Klaudia Szaflarska - zdjęcie

Klaudia Szaflarska

7,9 / 10

387 oddanych głosów

Klaudia Szaflarska - zawsze stara się łączyć pasję z pracą. Ukończyła Zarządzanie mediami na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz aktorstwo w Krakowskiej szkole Spot. Związana z Krakowską Sceną Klasyczną w Teatrze Praska 52, współpracuje również z teatrem Groteska. Aktorka telewizyjna i teatralna. Od dziecka związana ze sceną poprzez taniec. Ekspresja to jej drugie imię.
Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Strategie małżeńskie

Komedia

Krótki opis spektaklu - piórem jego Twórców:

Scena Klasyczna Teatru Praska 52 ma zaszczyt przedstawić Państwu „Strategie małżeńskie" Maxa Frischa. Sztukę dotychczas nie wystawianą w Polsce! Czy małżeństwo jest możliwe? Czy pragnąc nowocześnie żyć, z poczuciem wolności własnej i wspólnej, potrafimy zaakceptować zdrady, czy choćby tej zdrady wyobrażenie? Czy trzymane w ryzach poprawności porywy serc i emocje nie wybuchną szaleństwem, wystawione na próbę zazdrości? W sytuacji kiedy system nie chce dać nam uzgodnionego rozwodu, czy odważymy się na drastyczne rozwiązania, by postawić na swoim? Czy odzyskana wolność i samotność będą nadal miały wartość? Czy porządni, wykształceni, kulturalni ludzie odważą się przyznać do swojej zwierzęcej natury...? Max Frisch stawia pytania.
Ciekawi Państwa jakie daje odpowiedzi? ZAPRASZAMY !!!

Szczegóły

Biedermann i podpalacze

Komedia

Wyobraź sobie, że do Twojego domu przychodzą podpalacze i uczciwie zapewniają Cię, że są podpalaczami, ale Ty im nie wierzysz. Mało tego, zapraszasz ich nawet do swojego domu. Cały sekret tkwi bowiem w tym, że ludzie bardzo często nie chcą wierzyć w prawdę. Tak mniej więcej przedstawia się historia pana Biedermanna. Spektakl z zaskakującym, kryminalnym finałem, dawką czarnego humoru oraz ze świetnie napisanymi rolami. To także komentarz do obecnej epoki różnego rodzaju terrorystów, którzy przenikają społeczeństwo. Konfrontuje widza z tymi, którzy nie potrafią spojrzeć prawdzie w oczy. Mówi o świecie, w którym osiągnięcie stabilizacji wyklucza prawdę i moralność oraz gdzie zgoda na mniejsze lub większe zło, to jak podpisanie cyrografu z diabłem. Zgrabnie napisana sztuka, autorstwa Maksa Frischa z roku 1953, zdaje się nie tracić na aktualności. Bawi w równym stopniu, jak i każe zastanowić się nad tym, na ile jesteśmy w stanie oswoić i zrozumieć zło. Bardzo często bowiem, zamiast próbować go wytłumaczyć, należałoby po prostu powiedzieć dość.

Szczegóły