Kornelia Lech - zdjęcie

Kornelia Lech

8,0 / 10

1 oddany głos

Absolwentka Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej im. Olgi Sławskiej-Lipczyńskiej w Poznaniu. Finalistka XVI Ogólnopolskiego Konkursu Tańca im. Wojciecha Wiesiołowskiego w Gdańsku. Swoje umiejętności taneczne doskonaliła m.in. na stażu techniki José Limóna organizowanym przez Ambasadę Amerykańską i Limón Institute z Nowego Jorku oraz na Międzynarodowych Warsztatach Tańca Współczesnego w Poznaniu. Dwukrotnie brała udział w warsztatach techniki GaGa, prowadzonych przez Yoshifumi Inao oraz Noę Paran z Batsheva Dance Company. Jako uczennica szkoły baletowej odbyła praktyki sceniczne w Teatrze Wielkim w Poznaniu – spektakle Faust, Pan Twardowski i Romeo i Julia (chor. Emil Wesołowski). Występowała również podczas koncertów Orkiestry Kameralnej Polskiego Radia – Amadeus.

W sezonie 2010/2011 roku rozpoczęła pracę w zespole Polskiego Teatru Tańca. Pracowała z choreografami takimi jak Ohad Naharin, Jo Strømgren, Yoshiko Waki oraz z innymi artystami, m.in.: Janem Komasą (Ksenofonia. Symfonia dla innego), Maciejem Mankowskim, Szymonem Brodziakiem. Występuje w spektaklach Minus 2 (chor. Ohad Naharin), Walk@ karnawału postem (chor. Ewa Wycichowska), Spotkania w dwóch niespełnionych Aktach, FootBall@..., XL. Polski Teatr Tańca wczoraj i dziś. Odcinek II, lata 1977-80: Krzesany i inne tańce, Szkoda, że Cię tu nie ma (chor. Ewa Wycichowska), The Outline (chor. Karolina Wyrwał), Desert (chor. Paulina Wycichowska), The Unknown-Niewiadoma (chor. Paweł Malicki), Public Space(chor. Karol Miękina) oraz Czterdzieści (chor. Jo Strømgren).

Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Żniwa

Taneczny

Spektakl nawiązuje do obrzędów towarzyszących żniwom oraz cyklu prac rolnych, natury i życia człowieka - zarówno w planie etnograficznym (inspirowanym m.in. pracami Oskara Kolberga oraz "Rokiem Polskim" Zofii Kossak), jak i w szerszym ujęciu antropologicznym i filozoficznym. Fabularną oś spektaklu wyznacza motyw powrotu Odysa, na podstawie eposu Homera, oraz "Powrotu Odysa" Stanisława Wyspiańskiego.

Wykonawcy - tancerze Polskiego Teatru Tańca, oraz aktor, wcielą się w role protagonistów, eksplorując różne warianty wydarzeń w przestrzeni ruchu i słowa. Fizyczna i psychologiczna intensywność działań wkomponowana została w ascetyczną oprawę wizualną spektaklu. W warstwie muzycznej wykorzystano kompozycje Eugeniusza Rudnika,pioniera polskiej muzyki elektronicznej. Partie wokalne, w oparciu o motywy polskiej muzyki tradycyjnej, stworzy i wykona Adam Strug.

Szczegóły

LAMENT. Pamięci Tadeusza Różewicza

Taneczny

Twórców interesuje wniknięcie w transgresywny świat, jaki rodzi się między przestrzenią traumy a przestrzenią dzieła, które pełni terapeutyczny, a zarazem ekspiacyjny charakter.

Istota intymności wyznania zawarta w utworach składających się na tom Różewicza, stała się dla twórców spektaklu inspiracją do działania, zmierzającego do podjęcia pracy nad wybranymi wątkami i motywami, które w sposób kreacyjny wpisuje dzieło w strukturę gatunkową teatru tańca.

Szczegóły

Desert

Taneczny

Spektakl inspirowany "Małym Księciem" Antoine'a de Saint-Exupéry'ego.

Projekt "Desert" jest próbą spojrzenia na tę poetycką opowieść z perspektywy osoby dorosłej. Wyobrażenie książkowych postaci i ich wzajemnych relacji staje się bardziej złożone i niejednoznaczne. Poszczególne wątki spotkań łączy metaforyczne miejsce przestrzeni i umysłu - Pustynia, która stawia bohaterów i widza przed konfrontacją z Samotnością.

Szczegóły

Hello, My Friend / Hello, Stranger! / Hello. And Goodbye

Taneczny

SPEKTAKLE ADRESOWANE DO WIDZÓW POWYŻEJ 16 ROKU ŻYCIA

"Hello, My Friend!" (2014)
Bardzo trafną narracją do spektaklu "Hello, My Friend!”, jak i po części inspiracją do tematu jest cytat ze Sławomira Mrożka: „Nie lubię męskości… Określenie „zniewieściały” jest w gruncie rzeczy określeniem pochlebnym. Oznacza ono, że dany osobnik często się myje, nie lubi zabijać ludzi, zdolny jest do współczucia, nie lubi wrzeszczeć i pchać się, żeby udowodnić swoją ważność”.
Spektakl jest nawiązaniem do zeszłorocznego przedstawienia Pawła Malickiego pt. "Hello, Stranger!", jest to kolejna jego odsłona. W „Hello, My Friend!” choreograf podejmuje temat mężczyzn i męskości oraz związanych z nimi stereotypów i przekłamań. Koncentruje się na analizie reguł zachowań i współzależności panujących w męskich grupach. Paweł Malicki nie ucieka od obnażania ich niedoskonałości, gdyż jak powszechnie wiadomo – nie ma ludzi idealnych, zwłaszcza mężczyzn.

Czas trwania: 26 minut

"Hello, Stranger!" (2013)
"Inny jest tym, czym nie jest i czym musi uzupełnić swój brak. Inny opowiada o swoich potrzebach. Inny jest podobny do mnie, jest Innym Ja, ma podobne nogi, ręce, głos, mowę. Inny ma swoje "wnętrze", swoją "głębię". W swej "głębi" jest on niewyczerpalną "pełnią", jest "bogactwem", które się "przelewa". Ale głębia ukazuje się i skrywa jednocześnie. Inność Innego wydobywa na jaw moją własną inność. Inność jest wzajemna. Inność zaskakuje, przynosi wciąż nowe niespodzianki, w całej przewidywalności jest nieprzewidywalna. Inny nie jest rzeczą między rzeczami ani przedmiotem między przedmiotami, lecz podmiotem, Innym Ja (...), z którym mogę wejść we wspólnotę My. Inny, którego napotykam, znajduje się w ruchu, co sprawia,że i we mnie budzi się świadomość możliwego ruchu. Muszę się "otworzyć" na samą inność Innego, "znosząc" własną inność. (...) Taka zmiana nie jest niczym więcej, jak konsekwentną zmianą punktu widzenia - z mojego na jego. Inny wymaga, aby stać się jego pokarmem, jego częścią składową, nim. Inny zadaje ból. Inny zbliża się, aby się "karmić mną". Co mam począć? Odsunąć się czy poddać?"
- ks. Józef Tischner, "Inny"
Spektakl adresowany jest do widzów dorosłych. Czas trwania: ok. 50 minut

"Hello. And Goodbye" (2015)
"W Stworzeniu Adama Michała Anioła Bóg przekazuje Adamowi iskrę życia (...). Cały sens obrazu (...) zawierał się w dwóch monumentalnych ciałach, wyciągających do siebie ręce, których palce wskazujące niemal się stykają. Jest między nimi milimetr przestrzeni. I w tej próżni jest życie. Monumentalność obrazu i bogactwo szczegółów stanowią jedynie ramę, otoczkę, która jeszcze bardziej ma podkreślić tę minimalną pustkę, ten pusty punkt, który mieści w sobie wszystko."
- John Ajvide Lindqvist ("Wpuść mnie")

"Mimo, że jest ona często postrzegana jako nicość, albo pewien brak, w rzeczywistości nie jest czarną dziurą, lecz raczej pojemnikiem, który wszystko łączy, umożliwia i ogarnia. Jej istotą jest bezpośrednio powstający wgląd, doświadczeniem wibrująca radość, a wyrażeniem się aktywna miłość."
- Lama Ole Nydahl

Czas trwania: 15 minut

Szczegóły