Krzysztof Grabowski - zdjęcie

Krzysztof Grabowski

8,4 / 10

32 oddanych głosów

Data urodzenia:
05-09-1984 (35 lat)

Aktor Teatru im. S. Żeromskiego w Kielcach, absolwent PWST im. L. Solskiego w Krakowie Filia we Wrocławiu. Laureat festiwali teatrów jednego aktora.

Aktor należy do stałego zespołu Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach od 2013 roku. Został po udanym występie w spektaklu „Mój niepokój ma przy sobie broń” Mateusza Pakuły i Ewy Rysovej. Grabowski wcielił się tam w rolę Guliwera 4, Liliputa Policjanta i Grubszego Hibakusza. Wcześniej widzowie kieleckiej sceny mogli go poznać za sprawą monodramu „Patryk K” wg Jerzego Pilcha. Nim pojawił się w Kielcach był związany z Teatrem Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu i Teatrem A. Sewruka w Elblągu.

Aktor ma na swoim koncie wiele prestiżowych nagród, wśród nich nagrody na Festiwalu Jednego Aktora dla spektaklu „Miłka” (Moskwa 2010, Toruń 2010; Wrocław 2009), dla filmu niezależnego „Nie panikuj” (2008 Gdynia 2008, Koszalin 2008, Gdynia 2007, Jelenia Góra 2007, Łódź 2007, Ostrołęka) oraz kilka nagród indywidualnych na rzecz regionów, w których pracował (np. Nagroda Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego za twórczą pracę na rzecz Warmii, Mazur i Powiśla oraz inicjatywy realizowane w obszarze kultury, Olsztyn). Grabowski w swojej pracy angażuje się w przedsięwzięcia niezależne zarówno w teatrze, jak i w filmie, nieobca jest mu także praca lektora i dubbing. Pracował m.in. dla londyńskiego BBC. Szersza publiczność może kojarzyć aktora z seriali, w których pojawia się epizodycznie.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Dzieje grzechu

Tragedia

Tekst patrona Teatru im. Stefana Żeromskiego sprzed ponad wieku przeniesiono na deski kieleckiej sceny w 150. rocznicę urodzin autora „Dziejów grzechu”. Tę po dziś dzień uważaną za najbardziej skandalizującą powieść Żeromskiego odczytał na nowo w adaptacji Radosława Paczochy reżyser„Mefista” – Michał Kotański (Teatr Bagatela, 2014). Obok Paczochy, m.in. autora tragikomedii „Być jak Kazimierz Deyna”, reżyser zaprosił do współpracy sztab twórców. Wśród nich scenograf Barbara Hanicka oraz choreograf i performer Cezary Tomaszewski.

Czytanie Żeromskiego przez współczesność, to dla tych twórców niejako zgoda z pisarzem, w wymowie tekstu, którego nie odwrócono „do góry nogami”. Reżyser dostrzegł bowiem w dziele pisarza rodem z Kielecczyzny problemy, z którymi, jak się okazuje, niezmiennie mentalność Polaków nie pozwala im się zmierzyć. Spektakl w dwóch częściach ukazuje upadek kobiety. Kobiety o wielu wcieleniach. I o mężczyznach, których zniewala jej złożona natura.

Powszechnie wiadomo, że los Ewy Pobratyńskiej, bohaterki powieści zaprowadzi ją od świętej do dziwki. Można tylko pytać, jaka jest ta tragedia w ujęciu Kotańskiego? Na pewno wtłoczona w dwa rodzaje scenografii klasyczną i uroczą, po nowoczesną z elementami pojawiającymi się w polskim teatrze współczesnym. Za sprawą kilku scen, spektakl przez recenzentów i widzów jest określany mianem „brutalny”. Ciała aktorów, za sprawą pomysłowego ruchu scenicznego jednoczą się w na zawsze zapamiętanych momentach, choćby scena z prządkami...

Szczegóły

Poskromienie Złośnicy

Tragikomedia

Biały kruk wśród wystawień tej bardzo dziś niepoprawnej politycznie sztuki Szekspira: wyreżyserowany przez kobietę oraz nagrodzony Złotym Yorickiem w bieżącej edycji Festiwalu Szekspirowskiego. Reżyser Katarzyna Deszcz jest jedną z niewielu kobiet, które odważyły się spojrzeć na "Poskromienie" w dobie gender, a w dodatku tak, by zobaczyć w tej sztuce "rzecz o wzajemnej walce, kompromisach i nieprawdopodobnej fascynacji".

„Petruchio nie jest tu szowinistycznym męskim sadystą, tresującym i upokarzającym młodą niezależną kobietę, ale partnerem i przewodnikiem, wtajemniczającym „złośnicę” w arkana absurdu. Kolczaści kochankowie uczą się strategii przetrwania w świecie, w którym rządzi pieniądz, interes i koneksje” - napisano w uzasadnieniu nagrody dla spektaklu. Zdrowo podnosząca ciśnienie obu płciom komedia zawiera elementy Monty Pythona i pewien kontrowersyjny przebój.

Szczegóły

Zaucha. Welcome to the .PRL

Muzyczny

27 października 1991 roku. Andrzej Zaucha budzi się w Szpitalu im. Jana Pawła II w Krakowie. Przeżył, choć zastanawia się, czy nie wolałby dołączyć do swojej ukochanej żony Elżbiety. W śpiączce słyszał jej głos, który prowadził go będzie przez nadchodzące lata, gdy pierwsze wolne wybory wygra Partia Nowych Światłych Socjalistów, a sam Zaucha niczym Forrest Gump będzie regularnie wpływał na losy świata. W poszukiwaniu remedium na nieznośną samotność, kultowego piosenkarza pochłonie jego własna dobroduszność, dla której zadowolenie słuchaczy to za mało.

W spektaklu muzycznym „Zaucha. Welcome to the .prl” wystąpi nie tylko Andrzej Zaucha, ale i między innymi Wisława Szymborska, Matka Teresa, Jacek Cygan, Edyta Górniak, Jurek Owsiak, Bogusław Wołoszański, Borys Jelcyn, a nawet Freddie Mercury czy sam Jezus. Na pytanie czy będzie można usłyszeć „Czernego Alibabę” – nie odpowiemy.

Szczegóły

Wszyscy chcą żyć

Tragikomedia

„Wszyscy chcą żyć” to opowieść o bogatym mężczyźnie, gorączkowo szukającym człowieka na zastępstwo za… własną śmierć. Podmiana jest możliwa, ponieważ bohater Anioł Śmieci przekręca jedną literę w jego imieniu. Wystraszony Pozna ma tylko kilka dni, by wywinąć się śmierci. Ale gdzie szukać, gdy nawet własna żona stawia straszliwy warunek: „Kobieta nie schodzi do grobu bez jaj swojego męża”? Jakich technik perswazji użyć wobec starych rodziców, służącego eunucha, dzieci, garbuski, konającego?

Tekst izraelskiego dramaturga Hanocha Levina reżyseruje Dawid Żłobiński, który umieszcza tę dziwaczną historię w groteskowym, odrapanym wesołym miasteczku, pulsującym muzyką rodem z filmów EmiRa Kusturicy. Sny są, według Freuda, wyrazem podświadomości, odbiciem tego, co się z nami dzieje, a w sytuacji zagrożenia, lęku egzystencjalnego może się nam się śnić, karuzela, lunapark, cyrk – zdradza swoje inspiracje Dawid Żłobiński. Jak mówi reżyser, sam tekst Levina jest dość „fizjologiczny”, dosadny i choć w sztuce wiadomo jak się to skończy, to jednak on sam chciałby widza pozostawić na pewnej granicy. Rytm absurdalnie śmiesznego koszmaru, z którego można się obudzić, będzie podkreślać grająca na żywo bałkańska orkiestra weselno-pogrzebowa, w którą wcielą się muzycy z grupy klezmerskiej TEMPERO. Tekst sztuki został przetłumaczony specjalnie dla Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. Światowa prapremiera odbyła się w 1985 roku w Teatrze Cameri w reżyserii autora Hanocha Levina. Zagrali jego wielcy aktorzy: Josefem Carmon i Gita Munte.

Szczegóły

Szalbierz

Akcja „Szalbierza” rozgrywa się w podupadającym teatrze w Wilnie, w dniu premiery. Spektaklem ostatniej szansy ma być „Świętoszek”, z gościnnie występującym Bogusławskim, legendą polskiej sceny.

Głośna sztuka węgierskiego pisarza o ojcu narodowej sceny Wojciechu Bogusławskim powstała w latach 80. – to jeden z wątków powieści „Iksowie” tegoż autora. Powieść w tamtym czasie była zakazana, gdyż „szargała narodowe świętości” – uzasadniano. Autorowi zabroniono wówczas przyjazdów do Polski, cofnięto stypendium naukowe.

Szczegóły

Harper

Tragedia

W sierpniową noc Harper Regan opuszcza swój dom, męża, córkę i idzie przed siebie. Nikomu nie zdradziła swoich planów, ryzykując utratę wszystkiego.

„Sztuka mówi o pokusie melancholii, kłamstwa, uprzedzenia i potrzebie uznania bolesnej prawdy; obsesyjna ciekawość bohaterki wyciąga ze Stephensa pokaźny kawałek oryginalnego pisarstwa” – The Times.

Szczegóły

Pinokio

Dla dzieci

Pinokio Carla Collodiego jest historią, która uczy i bawi jednocześnie. Opowiada o losach pajacyka wystruganego z kawałka magicznego drewna. Jego ojcem staje się Dżeppetto – stary majster, który żyje w nędzy. Pinokio przynosi mu radość, ale na krótko. Pajacyk obiera złą ścieżkę: jest niewdzięczny i kłamie. Z biegiem czasu Pinokio przechodzi metamorfozę, dzięki której spełnia się jego marzenie – staje się chłopcem.

Uwaga: Podczas spektaklu jest używane światło stroboskopowe.

Szczegóły