Katarzyna Staniewska - zdjęcie

Katarzyna Staniewska

8,8 / 10

14 oddanych głosów

Absolwentka aktorstwa na wrocławskim Wydziale Lalkarskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Z Teatrem H. Ch. Andersena związała się jeszcze w trakcie studiów. Pierwszym spektaklem, w którym zagrała były „Zwierzęta doktora Dolittle” w reżyserii Jerzego Jana Połońskiego.

Aktorstwo nie jest jej jedyną pasją. Od najmłodszych lat fascynowała ją również plastyka – tkała, rzeźbiła, a nawet pracowała jako konserwator zabytków. Po ukończeniu studiów na kierunku Małych Form Rzeźbiarskich na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach zawodowo zajęła się wykonywaniem teatralnych lalek.

Pomimo tego, że najczęściej wciela się w role zwierząt, chętnie odgrywa również inne postaci. W Teatrze miała okazję być elfem, śmiercią czy dziewczynką, która ma problem z asertywnością.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Chłopcy z Placu Broni - Festiwal Mała Boska Komedia

Dla dzieci

Nagrody:
Złota Maska za najlepszy spektakl w sezonie 2017/2018
Nagroda KOT W WORKU na Międzynarodowym Festiwalu Teatrów dla Dzieci i Młodzieży KORCZAK 2018
II miejsce na 29. Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Bez Granic / Bez Hranic w Cieszynie

Nad głowami świszczą pociski słów. Ktoś komuś wypowiada wojnę. Jeden przeciw drugiemu. Nieustannie toczą się małe i duże wojny. Trwa wielkie zawłaszczanie. Moje-Twoje.Po której jesteś stronie? I czy w ogóle musisz być po czyjejś stronie?
Place zabaw, boiska, podwórka stają się polem bitwy. Nie ma czasu na refleksję. Wśród okrzyków nie słychać głosów rozsądku, nie słychać propozycji dialogu. W bitewnym hałasie nie słychać cichego śpiewu dziecięcej wrażliwości, nie słychać odgłosów zabawy i radości. Plac, o który toczy się walka to przestrzeń, w której każdy chce być zwycięzcą, gdzie realizują się instynkty walki i obrony. Wszystko po to, by zaspokoić głód własności, tożsamości i społecznej przynależności. W „Chłopcach z Placu Broni” tematom walki, bohaterstwa i ofiary, kształtującym wyobraźnie i postawy młodego odbiorcy, towarzyszą rodzące się podziały, wrogość i zawężenie optyki, będące efektem ubocznym powstających w grupie norm i ideologii. Głównym sensem i zadaniem spektaklu jest uchwycenie momentu, w którym instynkty i systemy wartości zaczynają przejmować kontrolę nad zbiorowością.
SUGEROWANY WIEK: 10+
Na podstawie „Chłopców z Placu Broni” Ferenca Molnára w adaptacji Martyny Lechman i Konrada Dworakowskiego.

Szczegóły

Z głową w chmurach czyli o żyrafie, która szukała deszczu

Dla dzieci

Spektakl w konwencji musicalu lalkowego, dedykowany dzieciom w wieku od 3 lat. Główną bohaterką opowieści jest Żyrafa. Jej wędrówce w poszukiwaniu wody i deszczu będą towarzyszyły wielobarwne Ptaki, których animacja będzie połączona z choreografią taneczną aktorów, tworząc układy mieniące się jak w kalejdoskopie.

Drugą najważniejszą postacią, która odmieni postrzeganie świata przez Żyrafę, będzie Żmija, a raczej Żmij. Nieco opryskliwy i bystry Żmij postara się, aby Żyrafa zatrzymała się w swojej gonitwie, co tylko z pozoru może być dla niej przeszkodą.

Nie pozwalając jej gnać na oślep, postara się, aby nie potykała się o własne nogi i sama nie zginęła z pragnienia. W końcu też Żmija, wbrew swojemu zamiłowaniu do upału, zaprowadzi ją na wysoką górę, gdzie znajdą razem śnieg i lód potrzebny do stworzenia nowej, potrzebnej chmury. Będzie to spełnienie marzenia Żyrafy o tym, aby błądzić pośród chmur, bowiem szczyt spowity jest mgłami i pełen tak upragnionej wody (choć zamarzniętej). Żmija poświęci się i zrzuci swoją skórę, aby Żyrafa mogła wykorzystać ją do przeniesienia wody na pustynię.

Lód wyparuje nad pustynią, tworząc chmurę, i tym sposobem oboje – już wiedząc, że chcą zawsze podążać razem – przyczynią się do powstania maleńkiej oazy w środku pustkowia.

Razem z bohaterami przeniesiemy się do współczesnej, choć bajkowej Afryki, gdzie panuje upał i zwierzętom zaczyna brakować wody. Marzycielska, ale jednocześnie energiczna Żyrafa, nie widząc innego sposobu, wybiera się w pogoń w poszukiwaniu chmur, z których ma spaść na pustynię deszcz. Ptaki, które władają niebem nad piaszczystym bezkresem, niestety nie dają rady znaleźć najmniejszej nawet chmurki. Sadzawki wysychają jedna po drugiej i zaczyna brakować nadziei.

Żyrafa postanawia pomóc innym i wzlecieć sama, ale jest to dla niej niewykonalne, choćby dostała od Ptaków mnóstwo piór. Biegnie jak najdalej zapatrzona w niebo, a w swoim pędzie nie zauważa wygrzewającej się na piasku Żmii. Potyka się o nią, za co zostaje nawet ukąszona. Żmija, a dokładniej Żmij, oszukuje najpierw Żyrafę, że chmury są tuż obok. Rysuje je.. na piasku. Temperament zupełnie odmienny od własnego, podstępnego, intryguje Żmija, ale zauważa też, że Żyrafa potrzebuje pomocy. Podczas wspólnej wędrówki nawiązuje się między nimi uczucie oraz więź. Żmija jest w stanie zrzucić swoją skórę pod groźbą zamarznięcia na kość na ośnieżonej górze, aby tylko pomóc Żyrafie. A Żyrafa potrafi nareszcie zatrzymać się i spojrzeć spokojnie na sytuację. Odtąd razem będą potrafili zrobić wszystko, o czym zamarzą, począwszy od stworzenia nad pustynią chmury, z której spadnie wyczekiwany długo deszcz.

Szczegóły

Bajki Wilde - O jaskółce, księciu, olbrzymie i niesamowitych rakietach

Dla dzieci

Bajki Oscara Wilde’a nie są tak znane, jak inne dzieła irlandzkiego pisarza, jednak wywierają duże wrażenie na każdym, kto się z nimi zetknie.
Są to wzruszające utwory pisane oryginalnym językiem o uniwersalnych wartościach jak przyjaźń, miłość i poświęcenie, a także o ludzkiej niesprawiedliwości, chciwości – czyli innymi słowy o świecie, w którym na każdą szlachetność przypada jakaś szpetność. W tym odwiecznym konflikcie tkwi prawda i siła, a wraz z nimi – morał.

Wilde wyraźnie koresponduje z Ch. H. Andersenem, przetwarzając niektóre kanoniczne motywy jego utworów. Oddaje wręcz hołd baśni o dziewczynce z zapałkami, tym samym tworząc podstawowy temat swych historii – staje w obronie biednych i słabszych. Jednak w przeciwieństwie do duńskiego pisarza wypełnia swoje opowieści satyrą i paradoksem, styl jego można dziś określić realizmem magicznym. Wyraźnie pobrzmiewają w nim, charakterystyczne dla autora krasomówcy, elegancja i finezja.

Adaptacja Daniela Adamczyka to szkatułkowa kompilacja wybranych bajek Wilde’a i jednocześnie pierwsza w Polsce próba ujęcia kilku utworów pisarza w jednym spektaklu. Artyści przenoszą akcję opowieści daleko w przyszłość, odkrywając ich ponadczasowość i podkreślając niezniszczalny charakter prawd ludzkiej natury. W spektaklu wykorzystującym kilka form wypowiedzi (teatr lalkowy, aktora, przedmiotu czy teatr cieni),
podążymy w podróż za niesforną Jaskółką o dobrym sercu, poznamy historię pewnego Olbrzyma Ludojada i Samoluba,
a przy okazji wylecimy w powietrze razem z Plejadą Kolorowych Rakiet. Osią spajającą baśnie będzie grupa przyjaciół, narratorów,
przybyłych do nas z tajemniczego miejsca, o którym wiemy jedno – jest ono dzikie.

Spektakl powstał w koprodukcji z Centrum Kultury w Lublinie

Honorowy Patronat nad wydarzeniem objęła Pani Emer O’Connell – Ambasador Irlandii w Polsce

Partnerem wydarzenia jest Fundacja Kultury Irlandzkiej z siedzibą w Poznaniu

Szczegóły

Podwójne życie Weroniki

Dramat

Spektakl inspirowany scenariuszem „Chórzystka” Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza oraz filmem „Podwójne życie Weroniki” z muzyką Zbigniewa Preisnera.

„Podwójne życie Weroniki” znamy głównie z dużego ekranu. Krzysztof Kieślowski otrzymał za ten film nagrodę na festiwalu w Cannes, a Irène Jacob, wcielająca się w postacie tytułowe, nagrodę dla najlepszej aktorki.

Scenariusz Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza opowiada o przeczuciu, jakiego doświadczają dwie kobiety o tym samym imieniu, wyglądzie i podobnych do pewnego momentu życiorysach. Bohaterki nic nie wiedzą o swoim istnieniu, ale podświadomie czują swoją obecność. Choć zbieżność losów obu postaci jest niepodważalna, to jednak to co najważniejsze kryje się w różniących je sprawach. Pasja do śpiewania pierwszej Weroniki jest żarliwa i bezkompromisowa. Tak jak bezkompromisowy powinien być artysta. Natomiast druga Weronika wybiera spokojne życie i miłość, jej temperament jest refleksyjny i skierowany do wewnątrz. Można by powiedzieć, że każda z nich jest częścią tej samej osoby. Wszak wszyscy jesteśmy w jakimś sensie podwójni, przełamani na pół, toczymy wewnętrzny dialog, gdzie do głosu dochodzą różne strony naszej osobowości w zależności od doświadczeń, przeszkód, momentów w życiu.

Nasz spektakl jest próbą badania w warunkach scenicznych różnych opcji, czy w życiu wybrać „święty spokój”? Czy iść za celem powołania? Czy wybierając normalność nie tracimy czegoś ważnego z oczu? Czy będąc w momencie kryzysu coś nam nie umyka? Ja? Drugi człowiek? Wspólnota?

Szczegóły