Katarzyna Dąbrowska - zdjęcie

Katarzyna Dąbrowska

8,8 / 10

703 oddanych głosów

Data urodzenia:
14-03-1984 (35 lat)

W 2000 roku wzięła udział w odbywającym się na nidzickim zamku Festiwalu Piosenki Francuskiej, gdzie otrzymała pierwszą nagrodę. W tym samym roku zdobyła także Grand Prix Ogólnopolskiego Konkursu Piosenki Francuskiej w Lubinie w kategorii amatorów. Tam zwrócił na nią uwagę Wojciech Młynarski, który namówił ją na zdawanie egzaminów do szkoły aktorskiej.

W 2006 roku uczestniczyła w Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Petersburgu (II Nagroda w kategorii Piosenka Aktorska) i Konkursie Pamiętajmy o Osieckiej, w którym zajęła pierwsze miejsce. Rok później wygrała Studencki Festiwal Piosenki w Krakowie.

W 2007 roku ukończyła studia na wydziale aktorskim Akademii Teatralnej w Warszawie, grając w spektaklach dyplomowych Usta pełne ptaków (rola Leny-Matki), Tańce w Ballybeg (rola Kate, za którą otrzymała nagrodę na Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi) oraz spektaklu muzycznym w reżyserii Mariusza Benoit MP3.

Po studiach przez dwa miesiące współpracowała z Teatrem im. Wilama Horzycy w Toruniu. Od sezonu 2007/2008 jest aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie, gdzie debiutowała rolą Leni w Procesie Franza Kafki w reż. Macieja Englerta. W 2008 roku dołączyła do stałej obsady serialu Na dobre i na złe, w którym gra chirurga Wiktorię Consalidę.

Razem z Moniką Węgiel i Agnieszką Judycką tworzy trio wokalne Amok. W grudniu 2011 roku zespół wydał swój debiutancki album zatytułowany Amok utrzymany w klimacie jazzu i bluesa.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Zbrodnie serca

Dramat

Każda rodzina ma swoje tajemnice i dziwactwa. Trzy siostry Magrath mieszkające w prowincjonalnym miasteczku w stanie Missisipi mają ich szczególnie wiele… Pełna gorzkiego humoru, nagrodzona Pulitzerem opowieść o tym, że nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być gorzej. To także historia o ocalającej mocy międzyludzkich relacji i o tym, że najlepszymi narzędziami, by poradzić sobie z szaleństwem świata, są dystans i pogoda ducha.

Szczegóły

Lepiej już było...

Komedia

Esmeralda Quipp, była aktorka szekspirowska na emeryturze, bardzo skromnej emeryturze , nie dość, że traci ukochanego kota , to również dach nad głową. Jako osoba niekonwencjonalna i bardzo zdesperowana usiłuje w niebanalny sposób rozwiązać swoje problemy.

W staraniach o przetrwanie uroczej starszej pani bardzo się przydają aktorskie umiejętności, poczucie humoru, optymizm i empatia. Śledzimy jej zabiegi - rodem z komedii gangsterskich - z podziwem i rozbawieniem, co nie przeszkadza nam zadumać się nad smutnym losem wielu samotnych, niedofinansowanych, ale mniej sprytnych życiowo emerytek.

Szczegóły

Najdroższy

Komedia

Komedia lekka, zwana też „komedią bulwarową”, to typowa specjalność Francuzów, a jej najlepszym współczesnym twórcą jest niewątpliwie Francis Veber (ur.1937). Dramaturg, scenarzysta, reżyser, producent filmowy znany jest w Polsce głównie z filmów m.in.: „Tajemniczy blondyn w czarnym bucie” (1972), „Pechowiec” (1981), „Kolacja dla palanta” (1998 – Cezar za scenariusz, nominacja za reżyserię), „Plotka” (2001), „Czyja to kochanka?”(2006). Widzowie teatralni znają przede wszystkim jego brawurową komedię „Kolacja dla głupca”.

François Pignon, ulubiony bohater Vebera - niezaradny życiowo przeciętniak, pechowiec - pojawia się również w najnowszej komedii „Najdroższy” (prapremiera w Paryżu jesienią 2012 w reżyserii samego autora). Tym razem, jako bezrobotny prawnik, porzucony mąż, szukający sposobu na odmianę losu. Jak zwykle u Vebera, twórcy o ogromnym poczuciu humoru, starania bohatera, po serii zabawnych wypadków i zaskakujących zmianach akcji, kończą się w sposób zupełnie nieprzewidziany…

Szczegóły

Hamlet

Tragedia

„Hamlet”, najbardziej zagadkowa z tragedii Szekspira, wg Eliota - literacki odpowiednik Mony Lisy, daje pole do wielu, często rozbieżnych, interpretacji.

Przez 400 lat realizacje sceniczne „Hamleta” modelowano na obraz i podobieństwo kolejnych pokoleń, wyłuskiwano z tego arcydramatu najbardziej palące współczesnych widzów problemy, przymierzano go do najnowszych odkryć psychoanalityków (np. Freuda), czy hamletologów (np. Kotta). Może warto spróbować uwolnić go z narosłych komentarzy, oswobodzić z uzbieranych przez lata etykiet i ze spreparowanych interpretacji? Przyjrzeć mu się na nowo?

Szczegóły

Wszędzie jest wyspa Tu

Musical

Spektakl Magdaleny Smalary jest równie przekorny jak powyższe zdanie Szymborskiej. Szacunek do języka i osobowości noblistki nie oznacza braku zadziorności, tak jak barwna instrumentalna aranżacja nie musi zakłócać czystego brzmienia poezji.

"Wszędzie jest wyspa Tu" to przedstawienie rozpięte między formą recitalu a wieczoru poetyckiego. Inspiracją do powstania scenariusza były wybrane przez reżyserkę wiersze Wisławy Szymborskiej. Spektakl Smalary ma swoje źródło w "Przypowieści".
Rybacy wyłowili z głębiny butelkę. Był w niej papier, a na nim takie były
słowa: "Ludzie, ratujcie! Jestem tu. Ocean mnie wyrzucił na bezludną
wyspę. Stoję na brzegu i czekam pomocy. Spieszcie się! Jestem tu!"
Przypowieść odnosi się tak do utworu Szymborskiej, jak i do formy literackiej. Zgodnie ze swoją naturą – przypowieść jest prosta, czytelna, wyrazista. Bawiąca alegoriami, zaskakująca skojarzeniami, daleka od oczywistości, poszukująca prawdy w znakach, w starannie dobranych słowach.

Widowisko utrzymane jest w klasycznej formie, skupionej na przekazaniu sensów, ukrytych w wersach poezji Szymborskiej. Na wyspie Tu znajduje się sofa, stolik, maszyna do pisania, krzesło. W tej przestrzeni rezydują cztery postaci kobiece. Ich głosy prowadzą rozbitków przez historię życia, zapisaną w słowach. W tym wielogłosie jest spokój, pewność siebie, wdzięk i potrzeba zatracenia się. Trzech muzyków tworzy na żywo aranżacje, korzystając z instrumentarium, złożonego z wiolonczeli, saksofonu i fortepianu. Poszukują, rozpoczynając od inspiracji. Nie wypaczają znaczeń, zawartych w wierszach Szymborskiej, nawet jeżeli chwilami poczynają sobie odważnie w obszarze muzycznych skojarzeń.

Smalara oddaje hołd Noblistce, nie tracąc przy tym bezpretensjonalności, werwy i zacięcia, z jakim zaprasza widzów do pobytu na wyspie Tu. Jak u siebie poczują się na niej wszyscy miłośnicy poezji, których nie brak wśród naszych widzów oraz wszyscy rozbitkowie poszukujący emocji, wydobywanych ze słów uważną i kunsztowną pracą sceniczną.

Szczegóły

Kamień

Tragedia

Powikłane losy trzech rodzin, mieszkających kolejno w jednym z domów w Dreźnie w burzliwych czasach przed i po II wojnie światowej – od 1933 do 1993 roku, opowiedziane głównie przez kobiety, przedstawicielki trzech pokoleń. Kunsztowna kompozycja scen rozsypanych w czasie wzmacnia napięcia między bohaterkami, pozwala stopniowo odkrywać głęboko skrywane prawdy o ich przeszłości.

Szczegóły

Czas barbarzyńców

Dramat

Polska prapremiera sztuki z gatunku political fiction cenionego angielskiego dramaturga, tłumacza i reżysera, Dona Taylora (1936 – 2003).

To przypowieść o słabnącej demokracji liberalnej w Imperium Rzymskim, dawnym, a zarazem współczesnym, w którym niespodziewanie władzę przejmują barbarzyńcy. W wyniku radykalnych decyzji nowej ekipy rządzącej rozpoczyna się proces upadku dotychczasowych wartości, obyczajów i kultury. Jednak autor nie koncentruje się wyłącznie na politycznym wymiarze tej historii, pokazuje, jak barbarzyński żywioł wpływa na codzienne życie, jak rozpadają się przyjaźnie, kompromitują elity. Czy Julia dla kariery poświęci swoje przekonania i kochanka? Czy Adrian, idąc na dalekie artystyczne kompromisy, zachowa fotel dyrektora teatru? I jak te zdarzenia zmienią Marcusa? Don Taylor daje nam okazję prześledzić losy ludzi, którzy zostali zmuszeni podjąć – być może – najważniejsze decyzje w swoim życiu.

Szczegóły

Niepoprawni (Fantazy)

Komedia

Do siedziby hrabiostwa Respektów, gdzieś na Podolu, na kresach byłej Rzeczypospolitej (jest rok 1841) zjeżdżają goście. Żeby ratować podupadły majątek, hrabia Respekt stara się dobrze wydać córkę za mąż. Akcja sztuki toczy się właśnie wokół zaplanowanego mariażu.

Ale oprócz oczekiwanego przyszłego zięcia, bogatego hrabiego Fantazego, przyjeżdżają też goście nieoczekiwani: z mroźnego Sybiru rosyjski major z zesłańcem Janem - niezapomnianym ukochanym hrabianki, a ze słonecznego Rzymu – porzucona duchowa kochanka Fantazego, hrabina Idalia i… skutecznie zakłócają misternie ułożone plany. Wszystko teraz miesza się jak w tyglu: miłość, zazdrość, poświęcenie, duma, honor, poniżenie, blichtr wielkopański z prostotą, przyziemność z duchowością, groźba nędzy z mnożącymi się milionami. Komedia ściera się z tragedią, patos z groteską…

Szczegóły