Kazimierz Wysota - zdjęcie

Kazimierz Wysota

7,2 / 10

29 oddanych głosów

Data urodzenia:
02-03-1954 (65 lat)

W 1978 r. ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Zadebiutował na scenie 29 października 1978 r.

Występował w teatrach: imienia Aleksandra Węgierki w Białymstoku (1978-1980), Współczesnym we Wrocławiu (1980-1985). Od 1985 r. aktor Teatru Powszechnego w Warszawie.

Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Jak ocalić świat na małej scenie?

Dramat

Osobiste historie ojców z Polski, Ukrainy i Afryki są kanwą przedstawienia o nadciągającej katastrofie ekologicznej, głodzie i przyszłości planety. Punktem wyjścia w pracy nad spektaklem była opowieść o ojcu reżysera, docencie Janie Łysaku, twórcy utopijnej metody zbioru zboża w fazie dojrzewającego, zielonego ziarna, a także losy Alexandra Voronova, górnika z Donbasu oraz Demby Bâ, mechanika pokładowego z Senegalu. Ich działalność pozostaje śladem planów podboju i męskich fantazji ocalenia świata.

Jaką rzeczywistość pozostawili po sobie nasi ojcowie? Co możemy zrobić, żeby nie popełniać ich błędów? Jakie szanse na rozwój zostawimy następnym pokoleniom?

Szczegóły

Chłopi

Dramat

Z monumentalnej powieści Władysława Reymonta Krzysztof Garbaczewski wyławia treści ekologiczne i emancypacyjne; śledzi związki człowieka ze światem przyrody, definiuje na swój własny sposób potrzebę i sens pracy. W wielopoziomowej inscenizacji konfrontuje idee pisarza z tymi współczesnymi, tworząc świat istot będących po części ludźmi, zwierzętami i robotami, które poszukują celu własnej egzystencji. Świat „Chłopów” Garbaczewskiego to także arena działania performerskiego, na której rozgrywają się dramaty społeczności funkcjonującej często w oparciu o przemoc wobec kobiet i relacje wykluczenia.

Uhonorowana w 1924 roku Nagrodą Nobla powieść przedstawia życie fikcyjnej wsi Lipce z końca XIX wieku. Czytana zwykle jako etnograficzny zapis przeszłości, dzisiaj na powrót odsłania swoją mitotwórczą potęgę i kreacyjną moc języka. Korzenie polskiej mentalności, jak opisuje to historyk Andrzej Leder, wywodzą się z folwarcznej relacji „tego, kto po bat sięga i tego, czyj grzbiet pod bat się pochyla”, a nawet sięgają jeszcze dalej – w głąb ludzkiego ducha, którego sens odnaleźć można w podporządkowaniu się odwiecznemu cyklowi natury.

Spektakl dla widzów od 16. roku życia.

Szczegóły

Kuroń. Pasja według św. Jacka

Dramat

Jacek Kuroń – legenda opozycji, dysydent, lewicowy polityk, działacz społeczny, współtwórca polskiej transformacji, ale też postać niesłusznie zapomniana we współczesnej debacie publicznej. Najnowsza sztuka Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk ukazuje wydarzenia z jego życia zatopione – dosłownie i w przenośni – w okrutnym, czasem zabawnym świecie nieistniejącej powieści Pasja wg św. Jacka. Fakty, mity i wspomnienia dotyczące tytułowego bohatera zestawione są tu z pytaniem, jak bardzo manipulujemy dziś słowami i sposobem opowiadania o naszej wspólnej (także całkiem niedawnej) historii. Opowieść o Jacku Kuroniu nie rości sobie praw do przedstawienia biografii. Jest raczej próbą zmierzenia się z jego legendą i spuścizną; okazją do postawienia pytań o funkcjonowanie jego ideałów w dzisiejszym życiu społecznym i o cenę, jaką zapłacił, walcząc o ich zachowanie.

Szczegóły

Praskie Si-Fi

Dramat

Nie tak dawno, dawno temu i w nie tak odległej galaktyce, tuż obok... Na planecie bazarów, kapliczek, metra, stadionu, teatru…

Czas zmian. Czas chaosu. Czas realizacji śmiałych wizji, podszytych bezsiłą pytań. Rewitalizacja postępuje, fasady kamienic nabierają świeżości, a pan Józek się wyprowadza.

Zanim Praga przeniesie się do przyszłości – zanim odbędzie się Wielka Reanimacja/Reaktywacja/Rewizja/Retusz – jest jeszcze czas, by zapytać o koszty ponoszone w imię „lepszego jutra”. Teraźniejszość jest niepewna. Przeszłość jest falsyfikowana. Przyszłość jest źródłem lęku, wszystko może się zdarzyć. Tymczasem już dzisiaj, jak mówi jedna z praskich kioskarek: „Praga to jest jedno wielkie science-fiction”.

Czemu i komu służy teatr w miejscu takim, jak Praga? Pełni wątpliwości, natrętnie szukając odpowiedzi na pytanie, co robić (i czy w ogóle robić), artyści praskiego Teatru Powszechnego zastanawiają się nad losem Pragi, możliwymi scenariuszami rewitalizacji oraz własnym udziałem w zachodzących procesach gentryfikacyjnych.

Spektakl skonstruowany na podstawie rozmów z mieszkańcami Pragi oraz aktorami Teatru Powszechnego, z elementami science-fiction i wishful thinking.

No jasne. Lepiej zbudować Muzeum-Krematorium i Teatr-Akwarium. I niech hipsterka sobie jeździ wokół teatru z doniczkami. Ufoludki z lewego brzegu robią desant. Rozdają pędzle dzieciom i kowadła rzemieślnikom. Jak szlachetnie.

* Podczas spektaklu wykorzystywany jest efekt stroboskopowy (światło pulsujące z dużą częstotliwością). Osoby wrażliwe na ten rodzaj oświetlenia prosimy o zachowanie szczególnej ostrożności.

Szczegóły

Damaszek 2045

Dramat

Jest rok 2045, a Damaszek to kwitnące, rozwijające się gospodarczo i pełne życia miasto, w którym nic nie zakłóca spokoju. Jednak dwa ostatnie, pozornie niezwiązane ze sobą wydarzenia zaczynają zagrażać tej harmonii.

Instalacja artystyczna w jednym z nowo otwartych muzeów staje się celem tajemniczego aktu sabotażu. Wkrótce mieszkańców miasta zaczynają nękać koszmary senne, które przywołują obrazy dziwnej przeszłości. Oficerowie weterani, Adam i Sam wszczynają śledztwo, jednak każdy kolejny trop oddala ich od wyjaśnienia niepokojących okoliczności i narastającego chaosu. Gdy akcja sabotażowa wykracza poza muzeum, a koszmary dopadają coraz więcej osób, na jaw wychodzą wstrząsające fakty. W obliczu konfrontacji, która na zawsze zmieni ich los, mieszkańcy Damaszku odkrywają, jak wielką fikcją było ich dotychczasowe, uporządkowane życie, a wszystko wokół chyli się ku upadkowi.

W nowym spektaklu „Damaszek 2045” dramatopisarz Mohammad Al Attar i reżyser Omar Abusaada pytają o ludzką pamięć i mechanizmy zapominania, pisanie historii wojny oraz o narracje zwycięzców i zwyciężonych.

Szczegóły

Dzienniki Majdanu

Tragedia

21 listopada 2013 roku kilka tysięcy osób wychodzi na kijowski Plac Niezależności, by zaprotestować przeciwko decyzji prezydenta Ukrainy o odstąpieniu od podpisania umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską. Brutalna interwencja oddziałów milicji w nocy z 29 na 30 listopada sprawia, że spontaniczny, studencki, proeuropejski protest zamienia się w ogólnonarodową „rewolucję godności”, w której uczestniczą intelektualiści i robotnicy, przedsiębiorcy i uczniowie, artyści i urzędnicy. Na Majdan wychodzą setki tysięcy ludzi…

Od listopada 2013 do lutego 2014 członkowie nieformalnej grupy Nowa Ukraińska Drama na gorąco spisywali relacje świadków i uczestników kijowskich protestów. Natalia Worożbyt skomponowała z nich tekst dokumentalny, portretujący kolejne fazy rewolucji widzianej od środka, oczami zwykłych ludzi.

Spektakl kondensuje fakty i emocje. Dokumentalistyka zostaje wpisana w ciała aktorów, przepisana na ruch i motywy muzyczne. Konkretne, historyczne wydarzenia rozgrywają się tu i teraz, na scenie, wobec widzów. Gorączka rewolucyjna zagarnia bohaterów, przybierając najróżniejsze formy. Entuzjazm i zwątpienie, poczucie siły i przerażenie przemocą, fascynacja wspólnotowością i samotność żałoby. Czy my - mieszkańcy bezpiecznych krajów - mamy jakikolwiek dostęp do takich doświadczeń?

Szczegóły

Fantazy

Tragikomedia

Mówi się, że główną polską wadą jest życie przeszłością, idealizowanie minionego świata, który tylko w wyobrażeniach był niedoścignionym wzorem postaw. Juliusz Słowacki w komedii satyrycznej Fantazy dokonuje rozliczenia ze światem zastanym. Akcję osadził na Podolu w początku lat czterdziestych XIX wieku.

Losy bohaterów rzucone zostały na panoramę wielkiej historii - czas zaborów i okresu po powstaniu listopadowym. Kontekst burzliwej epoki nie jest tylko sielankowym rysem, ale demitologizuje wyobrażenie o rodzącej się elicie, ukazuje degradację arystokracji jako grupy społecznej. Nie wartości ducha i uczucia, ale pieniądz i wyrachowanie zajmują wówczas pierwszoplanowe pozycje w grze codzienności.

„Drugi wieszcz” ironicznie traktuje XIX-wieczne pozy, styl bycia i pogoń za romantycznością. Panorama charakterów w utworze odrysowuje zubożałą szlachtę, oderwanych od rzeczywistego świata bohaterów oraz ostatnich idealistów, którzy poświęcają życie dla godnej sprawy. Utwór, w komediowej tonacji, pełen nieoczekiwanych zwrotów akcji, nie pozostawia złudzeń – jest brutalnym, rozprawieniem się z naszą tożsamością i mitami założycielskimi. Michał Zadara, wczytując się w tekst Słowackiego, podążając za jego słowem, obnaża świat hipokrytów i ludzi małych. Tym samym ujawnia źródła dzisiejszych kompleksów, stereotypów i fobii. To lustro, w którym warto się przejrzeć.

Szczegóły