drugich? Niestety nie. A gdyby artyści mieli większy wpływ na nasze życie niż mają politycy i historycy – czy nasze życie stałoby się lepsze? Nie wiadomo.

Tytuł „Lokalna wojna światowa” został zaczerpnięty od Timothy'ego Snydera.
W scenariuszu wykorzystane teksty S. Łenkawskiego, T. Bulby-Borowca, J. Holczewskiego, Wojnarowskiego, T. Bzowej-Fedoriw-Stachiw, I.Tymoczko-Kamynskiej, I. Tkalenki. T. Snydera, Metropolity Andreja Szeptyckiego, O. Lysiaka, a także dokumenty z Litopysu UPA i fragmenty „Hamleta” Williama Szekspira.

W spektaklu wykorzystano ukraińskie pieśnie ludowe oraz piosenki W. Morozowa, zespołu „Mertwyj Piweń”, wiersze S. Żadana, W. Herasymjuka, N. Honczara, R. Sadłowskiego, J. Dowhana.

Spektakle są grane w języku polskim.

Szczegóły