Katarzyna Figura - zdjęcie

Katarzyna Figura

8,0 / 10

9 oddanych głosów

Data urodzenia:
22-03-1962 (59 lat)

Polska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna.

W 1985 ukończyła PWST w Warszawie, edukację kontynuowała w paryskim Conservatoire d’Art Dramatique.

W połowie lat 80., jeszcze przed ukończeniem szkoły aktorskiej, wystąpiła w epizodach u znanych reżyserów: Krzysztofa Kieślowskiego (Bez końca) i Wojciecha Jerzego Hasa (Osobisty pamiętnik grzesznika). Jej pierwszą dużą rolą była postać Once w Ga, ga. Chwała bohaterom Piotra Szulkina. W Pociągu do Hollywood (1987) Radosława Piwowarskiego, wcieliła się w postać naiwnej Marioli Wafelek, marzącej o karierze aktorki w Stanach Zjednoczonych.

Wystąpiła w kilku filmach zagranicznych. Grała role drugoplanowe w produkcjach węgierskich (m.in. u Miklósa Jancsó), czechosłowackich, hiszpańskich, włoskich, a także drugorzędnych francuskich, a nawet w jednym z odcinków erotycznej serii Zalmana Kinga Wspomnienia czerwonego pantofelka. Zagrała epizody w filmach Roberta Altmana – w nagrodzonym na Festiwalu w Wenecji Graczu i Prêt-à-porter.

W tym samym czasie w filmach krajowych, głównie komediach, kontynuowała z różnymi modyfikacjami charakterologicznymi pamiętany z Pociągu do Hollywood model naiwnej dziewczyny, epatującej erotyzmem i podkreślającej swoją seksualność. Nieco inne role zagrała w filmach u Andrzeja Kondriatuka (Mleczna droga, gdzie zagrała Śmierć, Wrzeciono czasu i Słoneczny zegar). Pod koniec lat 90. zagrała w komediach w Kilerze, przeboju kasowym Juliusza Machulskiego. Krytyka wysoko oceniła jej drugoplanowe role w Ajlawju Marka Koterskiego (za którą otrzymała pierwszą nagrodę na FPFF w Gdyni), Historiach miłosnych Jerzego Stuhra i Zakochanych Piotra Wereśniaka, gdzie wcieliła się w postać pani Bobickiej. W tym czasie zaczęła pojawiać się w telewizyjnych sitcomach jako „special guest star”.

Nie rezygnuje z występów w telewizji. Przez wiele lat grała w pojedynczych odcinkach popularnych sitcomów, a w 2005 roku regularnie w serialu Wiedźmy.

Powróciła po wieloletniej przerwie do teatru; wcześniej w latach 1985-1988 występowała na deskach Teatru Współczesnego. Jej rola w Alina na zachód Pawła Miśkiewicza w Teatrze Dramatycznym w Warszawie została wysoko oceniona przez krytykę. W tym samym teatrze zagrała Paulę Strasberg w spektaklu Krystiana Lupy „Persona.Marilyn” (2009)

W latach 2006–2013 Figura była aktorką Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy im. Gustawa Holoubka. W 2013 aktorka przeprowadziła się do Gdyni.

Od 15 listopada 2013 etatowa aktorka Teatru Wybrzeże w Gdańsku.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Persona. Marilyn

Dramat

Andy Warhol mówił o swoich filmach, że ich tematem i bohaterem jest osobowość – nie historia czy losy indywidualnego człowieka, lecz właśnie osobowość człowieka z całą jej niewyrażalnością – więc kiedy ma się człowieka jako obiekt – lepiej na niego patrzeć, niż o nim opowiadać. Nie historie, lecz sytuacje, w których osobowość staje się widzialna i może również być punktem przecięcia z osobowością aktora, który wchodzi z nią w osobistą, wręcz intymną przygodę, w fantastyczny i ryzykowny eksperyment wymiany.

Osobowość to nie tylko charakter osoby, to również jej ekstremalne marzenie, jej niespełniona, lecz potencjalna wersja, osobowość wreszcie to również autosugestia i autooszustwo, a również mit, jaki wybucha czasem wśród innych. Wszystkie trzy, tak różne od siebie, indywidua łączy pragnienie przekroczenia granic – choćby nawet trudno je było ze sobą porównać – to wizja transgresji jest jedna – odwiecznie ludzka. (Krystian Lupa)

Fragment książki Michela Schneidera "Marilyn, ostatnie seanse":

Santa Monica, Franklin Street, sierpień 1960
Podczas popołudniowego seansu Greenson zwrócił swej pacjentce uwagę, że nie mówi zbyt wiele o życiu seksualnym.
- Wie pan, panie doktorze, moje życie seksualne, czy po prostu moje życie, widzę jak źle zmontowane sekwencje filmowe. Mężczyzna w nie wkracza, działa, bierze mnie, potem traci. W kolejnej scenie ten sam mężczyzna – a czasem już inny – wchodzi po raz drugi, ale już bez tego uśmiechu, zmieniły się gesty, oświetlenie. Szklanka, którą ma w ręku, była przed chwilą pusta, a teraz jest do połowy pełna. Nasze spojrzenia znów się spotykają, lecz są całkiem inne. Minął czas, a my nie możemy się rozstać z dawnym wizerunkiem. Spotykając się po raz drugi, wierzymy oboje, że to nasza premiera.

Szczegóły

Lady Oscar

Komedia

Zwariowana francuska komedia sytuacyjna o kreatorce mody i jej rodzinie, pełna zaskakujących i nieprzewidywalnych zwrotów akcji.

Szczegóły